Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τσιμέντο να γίνει

Ναι, και ο δήμαρχος δίκιο έχει. Ψηφίστηκε από κόσμο με συγκεκριμένο προφίλ, συγκεκριμένη κουλτούρα. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλοι. Οι ψηφοφόροι του αυτό θέλουν. Εμπορικά κέντρα για να πηγαίνουν να κάνουν τα ψώνια τους, να βλέπουν στα multiplex cinema τις αμερικανιές, να τρώνε στα fast-food τα σαβουροφαγητά, να πίνουν στα καφέ των 5 Ευρώ. Και είναι η πλειοψηφία στην κοινωνία.
Τα εμπορικά κέντρα έχουν και μία άλλη χρήση. Τόποι ασφαλούς εναπόθεσης τέκνων (parking δηλαδή). Οι security εν ήδη παιδονόμων. Τους δίνουν και ένα χαρτζιλίκι και τα αφήνουν να ψωνίζουν, να παίζουν πιμπλίκια (παλιά καλή έκφραση των ημερών μου), να χαζεύουν στα multiplex πίνοντας γιγαντιαία αναψυκτικά. Δεν θα τα βλέπει ο ήλιος όλη μέρα, αλλά θα είναι ασφαλή. Γιατί αυτό έχει σημασία την σημερινή εποχή για τα παιδιά μας. Να είναι ασφαλή. Διότι στα πάρκα, όπως και σε κάθε άλλο ελεύθερο δημόσιο χώρο συχνάζουν μετανάστες, οι οποίοι είναι "επικίνδυνοι". Το Εμπορικό κέντρο αποτελεί την σύγχρονη γυάλα. Έχει δίκιο ο δήμαρχος, να το φτιάξουμε το εμπορικό κέντρο, τι να το κάνουμε το πάρκο? Αφού οι ψηφοφόροι του στα εμπορικά κέντρα συχνάζουν.
Μα και ο κατασκευαστής δίκιο έχει. Έχει υπογράψει συμβάσεις. Δεν τον ενδιαφέρει αν θα γίνει πράσινο. Αυτός θέλει κέρδη. Και αφού η πλειοψηφία του κοινοβουλίου, άρα και η αντιπροσωπεία του λαού το έχει στηρίξει, αυτός νομιμοποιείται. Ας μή γελιόμαστε, η μειοψηφία και δίκιο να έχει μειοψηφία μένει.
Μα και ο φανατικός έχει δίκιο. "Δεν θα έχω εγώ γήπεδο, και θα έχει ο άλλος". Προσέξετε το πρώτο πρόσωπο. Η ομάδα γίνεται εγώ. Λέει "θα παίξω" και αυτομάτως η ομάδα γίνεται μανία, ιδέα, εγωισμός. Αναπνέει για αυτήν, ζεί για αυτήν, μπορεί ακόμα και να σκοτώσει για αυτήν. Την κατάλληλη αφορμή θέλει. Οι εχθροί είναι όλοι εκείνοι που είναι εναντίον της ομάδας. Δεν εχει σημασία αν η ζωή του ειναι μεροδούλι-μεροφάι. Ότι πεί ο πρόεδρος. Δεν έχει σημασία αν μένει σε γκρίζα μικρά κουτιά, αν βλέπει τον ήλιο μόνο κάθετα. Ο πρόεδρος έχει δίκιο, η οπαδική εφημερίδα έχει δίκιο, ο "Μπάμπης ο Σουγιάς" έχει δίκιο. Πας κόντρα με τον τρελό? η ομάδα είναι θρησκεία, ο πρόεδρος είναι ο προφήτης και η φυλλάδα το κοράνι. Το ποδόσφαιρο είναι το ισλάμ της Δύσης. Τα καταφέραμε.
Μα και οι πολιτικοί των μεγάλων κομμάτων δίκιο έχουν. Η οικονομία είναι η βάση της διακυβέρνησης. Το χρήμα πρέπει να κινείται, να υπάρχουν θέσεις εργασίας, να υπάρχουν ψήφοι. Το γκαζόν και τα δέντρα δεν παράγουν ανάπτυξη. Εξάλλου οι επιχειρηματίες είναι και οι χορηγοί τους. Πρέπει να ικανοποιηθούν. Αυτοί εξάλλου κυβερνούν.
Τα πάρκα είναι μακέτες, για πλάκα δηλαδή. Όπως καλή ώρα το πάρκο στο Ελληνικό. Το είδατε? Ως μακέτα σίγουρα θα το θυμάστε.
Ένα μοντέλο καταπάτησης του περιβάλλοντος υπέρ της ανάπτυξης υπάρχει, γίνεται χρόνια στο Ελλαδιστάν: Επίτευξη του στόχου μέσω της απαξίωσης.
Θα αφήσουν να γίνει ο υπο εκμετάλλευση χώρος σκουπιδότοπος, καμένη γη για μερικά χρόνια, όπως ο Ελαιώνας καλή ώρα, και μετά θα πουν ότι δεν γίνεται άλλο πρέπει να αναπλασθεί. Και δώστου τσιμέντο.
Τέλος και οι κάτοικοι δίκιο έχουν. Δεν μπορούν να βλέπουν την απαξίωση. Ελαιώνας, Γουδή, Ελληνικό, Αττικό Αλσος, Ολυμπιακά Ακίνητα - όλα αφημένα στην τύχη τους. Στο τέλος σιχτιρίζουν. Αφού πάρκα δεν θα γίνουν. Ας γίνουν κάτι. Έστω και εμπορικά κέντρα με γκαζόν, έστ γήπεδα. Κάτι τέλος πάντων.
Και αυτοί που αγωνίζονται για λίγο παραπάνω πράσινο είναι οι βλάκες που πήγαν και έμπλεξαν. Λοιδορούνται και στοχοποιούνται. Γιατί?
Γιατί είναι πολλά τα λεφτά Αρη, και εσύ είσαι πολύ μικρός. Κατέβασε την φωνούλα σου, χώσου στην τσιμεντένια τρυπούλα σου την οποία θα πληρώνεις μία ζωή και άνοιξε το κονσερβοκούτι και αποκοιμήσου. Τα παιδιά σου θα μεγαλώσουν μέσα στο καυσαέριο της πόλης, δεν θα δουν χώμα και δέντρα. Εσύ το χρέος σου σαν πολίτης δεν το έκανες, έμεινες κάτοικος, αλλά ένας σώος κάτοικος.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

Εισαγωγή Ο J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης; [1] » Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση [2] ». Ο δε D. Nicholas [3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα [4] ». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων [5] ». Σκοπός αυτή...

ΜΚΟ και κοινωνικές συγκρούσεις

Εισαγωγή Μία από τις πλέον διαδεδομένες έννοιες στη σύγχρονη πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή μαζί με αυτήν της «παγκοσμιοποίηση» είναι η έννοια της «Κοινωνίας των Πολιτών» (εφεξής στο κείμενο ΚΠ). Αν και η έννοια της ΚΠ αναφέρεται στις κοινωνικές επιστήμές από παλιά, ωστόσο την τελευταία δεκαετία έχει ξαναβρεθεί στο επίκεντρο του πολιτικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος και ο λόγος είναι οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία. Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο καθηγήτη Βούλγαρη, η κοινωνία των πολιτών θεωρείται αντίβαρο απέναντι στην φθορά, την απο-ηθικοποίηση, την αποξένωση και τη χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής στα δημοκρατικά καθεστώτα της ύστερης νεωτερικότητας και των παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών. Η δεύτερη έννοια που θα μας απασχολήσει είναι αυτή της κοινωνικής σύγκρουσης και στα πλαίσια της συγκεκριμένης εργασίας θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τον βαθμό σύνδεσης της ΚΠ με τις κοινωνικές συγκρούσεις. Η δομή της εργασίας είναι η ακόλουθη. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα παρουσιαστούν οι έννοιες...

Στην παραζάλη του Miller - Τροπικός του Καρκίνου

Στο οπισθόφυλλο της έκδοσης του Τροπικού του Καρκίνο υ ο εκδότης παραθέτει ένα απόσπασμα από το ποίημα του Σεφέρη Les Anges sont Blanc το οποίο είναι αφιερωμένο στον Miller . Επηρεασμένος ο ποιητής από το διάβασμα του βιβλίου απέδωσε μέ ένα δικό του τρόπο τα όσα διάβασε. Το απρόσμενο κείμενο του Miller σε παρουσιάζει την boem - αλήτικη ζωή του συγγραφέα στα μέσα τις δεκαετίας του '30 στο Παρίσι. Αυτοβιογραφικό μάλλον και σε πρώτο πρόσωπο γραμμένο, έντονα σεξουαλικό (όχι όμως πορνογραφικό) βυθίζει τον αναγνώστη σε μία δίχως πλοκή και συνοχή ακροβασία καθημερινής ζωής του συγγραφέα. Ένα κείμενο που δείχνει την πλοήγηση του πρωταγωνιστή-συγγραφέα στα έσχατα της κοινωνίας τα οποία και μετουσιώνει σε μία γόνιμη γραφή. Πρωταγωνιστές η πείνα, η εκμετάλευση, τα ναρκωτικά, το ποτό, οι πόρνες: "Οταν ακουω τις επικρίσεις ενάντια σε μία κοπέλα σαν την Λουσιέν ... λέω μέσα μου, κάτσε φίλε, μισό λεπτό, περίμενε μμην βιάζεσαι έτσι! Μην ξεχνάς ότι μία στρατιά ολάκερη την έχει διαγουμίσει,...