Christos B blog

Η χώρα μας είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν αναγνωρίζει τον πολίτη με έναν μοναδικό τρόπο. Είμαστε η μοναδική χώρα που δεν έχουμε ψηφιακή ταυτότητα και ψηφιακές υπογραφές. Είμαστε η μοναδική χώρα που ο κάθε ένας πολίτης θα πρέπει να ξέρει απέξω τουλάχιστον τρεις αριθμούς (αλφαριθμητικά στην πράξη) που τα αναγνωρίζουμε με τα υπέροχα ελληνικά αρκτικόλεξα: ΑΜΚΑ, ΑΔΤ, ΑΦΜ. Για να μην αναφέρουμε πόσα άλλα πιο εξειδικευμένα πρέπει να κατέχουμε στην διάρκεια της ζωής μας). Στην πράξη: Είναι 9 το πρωί στην ουρά (ελληνικότατο φαινόμενο) στον ΕΦΚΑ. Μπροστά μου μία ηλικιωμένη κυρία. Για να διεκπαιρεώσει ένα αίτημα για την σύνταξη της ο υπάλληλος της ζητά τον κωδικό ασφαλιστικού ταμείου. Του δίνει ένα χαρτάκι. Της ζητάει τον αριθμό δελτίου ταυτότητας. Του δίνει την ταυτότητα. Ζητά το ΑΦΜ και το ΑΜΚΑ. Η ηλικιωμένη κυρία δεν τα διαθέτει. Δεν μπορει να εξυπηρετηθεί. Θα πρέπει να έχει στο χέρια αυτά τα χαρτάκια με τα αλφαριθμητικά για να του τα δώσει. Απογοητευμένη υποχωρεί. Θα ε...

Ο Ροκφέλερ σε ένα λόγο που είχε βγάλει το 1929 μεσούσης της οικονομικής κρίσης είπε ότι η ύφεση έρχεται και παρέρχεται. Η οικονομία κάνει κύκλους, αυτό είναι γνωστό οπότε το πιο πιθανόν είναι ότι και αυτή η οικονομική κρίση που ζούμε κάποια στιγμή θα περάσει. Το θέμα είναι τι θα αφήσει πίσω της. Ήδη τις συνέπειες τις βιώνουμε.  Για την ώρα η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην ανεργία και στις συνέπειες που αυτή επιφέρει (μην τις αναφέρω, είναι γνωστές και δεν θέλω να γράφω στενάχωρες λέξεις). Πως διαρθρώνεται η ανεργία και η ύφεση; 1. Η αδυναμία του κράτους να μπορέσει να πληρώσει τις υποχρεώσεις του οδήγησε σε απολύσεις στον κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα (το μεγαλύτερο μέρος της ιδιωτικής οικονομίας στηρίζεται, ως άλλη Σοβιετία, σε έργα του Δημοσίου), 2. Η αδυναμία του κράτους να διαχειριστεί τα οικονομικά του (έσοδα - έξοδα) οδήγησε σε μειώσεις μισθών στον δημόσιο τομέα και σε περικοπή συντάξεων, 3. Η συνεχής ύφεση δημιούργησε κλίμα συγ...

Παλιό αλλά καλό. "Σε ένα κλουβί που έχουμε κλεισμένους 10 πιθήκους, κρεμάμε ένα τσαμπί μπανάνες. Όλοι οι πίθηκοι τρέχουν να πιάσουν το τσαμπί. Ένας από τους πιθήκους, ο πιο γρήγορος, φτάνει πρώτος στο τσαμπί. Εκείνη τη στιγμή, καταβρέχουμε με νερό με πολλή πίεση τους υπόλοιπους, που έχουν μείνει πίσω. Αυτός που έτρεξε πρώτος και έπιασε το τσαμπί, τρώει τις μπανάνες και το ευχαριστιέται πολύ. Οι υπόλοιποι προσπαθούν να στεγνώσουν και να ξεπεράσουν το σοκ από το κατάβρεγμα. Μετά από 1-2 ώρες, η κατάσταση της ομάδας των…πιθήκων επανέρχεται στο φυσιολογικό. Βέβαια, οι 9 που έφαγαν το κατάβρεγμα (και δεν έφαγαν μπανάνες), κοιτούν με κάποια ζήλια τον έναν που και τις μπανάνες έφαγε και το κατάβρεγμα το γλίτωσε. Επαναλαμβάνουμε την ίδια ενέργεια, δηλαδή κρεμάμε ένα τσαμπί μπανάνες στο κλουβί. Τρέχουν όλοι, αλλά ο ίδιος πίθηκος, ο οποίος όπως είπαμε είναι ο γρηγορότερος καταφέρνει και πάλι να φτάσει πρώτος στο τσαμπί. Εμείς ξανακαταβρέχουμε με πολλή πίεση τους υπόλοιπους, ενώ ο πρώτος τρώ...

Δεν συνηθίζω να αντιγράφω κείμενα στο ιστολόγιο μου, προτιμώ να εκφράζω με όποιο τρόπο μπορώ τις δικές μου σκέψεις. Αλλά υπάρχουν φορές που αντιγράφοντας ένα κείμενο νιώθω την ανάγκη να το κάνω δικό μου. Έτσι το συγκεκριμένο κείμενο του Slavoj Žižek με ενθουσίασε και αποφάσισα να το κάνω μέρος του ιστολογίου μου. Τα πανηγύρια είναι εύκολα- το αληθινό τεστ της αξίας τους είναι αυτό που μένει την επόμενη μέρα, πως θα αλλάξει η καθημερινότητα μας. Ερωτευτείτε με τη σκληρή κι υπομονετική δουλειά-είμαστε η αρχή, όχι το τέλος. Το βασικό μας μήνυμα είναι: τα ταμπού έσπασαν, δεν ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Υπάρχει ένας μακρύς δρόμος μπροστά μας, και σύντομα θα πρέπει να θέσουμε τις πραγματικά δύσκολες ερωτήσεις- ερωτήσεις όχι σχετικά με το τι δεν θέλουμε, αλλά σχετικά με το τι πραγματικά θέλουμε. Ποια κοινωνική οργάνωση μπορεί να αντικαταστήσει τον καπιταλισμό; Τι τύπο νέων ηγετών χρειαζόμαστε; Οι εναλλακτικές του 20ου αιώνα προφανώς δεν λειτούργησαν.Επομένως μην κατηγορείτε τους ανθρώπ...

Η σκηνή που εξελίσσεται στην αμερικάνικη ταινία One Hour Photo είναι αυτή που με κέντρισε να αποτυπώσω μία σκέψη σχετικά με την ιεραρχία στην κοινωνία. Η σκηνή που μου έδωσε το ερέθισμα είναι η ακόλουθη. Ο προϊστάμενος στην επιχείρηση καλεί τον υφιστάμενο του προκειμένου να του κάνει παρατηρήσεις αναφορικά με την απόδοση στην εργασία του. Ο προϊστάμενος αρχίζει να απαριθμεί διάφορα περιστατικά στα οποία σύμφωνα με την εκτίμηση του ο υφιστάμενος έκανε κάποια λάθη. Ο υφιστάμενος αντιδρά και υπερασπίζεται τον εαυτό του αναφέροντας ότι σε κάποια από αυτά κινήθηκε με ιδία πρωτοβουλία προς όφελος της εργασίας του και της επιχείρησης. Ο προϊστάμενος θέτει το θέμα της κατανόησης της ιεραρχίας και των ορίων εργασίας του υφισταμένου: "Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχεις κατανοήσει την θέση σου στην τροφική αλυσίδα" του λέει σκωπτικά και αμέσως μετά τον απολύει. Η συγκεκριμένη έκφραση αποτελεί την πιο ακραία αποτύπωση της εργασιακής ιεραρχίας όπου το μεγαλύτερο ζώο τρώει το μικρότερο και ά...

Ας το παραδεχτούμε. Οι κοινωνίες δεν είναι μηχανισμοί στους οποίους διαμορφώνοντας μία ροή ενεργειών (βλέπε νόμοι) θα λειτουργούν σωστά και θα καταλήγουν σε ένα επιθυμητό αποτέλεσμα, την εύρυθμη και χωρίς προβλήματα λειτουργία τους. Είναι πολύπλοκοι οργανισμοί και πάντοτε θα υπάρχουν προβλήματα για τα οποία θα προτείνονται "οριστικές λύσεις" που δεν θα τα επιλύουν. Στην ουσία οι ενέργειες για την επίλυση ενός προβλήματος σκοπό έχουν τον περιορισμό της έκστασης του και σε καμία περίπτωση την πλήρη λύση του. Εν προκειμένω θα αναφερθώ σε ένα πρόβλημα που εμφανίζεται συχνά στην "επικαιρότητα", και καταναλώνει "τόνους μελανιού" για διαπιστώσεις, προτάσεις, λύσεις, αυτό της εκ του ποδοσφαίρου εκπορευόμενης βίας (χουλιγκανισμός). Το συγκεκριμένο πρόβλημα εμφανίστηκε στην Ελλάδα μαζικά και συγκροτημένα από τις αρχές της δεκαετίας του '80 και συνεχίζει να υφίσταται σε έντονο βαθμό. Οι αιτίες είναι αρκετές και έχουν καταγραφεί σε κείμενα κοινωνιολόγων εδώ και χ...

Οι πρόσφατες απεργίες των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς με εξανάγκασαν να περπατήσω στο κέντρο της πόλης κατά την μετάβαση προς στην εργασία μου. Αν και κάτοικος του κέντρου της Αθήνας δεν έχω συχνά την δυνατότητα να περπατώ περιοχές της πόλης που δεν επιλέγω, ωστόσο οι απεργιακές κινητοποιήσεις μου έδωσαν αυτή την "ευτυχία". Στο συγκεκριμένο post και στα πλαίσια μίας διαδρομής εντυπώσεων και σκέψεων νιώθω την ανάγκη να αποτυπώσω εικόνες και σκέψεις για αυτά που είδα. Σημείο ενδιαφέροντος 1 . Ανηφορίζοντας την Αγίου Κωνσταντίνου προς την Ομόνοια παρατηρούσα δεξιά - αριστερά του δρόμου αρκετές ομάδες των 3-4 ατόμων αφρικανικής ή αραβικής προέλευσης να περιφέρονται άσκοπα σε ένα δρόμο που δέσποζε από την μία μεριά το ανακαινισμένο Εθνικό θέατρο και από την άλλη ο λαβωμένος ναός του Αγίου Κωνσταντίνου. Παρατηρώντας τους μετανάστες συνειδητοποίησα ότι σε σχέση με τις δικό μου τρόπο ζωής υπάρχει ένας παράλληλος, υπόγειος, παράνομος κόσμος στον οποίο κινούνται οι απάτριδες και στον οποίο...

Δεν ξέρω αν το documentary film Zeitgeist αποτελεί μία ακόμα θεωρία συνωμοσίας αλλά σίγουρα εξηγεί με ένα επαρκή τρόπο το καπιταλιστικό μοντέλο διακυβέρνησης. Η εκλαϊκευμένη ανάλυση των μακροοικονομικών μοντέλων και της διαπλοκής των σύγχρονων φεουδαρχών - των εταιριών - με τις κυβερνήσεις είναι όντως εκπληκτικά επαρκής. Το σύγχρονο corporate culture γίνεται τμήμα της καθημέρινότητας μας, κάνοντας ρομποτάκια τους πολίτες - εργαζόμενους σε ένα κλουβί - χαμπστερ όπως αναφέρει. Το documentary σου αφήνει ερωτηματικά κυρίως αμα δεν κατέχεις βασικές μακρο-οικονομικές γνώσεις, πόσο μάλλον δε στο γεγονός ότι στηρίζει εμφάνώς την επιχειρηματολογία του σε έγγαφα, ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα τα οποία δεν είναι γνωστά και μπορεί να είναι αμφησβητίσιμα. Αλλά σίγουρα ακόμα και αν δεν ξέρει κάποιος τα παραπάνω, εύκολα καταλαβαίνει το βασικό σχέδιο με βάση το οποίο λειτουργούσε μέχρι την σημερινή κατάρευση του (?) το σύστημα αυτό. Αυτό δε που προτείνει, την ριζική αλλαγή, μάλλον δύσκολα θα επιτευχ...