Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Πολίτης ή κάτοικος;

Πολλές φορές έχω απευθύνει το συγκεκριμένο ερώτημα σε φίλους μου για το πώς νιώθουν ζώντας στην πόλη μας. Σχεδόν όλες τις φορές μετά από μικρή σκέψη απαντούν "κάτοικοι". Σωστά οι περισσότεροι αυτό είμαστε. Απλά κατοικούμε στα διαμερίσματα μας, βγαίνουμε να διασκεδάσουμε με ένα μικρό κύκλο ανθρώπων που "τους πάμε" και "μας πάνε" και αυτό είναι. Δεν ενδιαφερόμαστε για το περιβάλλον μας, για την πόλη μας, για τους ανθρώπους γύρω μας. Και αν το κάνουμε κάποια φορά είναι γιατί μας έπιασε το φιλότιμο ή γιατί λυπηθήκαμε κάποιον ή γιατί αφορά την κατοικία μας. Στην γειτονιά που μένω πλέον εδώ και κάποιο καιρό, στον Βοτανικό, δραστηριοποιείται μία ομάδα κατοίκων προκειμένου να αποτρέψουν την πλήρη τσιμεντοποίηση της. ( http://elaionas.wordpress.com/ ) πρώην-βιομηχανικής αυτής περιοχής. Αποφάσισα να συμμετάσχω στις δραστηριότητες τις αν και βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι δεν θα καταφέρουν να επιτύχουν. Δυστυχώς ο λόγος του πολίτη σε αυτή την χώρα που την κυβερνούν οι εκ...

Εγκαταλείπoντας ένα βιβλίο...

Το ομολογώ. Τον τελευταίο μήνα λειτούργησα για πρώτη φορά ενάντια σε μία από τις βασικές αρχές μου ως αναγνώστης. Σταμάτησα το διάβασμα όχι ενός αλλά δύο μυθιστορημάτων. Μέχρι σήμερα όσο και να με κούραζε ένα βιβλίο που επέλεγα να διαβάσω, το έφτανα ως το τέλος. Θεωρούσα απαράδεκτο να εγκαταλείψω την πνευματική εργασία ενός ανθρώπου. Να σημειώσω ότι τα βιβλία που αποκτώ τα περνώ από λεπτό κόσκινο λογοτεχνικής κριτικής και στάθμισης πριν αποφασίσω να τα διαβάσω. Δεν διαβάζω από το "πανέρι". Να όμως που δύο κλασικά κείμενα της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας με κουράσανε σε σημείο που να μην αντέχω πλέον. Όσες παραχωρήσεις και να έκανα, καταλάβαινα ότι δεν προχώραγα με τίποτα. Οι σελίδες άλλαζαν όλο και πιο αργά, οι λέξεις και οι έννοιες έχαναν το νόημα τους, οι αναπαραστάσεις αυτών στην μνήμη θόλωναν ενώ διαρκώς έπρεπε να ανατρέχω πίσω για να ξαναθυμηθώ την υπόθεση. Δεν μπορούσα. Αλλά και δεν προσπάθησα με τον σωστό τρόπο. Τα κείμενα αυτά δεν τα διαβάζεις ούτε στο κρεβάτι πριν κοιμη...

Η θεμελίωση της γνώσης σύμφωνα με τον Καρτέσιο και τον Locke

Εισαγωγή Η νέα γνωσιολογία αναπτύσσεται σε μία περίοδο πολιτισμικών και επιστημονικών επαναστάσεων με έντονες επιδράσεις στο κοινωνικο-πολιτικό γίγνεσθαι. Οι επαναστάσεις αυτές ιστορικά αποκτούν μία ονοματολογία που αναδεικνύει το απάνθισμα της διανοητικής εργασίας των εκπροσώπων των: η Αναγέννηση (15ο αιώνας), η Επιστημονική Επανάσταση (17ος αιώνας) και ο Διαφωτισμός (18ο αιώνας). Στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στην Επιστημονική Επανάσταση και στον Διαφωτισμό εμφανίζονται οι απαρχές της νεότερης φιλοσοφίας οι οποίες δεν αποτυπώνονται τόσο στο πλαίσιο των επιστημονικών ανακαλύψεων όσο στον μεθοδολογικό στοχασμό με βάση τον οποίο πραγματεύτηκαν τα θεωρητικά και πρακτικά προβλήματα [1] . Ο φιλοσοφικός στοχασμός του 17ου αιώνα δομείται στα πλαίσια ενός ιδιότυπου ανταγωνισμού των μεθόδων, του ορθολογισμού και της εμπειριοκρατίας, με θεμελιωτές τους Descartes (1596-1650) και Locke (1632-1704) φορείς των δύο αυτών αντιθέτων σχολών φιλοσοφίας. Ο Descartes ηγείται των «ορθολογιστών» όπου ...

Η φυσική τεμπελιά του νου

Ο μεγαλύτερος Βρετανός φιλόσοφος David Hume (1711-1776) ανέφερε ότι λόγω ενός είδους "φυσικής τεμπελιάς" του νου αδιαφορούμε για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των πραγμάτων και προχωρούμε σε κατηγοριοποιήσεις με γενικά ονόματα. Ο Hume επίσης διαχωρίζει τις παραστάσεις που λαμβάνει ο νούς σε δύο είδη: τις εντυπώσεις και τις ιδέες. Οι πρώτες είναι έντονες, ακούσιες και προσλαμβάνονται άμεσα από τα αισθητήρια όργανα μας. Οι δεύτερες προκύπτουν από συλλογιστική διαδικασία με βάση τις πρώτες. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών στην Ελλάδα δεν σκέφτεται. Απλά εντυπώνει καταστάσεις τα τοποθετεί σε "κουτάκια" στο μυαλό, τους δίνει γενικά ονόματα και αποκρίνεται κοινωνικά με αυτά. Ζούμε σε μία κοινωνία που όλοι επικοινωνούν με γενικεύσεις και εντυπώσεις. Ο νους μαθαίνει στην τεμπελιά. Μαθαίνει να συσσωρεύει εντυπώσεις και να μην τις κάνει ιδέες. Η ιδέα ως έννοια απαιτεί κόπο για να δημιουργηθεί. Θέλει παίδεμα - διάβασμα, διάλογο, συγγραφή - θέλ...

Είδα, πήγα, άκουσα

Χμ!!!! Βυθισμένος στον καναπέ μου κατά τις 8 βράδυ Δευτέρας. Έχω τελειώσει το φαγητό μου και έχω κάτσει να παρακολουθήσω στο τηλεοπτικό "θεατρικό σανίδι" άλλη μία κακόγουστη φάρσα πολιτικο-κοινωνικής ενημέρωσης. Το χέρι μου πατάει τα κουμπιά στο τηλεχειριστήριο με τις αποθηκευμένες τηλεοπτικές συχνότητες μεταφέροντας με στις διάφορες παραστάσεις που έχω "μόνιμη" επιλογή να παρακολουθώ. Το βλέμμα άδειο να αντικρίζει τόσο γνώριμα πρόσωπα που πάντοτε τα βλέπω επίπεδα και ποτέ δεν τα έχω δει "ζωντανά" αλλά τα ξέρω και με τα μικρά τους ονόματα, ο Μάκης, ο Λάκης, ο Σάκης. Που έχω την τιμή να τους γνωρίζω αλλά αυτοί ποτέ δεν με γνώρισαν. Που τους θεωρώ οικείους αλλά αυτοί με προσβάλλουν με την συμπεριφορά τους. Που αναγκάζομαι να πάρω το μέρος του ενός ή του άλλου χωρίς να το πολυ-καταλαβαίνω. Παρακολουθώ παράλληλους μονολόγους ανθρώπων ματαιόδοξων που δεν απευθύνονται στους διπλανούς τους αλλά στην κάμερα. Έχω βαρεθεί τις ίδιες παραστάσεις τις ίδιες θεματικές, τ...

Α Παγκόσμιος Πόλεμος: το τέλος της κυριαρχίας της Ευρώπης στον κόσμο.

Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε ένα συμβολικό γεγονός που σήμανε ουσιαστικά τον τερματισμό των διαχωριστικών γραμμών σε Ανατολή και Δύση που είχαν δημιουργηθεί μετά το τέλος του Α' παγκοσμίου Πολέμου. Την Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου 2007 καταργήθηκαν οι συνοριακοί έλεγχοι ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και εννέα χώρες στην Ανατολική Ευρώπη. 90 σχεδόν χρόνια μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και την καταστροφή της Ευρώπης παρουσιάζω στον συγκεκριμένο post τις κυριότερες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες του Α' Παγκοσμίου πολέμου για την Ευρώπη. «Η εξωτερική μου πολιτική και η εσωτερική μου πολιτική είναι μία και η αυτή. Εσωτερική πολιτική: κάνω πόλεμο. Εξωτερική πολιτική: κάνω πόλεμο. Πάντοτε κάνω πόλεμο.» Ζώρζ Κλεμανσώ Πρωθυπουργός της Γαλλίας εν έτη 1918 «Οβίδες, ασφυξιογόνα και στολίσκοι από τανκ; Καταστροφή, αφανισμός, θάνατος. Δυσεντερία, γρίπη, τύφος. Κάψιμο, πνιγμός, θάνατος. Χαράκωμα, νοσοκομείο, κοινοί τάφοι. Άλλες πιθανότητες δεν υπάρχουν απ’ αυτά» Έριχ Μαρία ...

Τόσα πολλά τα θέλω και λίγα τα μπορώ. Μία χρονική προσέγγιση της καθημερινότητας μου.

Δεν φτάνει ο καθημερινός χρόνος για να κάνω όλα όσα θέλω και μπορώ. Είναι τόσο περίπλοκη και απαιτητική η καθημερινότητα μου που θα ήθελα παράλληλους προσωπικούς χρόνους για να ικανοποιήσω όλες τις υποσχέσεις προς τον εαυτό μου και τους άλλους, σε όλα όσα δεσμεύτηκα να κάνω, σε όσα μπορώ να κάνω. Αλλά ΔΕΝ!! Μία λύση είναι να κβαντιστώ, να βρίσκομαι σε περισσότερα από ένα ταυτόχρονα σημεία. Να κάνω παράλληλα πράγματα, να μπορούσα να εφαρμόσω έναν load balancer στον application server μου, το μυαλό μου. Είναι αδύνατον. Οπότε μένει αιωρούμενο και αναπάντητο το αίτημα: Δεν μου φτάνει η καθημερινότητα μου, τι μπορώ να κάνω? Άγχος!!! Είναι τόσα πολλά που θέλω να κάνω, που νιώθω τον χρόνο να με καταπλακώνει. Ζούμε σε ένα κόσμο αυξητικό, πολύπλοκο, απαιτητικό. Παρασυρόμαστε από την ροή των καταστάσεων και των γεγονότων. Είμαστε κομμάτι μίας γοργά εξελισσόμενης ιστορίας. Η καθημερινή αναμέτρηση με τον χρόνο είναι αδυσώπητη. Για άλλους ανθρώπους ο χρόνος είναι πιο αργός, για άλλους αγχωτικός....

Επιστημονες οι δημοσιογράφοι? Ας απεργήσω

Απεργία αύριο, και μέσα σε όλα τα αιτήματα είναι και αυτά των δημοσιογράφων ενάντια στην κυβέρνηση που "θέλει να βάλει χέρι στο ταμείο τους". Απορώ γιατί διαμαρτύρονται οι δημοσιογράφοι. Να διαμαρτυρηθούμε όλοι εμείς που έχουμε ταμείο το ΙΚΑ, το καταλαβαίνω αλλά οι πολιτικοί φροντίζουν πάντοτε την τέταρτη εξουσία. Ακούστε, για να μην διαμαρτύρονται οι δημοσιογράφοι ότι η κυβέρνηση θέλει να τους βάλει "χέρι" στο καλό ταμείο τους, αποφάσισε να τους εντάξει στο υπο σύσταση "Ταμείο Επιστημόνων" μαζί με τους γιατρούς, τους νομικούς και τους μηχανικούς (δηλ. τις βασικές κατηγορίες επαγγελματιών των οποίων οι εκπρόσωποι συχνάζουν στον γνωστό "Οίκο" Βασιλίσσης Όλγας και Πανεπιστημίου γωνία, χαχα!!! όχι στο Ζonars). Ωραία νομοθετήματα. Επιστημονικοί κλάδοι όπως μαθηματικοί, φιλόλογοι, πληροφορικοί κλπ δεν θεωρούνται επιστήμονες ενώ είναι "επιστήμονας" ο αθλητικογράφος που γράφει το κείμενο με τον ευηχο τίτλο "Αχ τι ηδονή", η δημοσιο...

Πως η εκκλησία δανείστηκε από την αρχαιότητα: Από τον Πλάτωνα στον Αυγουστίνο

Εισαγωγή Η συγκεκριμένη εργασία αποτελεί μία προσπάθεια παράθεσης των Ιδεών του Πλάτωνα, της επιχειρηματολογίας των μελετητών του σχετικά με την ένταξη τους σε μία θεωρία και τέλος τον τρόπο με τον οποίο ο Ιερός Αυγουστίνος επέλεξε και ενέταξε στην χριστιανική φιλοσοφία κάποιες από αυτές. Στο πρώτο μέρος της εργασίας γίνεται μία σύντομη αναφορά σε βιογραφικά στοιχεία του Πλάτωνα και ακολούθως γίνεται μία συνοπτική αναφορά στις Ιδέες του μέσα από την κριτική προσέγγιση που έγινε από εγκεκριμένους μελετητές του. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας και αφού παρουσιαστούν κάποια βιογραφικά στοιχεία για τον Ιερό Αυγουστίνο προκειμένου να γίνει κατανοητό το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο δρα, παρατίθεται η πρόσληψη των Ιδεών του Πλάτωνα, η επιλογή αυτών που ταιριάζουν στην χριστιανική κοσμοαντίληψη και τέλος ο μετασχηματισμός και η προσαρμογή αυτών στην χριστιανική φιλοσοφία. Ο Πλάτωνας και η εποχή του Ο Έλληνας Φιλόσοφος Πλάτωνας (427-347 π.Χ) γεννήθηκε και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη...