Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τόσα πολλά τα θέλω και λίγα τα μπορώ. Μία χρονική προσέγγιση της καθημερινότητας μου.


Δεν φτάνει ο καθημερινός χρόνος για να κάνω όλα όσα θέλω και μπορώ. Είναι τόσο περίπλοκη και απαιτητική η καθημερινότητα μου που θα ήθελα παράλληλους προσωπικούς χρόνους για να ικανοποιήσω όλες τις υποσχέσεις προς τον εαυτό μου και τους άλλους, σε όλα όσα δεσμεύτηκα να κάνω, σε όσα μπορώ να κάνω.

Αλλά ΔΕΝ!! Μία λύση είναι να κβαντιστώ, να βρίσκομαι σε περισσότερα από ένα ταυτόχρονα σημεία. Να κάνω παράλληλα πράγματα, να μπορούσα να εφαρμόσω έναν load balancer στον application server μου, το μυαλό μου. Είναι αδύνατον. Οπότε μένει αιωρούμενο και αναπάντητο το αίτημα: Δεν μου φτάνει η καθημερινότητα μου, τι μπορώ να κάνω? Άγχος!!!
Είναι τόσα πολλά που θέλω να κάνω, που νιώθω τον χρόνο να με καταπλακώνει. Ζούμε σε ένα κόσμο αυξητικό, πολύπλοκο, απαιτητικό. Παρασυρόμαστε από την ροή των καταστάσεων και των γεγονότων. Είμαστε κομμάτι μίας γοργά εξελισσόμενης ιστορίας.
Η καθημερινή αναμέτρηση με τον χρόνο είναι αδυσώπητη. Για άλλους ανθρώπους ο χρόνος είναι πιο αργός, για άλλους αγχωτικός. Για μένα η διαχείριση του χρόνου... είναι πρόβλημα. Αποφάσισα στα εφηβικά μου χρόνια να σταματήσω να φοράω ρολόι ως μία προσπάθεια αποτοξίνωσης από την δέσμευση του χρόνου. Άρχισα να λειτουργώ με τον σχετικό αντί με τον ακριβή χρόνο. Για κάποια χρόνια, όχι τόσο απαιτητικά βέβαια, λειτούργησε η μη δέσμευση αυτή, και λειτούργησε καλά. Όμως μεγαλώνοντας, μεγάλωσαν και οι απαιτήσεις - υποχρεώσεις, εξακολουθώ να μη φοράω ρολόι αλλά ο χρόνος είναι παντού γύρω μου, (στον υπολογιστή, στο κινητό, στο αυτοκίνητο, την τηλεόραση κλπ) παντού. Και εγώ τον κυνηγώ και αγχώνομαι.
Είναι τόσα τα πράγματα που θέλω να κάνω.
Είναι τόσα τα βιβλία που έχω στην λίστα να διαβάσω, τόσα μέρη που θέλω να επισκεφθώ, τόσες θεατρικές παραστάσεις να δω, συναυλίες να πάω, διαλέξεις να παρακολουθήσω, φίλους να συναντήσω. Μία ζωή χρειάζομαι σχεδόν κάθε μέρα. Στο μυαλό μου τριγυρνάνε σκέψεις: "ζήσε την κάθε μέρα μέχρι την τελευταία σταγόνα", "άδραξε την μέρα, μην αφήσεις στιγμή ή ματιά να πάει χαμένη", "ζήσε την μέρα, σαν να είναι η τελευταία" κλπ.

Προγραμματίζω, γράφω, κανονίζω, διαβάζω, δουλεύω, κάνω, φτιάχνω... κουράζομαι και ανικανοποίητος μένω. Δεν είμαι πεσιμιστής. Κάνω πράγματα, αλλά όχι όλα όσα θα ήθελα. Νιώθω ότι δεν έχω χρόνο. Βασανίζω την ζωή μου, πιασμένος σε μία χρονική μέγγενη. Αξίζει άραγε;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …