Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπροστά σε ένα πίνακα μοντέρνας τέχνης

Παρακολουθούσα προχτές ένα documentary για τον αμερικάνο ζωγράφο Mark Rothko από την σειρά "Η δύναμη της Τέχνης" του BBC που μοίρασε το περασμένο φθινόπωρο η εφημερίδα "Καθημερινή". Στην συγκεκριμένη σειρά ωριαίων επεισοδίων ο κριτικός τέχνης Simon Schama παρουσιάζει 8 έργα της παγκόσμιας τέχνης που επηρέασαν την ζωή των δημιουργών τους.
Στο συγκεκριμένο επεισόδιο για την ζωή του Rothko o Schama παρουσίαζε πως τα έργα του Rothko με τίτλο Seagram Murals που έφτιαξε για το εστιατόριο Four Seasons επηρέασαν την μοντέρνα τέχνη ορίζοντας το κίνημα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού μαζί με την δουλειά του Jackson Pollock. Τα επιχειρήματα του Schama, τα οποία τα έθετε μπροστά από τα συγκεκριμένα έργα του Rothko, με έκαναν να αναρωτιέμαι από που αντλεί αυτήν την εικόνα για έργα τα οποία δεν είναι άλλο τίποτα από βαμμένα τελάρα σε ένα χρώμα (πχ κόκκινο) με ένα τετράγωνο (πχ μωβ) στην μέση (αναφέρομαι τυχαία σε ένα έργο του).
Ειλικρινά, αφιέρωσα 20 λεπτά (απορώ για την υπομονή μου) την τελευταία φορά που είχα επισκεφτεί το Λονδίνο και την Tate Britain μπροστά στους συγκεκριμένους πίνακες του Rothko και δεν κατάλαβα τίποτα από αυτά που "δεν ήθελε να αναπαραστήσει" ο ποιητής. Αδυνατώ να αποδεχθώ ως έργο τέχνης αυτό που δεν δείχνει τίποτα. Νιώθω ότι εξαπατούμαι. Εκτός και αν αυτό το συναίσθημα ήθελε να επιτύχει ο "ποιητής", οπότε το κατάφερε. Επίσης το ίδιο συναίσθημα ένιωσα και μπροστά σε πίνακες του Pollock στην Tate Modern, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι το ψυχεδελικό color dripping μοτίβο του Pollock κάπως με άρεσε, αλλά δεν μου αφαίρεσε το συναίσθημα της εξαπάτησης.
Τέλος να αναφέρω τον μεγαλύτερο απατεώνα από όλους. Τα έργα του τα απεχθάνομαι και με εξοργίζουν. Μιλάω για τον Καταλανό Miro του οποίου τα εκτρώματα φιλοξενούνται έναντι αντιτίμου (ενώ θα έπρεπε να μας πληρώνουν για να μην τον δούμε) σε έκθεση στην Θεσσαλονίκη. Παιδικές μουτζούρες πάνω σε πανιά, εκτρωματικά γλυπτά και τερατουργηματικές κατασκευές.
Αν και δεν θεωρώ σοφό να βγάζω τα σώψυχα μου για τους απατεώνες της μοντέρνας τέχνης κατά αυτόν τον τρόπο, δεδομένου ότι ανάμεσα τους υπάρχουν και σημαντικοί καλλιτέχνες όπως ο Kandinsky ωστόσο δεν μπορούσα να συγκρατηθώ ακούγοντας ότι αυτά είναι αριστουργήματα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …