Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στο Δρόμο..

Το φεστιβάλ κινηματογράφου της Αθήνας "Νύχτες Πρεμιέρας" τελείωσε. Είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά γεγονότα στην χώρα και το παρακολουθώ χρόνια.  Φέτος είδα κάποιες ταινίες και documentaries τα οποία ήταν αρκετά καλά. Η ταινία όμως που με απασχόλησε ήταν η ταινία "Στον Δρόμο" από το ομώνυμο βιβλίο "Στο Δρόμο" του beatnik Γάλλο-Καναδού συγγραφέα Jack Kerouac.

Το βιβλίο το είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια (στα '90s) μία περίοδο στην οποία διάβασα αρκετά βιβλία της γενιάς των beat (Burroughs, Ginsberg, Kerouac). Με είχε ελκύσει σε αυτούς  η εντύπωση που μου είχε προκαλέσει η ταινία "Το Γυμνό Γεύμα" του Croneberg (το φετινό του Cosmopolis έχει προκαλέσει διττά συναισθήματα στους κριτικούς). Η συγκεκριμένη ταινία βασιζόταν σε ένα βιβλίο του Burroughs και ξεκινώντας από αυτόν διάβασα και το "Στο Δρόμο". Ομολογώ ότι δεν θυμάμαι τι συναισθήματα μου προξένησε το συγκεκριμένο βιβλίο αλλά είχα μέχρι και την θέαση της ταινίας μία αμυδρή ανάμνηση ότι μου είχε προκαλέσει ιδιαίτερη εντύπωση. Ωστόσο μάλλον το ξέχασα σύντομα ίσως γιατί περιέγραφε καταστάσεις και πρόσωπα τόσο απόμακρες και διαφορετικές από αυτά που με απασχολούσαν τότε, ίσως διότι δεν μπορούσα να κατανοήσω το πλαίσιο γραφής των beat.
Τα χρόνια πέρασαν αν και κατά περιόδους διάβαζα διάφορα κείμενα (σε εφημερίδες και στο διαδίκτυο) με αναφορά στην συγκεκριμένη γενιά και τις επιδράσεις που είχε.

Με την ταινία του Salles (σκηνοθέτης της πολύ καλής ταινίας "Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας") και τον τρόπο με την οποία απέδωσε το βιβλίο νομίζω ξαναθυμήθηκα αφενώς τα έντονα συναισθήματα που μου είχαν προκαλέσει οι χαρακτήρες και αφετέρου τους λόγους για τους οποίους ξέχασα σύντομα το συγκεκριμένο βιβλίο.
Οι ήρωες του βιβλίου προκάλεσαν την πουριτανική Αμερική ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που οι Behemians προκαλούσαν την καθολική Γαλλία στα τέλη του 1890. Ζωή χωρίς αύριο, ναρκωτικά, έρωτες, ποτό, ξενύχτια (με την Jazz να κυριαρχεί), ταξίδια, ποίηση, γράψιμο, χαρακτήρες "φεύγα." Μέσα από αυτό απελευθερώθηκε ο καταπιεσμένος εαυτός των "τακτοποιημένων" Αμερικάνων και αποτέλεσε το έναυσμα για μία δημιουργική γενιά λογοτεχνών, μουσικών, ποιητών κλπ. 
Επί της ουσίας η ταινία είναι τρόπο τινά αυτοβιογραφική διότι οι ήρωες της ταινίας είναι οι ίδιοι οι Beat (Burroughs, Ginsberg, Kerouac, Kassady, http://en.wikipedia.org/wiki/On_the_Road) ενώ το βιβλίο (και κατ' επέκταση η ταινία) παρουσιάζει τις συνθήκες που δημιούργησαν αυτήν ανατρεπτική παραγωγική διαδικασία. 
"Έτσι όταν ο ήλιος δύει στην Αμερική και κάθομαι στην παλιά ξεχαρβαλωμένη αποβάθρα του ποταμού κοιτάζοντας τους απέραντους ουρανούς πάνω από το New Jersey, και νιώθω ολόκληρη αυτή την άγρια χώρα που απλώνεται με μία απίστευτη μεγάλη κοιλία ως την Δυτική Ακτή (...). Ο Αποσπερίτης θα ρίχνει και θα σκορπίζει τις χλωμές του ακτίνες πάνω στο λιβάδι, μόλις πριν από την βαθιά νύχτα που ευλογεί την γη, που σκοτεινιάζει όλα τα ποτάμια, που σκεπάζει όλες τις βουνοκορφές και κλείνει μέσα της ως και την τελευταία ακτή, και κανείς, κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί στον καθένα, πέρα από τα άθλια κουρέλια της ηλικίας μας, που μεγαλώνει, σκέφτομαι τον Ντήν Μοριάρτι, σκέφτομαι ακόμα τον γέρο-Ντήν Μοριάρτι, τον πατέρα, που δεν βρήκαμε ποτέ, σκέφτομαι τον Ντήν Μοριάρτι."

Jack Kerouac, "Στο Δρόμο", μτφρ. Δ. Νικολακοπούλου, Εκδόσεις Πλέθρον 1996. 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…