Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εικαστικά: Πήγα, είδα, προτείνω?

Ο κόσμος του Διονύση Φωτόπουλου
Αφιέρωμα στο σκηνογραφικό έργο του από το 1968 μέχρι σήμερα, αλλά και εικαστικά έργα από την προσωπική του συλλογή. Μέχρι 19/3

ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ - ΚΤΙΡΙΟ ΟΔΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, Γκάζι, 210-3453111.Τετ., Πέμ., Κυρ. 10 π.μ.-6 μ.μ. Παρ., Σάβ. 10 π.μ.-10 μ.μ.
'Αποψη: Εξαιρετικά φροντισμένη και πολυποίκιλη παρουσίαση της συλλογής του επαγγελματία σκηνογράφου. Πολύ καλή παρουσίαση της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του μέσα από οπτικοακουστικό υλικό, μακέτες, κουστούμια. Άψογα στημένο το τμήμα της έκθεσης όπου βλέπεις σκηνές από θεατρικές παραστάσεις. Πολύ ενδιαφέροντα τα τμήματα της έκθεσης με έργα μεγάλων Ελλήνων καλλιτεχνών από την προσωπική συλλογή του κ.Φωτόπουλου. Τσαρούχης, Μυταράς, Μαυροειδής, Φασιανός, Χατζηκυρίακος - Γκίκας, Εγγονόπουλος κ.α. παρουσιάζονται ως αν να τους αφορούσε η έκθεση.
Πράγματα που δεν αντιλήφθειν: Υπερβολή στην αυτοπροσωπογραφία.
Απογοήτευση: Θα ήθελα να ζήσω τις παραστάσεις αυτές.


Η Αθήνα τον 20ό αιώνα-Οι μεγάλες αλλαγές
Η πόλη, οι άνθρωποι και τα σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της από το 1901 έως το 2000, μέσα από φωτογραφίες, ανέκδοτα οπτικοακουστικά ντοκουμέντα και αντικείμενα από κρατικά αρχεία, μουσεία και ιδιωτικές συλλογές.

Μέχρι 25/1 ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ (ΓΚΑΖΙ) Πειραιώς 100 & Περσεφόνης 1, Γκάζι, 210-3460981.Δευτ.-Παρ. 10 π.μ.-2 μ.μ. & 5-8 μ.μ. Σάβ., Κυρ. 10 π.μ.-8 μ.μ. Είσοδος ελεύθερη.

'Αποψη: Χρονικά στημένη η έκθεση αυτή παρουσιάζει την πορεία αναδιαμόρφωσης της πόλης στον 20 αιώνα. Η έκθεση παρουσίαζεται σε τρία κτήρια τα οποία και καλύπτουν 3 διαφορετικές χρονικές περιόδους. Το πλέον ενδιαφέρον κομμάτι λόγω της ιστορικής αξίας του είναι αυτό της περιόδου 1900-1950 όπου και παρουσίαζονται μέσα από μία καθαρά ιστορική σκοπιά τα κακώς (κυριώς) άλλα και τα λίγα καλά πεπραγμένα και γεγονότα που πλήγωσαν κατά κύριο λόγο την Ελλάδα.
Μειονέκτημα: Δεν γίνεται εμβάνθυνση στα πολιτικά θέματα της προαναφερθείσας περιόδου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …