Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μία αναφορά στον Villon


Την αφορμή για αυτό το post μου την έδωσε η ανάγνωση ενός ποιήματος του Villion (1431-1465?) (http://en.wikipedia.org/wiki/Francois_Villon) , αυτού του αναρχικού και συνάμα τραγικού ποιήτη της Αναγγένησης. Η ποίηση του Villon χαρακτηρίζεται ως νεωτεριστική και τον καθιστά τον πρώτο μοντέρνο Γάλλο ποιητή. Ο Villon καλλιέργησε συστηματικά την μπαλάντα η οποία είναι ένα είδος αφηγηματικού ποιήματος που συνδιάζει δραματικά και λυρικά στοιχεία.
Ο Villon άτομο με εκλεπτισμένη παιδεία λόγω των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο, διώχθηκε από τις αρχές για ποινικά αδικήματα (κατηγορήθηκε για φόνο και ληστεία) αλλά και εξαιτίας των σχέσεων του με τον υπόκοσμο. Απομονώνεται, τα ίχνη του χάνονται μετά το 1465, κατατρέχεται από εμμονές και αποκτά μία τραγική υπόσταση, στοιχεία τα οποία τα περνά στα ποιήματα του. Το κακό, η μωρία η ματαιότητα και ο θάνατος είναι στοιχεία των ποιημάτων του. Ο Villon πενθεί για την ματαιοδοξία, τη φθορά του χρόνου και του θανάτου. Ο κόσμος του είναι αφήμερος, ρευστός και παρακμιακός. Αυτός ο μεγάλος ουμανιστής λόγιος χαρακτηρίζεται ως ο "καταραμένος ποιητής" της Αναγέννησης. Το ποίημα του "Μπαλάντα του Ευχαριστώ" είναι μία αυτοβιογραφική προσέγγιση της ζωής του παρουσιάζοντας τους τύπους των ανθρώπων που συνάντησε και συναναστράφηκε, τους ανθρώπους του υπόκοσμου που ευχαριστεί και αυτούς που τον βασάνισαν που συγχωρεί:

Η Μπαλάντα του Ευχαριστώ.

Σε κάθε ιερωμένο ή καλογριά,
Σε φρόνιμους και παραλυμένους,
Σε ζητιάνους, τεμπέλικα κορμιά,
Σε ρουφιάνους, σε πόρνες που σφιγμένους
Μπούστους φορούν και φούστες, σε σβησμένους
Κορτάκηδες από έρωτα καημό,
Με φίνες στενές μπότες ποδεμένους,
Σε όλον τον κόσμο κράζω ευχαριστώ.

Σε κορίτσια που δείχνουν τα βυζιά
Για να έχουν πιο πολλούς προσκαλεσμένους,
Σε χήρες και κοπέλες για παντρειά,
Σε θεατρίνους και μασκαρεμένους
Παλιάτσους, σε ξενύχτες μεθυσμένους,
Σε αγύρτες που δετές από το λαιμό
Σέρνουν μαιμούδες, σε χρεωκοπημένους,
Σε όλον τον κόσμο κράζω ευχαριστώ.

Οξ' από κείνα τα άτιμα σκυλιά,
Που με έκαναν να φάω μουχλιασμένα
Ψωμιά και να πιώ βρώμικα νερά
Που τα αντερά μου τωρα πιά καταστραμένα,
Με κατάρες θε να τα χα φιλεμένα,
Τώρα όμως καθουμαι και δεν μπορώ.
Δυνατά, μη μαλώσω με κανένα,
Σε όλον τον κόσμο κράζω ευχαριστώ.

Ας τους λιανίσουν τα πλευρά, ένα-έναμ
Με έναν μεγάλο κόπανο γερό
Η με ματσούκια σιδεροδεμένα.
Σε όλον τον κόσμο κράζω ευχαριστώ.

Francois Villon, "Η Μπαλάντα του Ευχαριστώ" στις Μπαλάντες και Αλλα Ποιήματα, μτφ Σπύρος Σκιαδαρέσης, Εκδόσεις Γαβριηλίδη, Αθήνα, 1988

Πηγές
Γ. Βάρσος,
Ιστορία της Ευρωπαικής Λογοτεχνίας, Τόμος Α', Εκδόσεις ΕΑΠ, Πάτρα 1999
Benoit-Dusausoy Annick. & Fontaine Guy (επιμ.), Ευρωπαϊκά Γράμματα, Ιστορία της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας, μτφρ. Α. Ζήρας κ.ά τ.Β’, Σόκολη, Αθήνα 1999
Ιστοχώροι
http://www.komvos.edu.gr
http://en.wikipedia.org/wiki/Francois_Villon

*

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…

Ο ρεαλισμός στις Τέχνες τον 19ο αιώνα

Εισαγωγή
Ο 19ος αιώνας, ο αιώνας των Επαναστάσεων, είναι μία εποχή έντονων πολιτικών ζυμώσεων με επίδραση τόσο στο κοινωνικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο. Η σύγκρουση των τάξεων είναι έντονη, και εκφράζεται πλέον και με ιδεολογικά κριτήρια καθότι διαμορφώνονται οι πρώτες πολιτικές ιδεολογίες, η φιλελεύθερη της αστικής τάξης και η σοσιαλιστική της εργατικής τάξης. Η σύγκρουση ανάμεσα στην Παλαιά Τάξη της αριστοκρατίας που αργοπεθαίνει και τις νέες κοινωνικές τάξεις είναι αναπόφευκτη με αποκορύφωμα το έτος 1848 οπότε και πραγματοποιήθηκαν οι περισσότερες εξεγέρσεις στην Ευρώπη.Στο γοργό μετασχηματισμό της κοινωνίας συμβάλουν πέρα από τα πολιτικά θέματα, η πρόοδος στο εμπόριο, η Βιομηχανική Επανάσταση, η ανάπτυξη της τεχνολογία, τα οποία ώθησαν το εργατικό δυναμικό στα αστικά κέντρα και βοήθησαν στην περαιτέρω ενίσχυση της αστικής τάξης η οποία πήρε τον έλεγχο της εξουσίας από την καταρρέουσα αριστοκρατία. Συνέπεια των παραπάνω είναι να απαιτήσει τον έλεγχο της εξουσίας προκειμένου αφεν…