Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μία ιστορία βγαλμένη από έναν στίχο του Villon

Στο ποίημα του "Η Μπαλάντα των Κυράδων του Παλιού Καιρού" ο Villon(1431-1465) αναφερόμενος σε γνωστές γυναίκες του παρελθόντος του αναφέρει σε ένα δίστοιχο του:


Κι η Ρήγισσα που αφού έκαμε την γνώρα
Του Μπουριντάν, την άνομη, βαθιά
Τον έριξε στον Σεν, που να ναι τώρα;

Στην εποχή του Villon (15ος αιώνας) οι Παριζιάνοι μαζεύονταν το βράδυ ύστερα από τον δείπνο παρέες-παρέες για να πιουν κανά κρασάκι και να φλυαρίσουν. Στις ταβερνίστικες αυτές συγκεντρώσεις συνήθιζαν να πίνουν στην υγειά της βασίλισσας (Ρήγισσας) της Ναβάρρας. Η πρόποση αυτή ήταν κοροιδευτική. Κατά τα λεγόμενα τους η βασίλισσα Ιωάννα της Ναβάρρας είχε μεταβάλει τον Πύργο του Νελ που βρισκόνταν κοντά στον Σεν (Σηκουάνα) σε θέατρο των νυχτερινών γλεντιών και οργίων της. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι έστεινε καρτέρι στους διαβάτες που πέρναγαν έξω από τον πύργο και όποιος της γουστάριζε τον βουτούσε. Αφού γλένταγε μαζί του και τον ξεζούμιζε διέταζε να τον πνίξουν στο ποτάμι για να μη μαθευτεί το γεγονός. Προπαντών γουστάριζε τους νέους και ιδιαίτερα τουw καλλιεργημένους και τους φοιτητές. Κάποτε γλυκάθηκε από έναν φοιτητή, τον μετέπειτα γνωστό φιλόσοφο Μπουριντάν του 14ου αιώνα, το οποίο έμπασε στον πύργο, τον γλέντησε και διέταξε να τον πετάξουν στο ποτάμι. Ο Μπουριντάν όμως ήξερε κολύμπι και την γλύτωσε. Έτσι η ιστορία της μαθεύτηκε και πέρασε από γενιές σε γενιές που έγινε στα χείλη του λαού ένα αστείο και στα γραπτά του Villon ένας στίχος.

Francois Villon, Οι Μπαλάντες και άλλα ποιήματα, μτφρ. Σ. Σκιαδαρέσης, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα, 1998

Σχόλια

Ο χρήστης Makis είπε…
Το ΕΑΠ σε έχει επηρρεάσει και είναι πολύ καλό αυτό...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Η σύγχρονη εποχή σύμφωνα με τους Bauman και Giddens

1. Εισαγωγή. Η νεωτερικότητα και η ύστερη νεωτερικότητα (ή κατά άλλους μετανεωτερικότητα) αποτελούν δύο όρους στην κοινωνιολογική επιστήμη για τους οποίους καταναλώθηκε σημαντική πνευματική εργασία για τον προσδιορισμός τους. Αν θέλαμε να προσδιορίσουμε χρονικά τις δύο περιόδους θα τοποθετούσαμε την νεωτερικότητα από τον 15ο αιώνα έως και το 1945 με δομικά στοιχεία τον Διαφωτισμός, της πολιτικές επαναστάσεις, την βιομηχανική επανάσταση, την επιστημονική επανάσταση και το καπιταλιστικό σύστημα. Η ύστερη νεωτερικότητα αρχίζει από το 1945 και μετά με κύρια στοιχεία την κοινωνία της αφθονίας, την παγκοσμιοποίηση, την ανάπτυξη των μέσων μαζικής επικοινωνίας, την αλλαγή των χωρικών και χρονικών συντεταγμένων, τις συναλλαγές, την κινητικότητα του κεφαλαίου. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εργασίας θα αναφερθούμε στον τρόπο με τον οποίο ερμήνευσαν οι κοινωνιολόγοι Zygmunt Bauman (κεφάλαιο 2) και Anthony Giddens τις δύο αυτές περιόδους (κεφάλαιο 3).
2. Οι θέσεις του Bauman για την νεωτερικότητα Ο Z…