Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μία ιστορία βγαλμένη από έναν στίχο του Villon

Στο ποίημα του "Η Μπαλάντα των Κυράδων του Παλιού Καιρού" ο Villon(1431-1465) αναφερόμενος σε γνωστές γυναίκες του παρελθόντος του αναφέρει σε ένα δίστοιχο του:


Κι η Ρήγισσα που αφού έκαμε την γνώρα
Του Μπουριντάν, την άνομη, βαθιά
Τον έριξε στον Σεν, που να ναι τώρα;

Στην εποχή του Villon (15ος αιώνας) οι Παριζιάνοι μαζεύονταν το βράδυ ύστερα από τον δείπνο παρέες-παρέες για να πιουν κανά κρασάκι και να φλυαρίσουν. Στις ταβερνίστικες αυτές συγκεντρώσεις συνήθιζαν να πίνουν στην υγειά της βασίλισσας (Ρήγισσας) της Ναβάρρας. Η πρόποση αυτή ήταν κοροιδευτική. Κατά τα λεγόμενα τους η βασίλισσα Ιωάννα της Ναβάρρας είχε μεταβάλει τον Πύργο του Νελ που βρισκόνταν κοντά στον Σεν (Σηκουάνα) σε θέατρο των νυχτερινών γλεντιών και οργίων της. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι έστεινε καρτέρι στους διαβάτες που πέρναγαν έξω από τον πύργο και όποιος της γουστάριζε τον βουτούσε. Αφού γλένταγε μαζί του και τον ξεζούμιζε διέταζε να τον πνίξουν στο ποτάμι για να μη μαθευτεί το γεγονός. Προπαντών γουστάριζε τους νέους και ιδιαίτερα τουw καλλιεργημένους και τους φοιτητές. Κάποτε γλυκάθηκε από έναν φοιτητή, τον μετέπειτα γνωστό φιλόσοφο Μπουριντάν του 14ου αιώνα, το οποίο έμπασε στον πύργο, τον γλέντησε και διέταξε να τον πετάξουν στο ποτάμι. Ο Μπουριντάν όμως ήξερε κολύμπι και την γλύτωσε. Έτσι η ιστορία της μαθεύτηκε και πέρασε από γενιές σε γενιές που έγινε στα χείλη του λαού ένα αστείο και στα γραπτά του Villon ένας στίχος.

Francois Villon, Οι Μπαλάντες και άλλα ποιήματα, μτφρ. Σ. Σκιαδαρέσης, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα, 1998

Σχόλια

Ο χρήστης Makis είπε…
Το ΕΑΠ σε έχει επηρρεάσει και είναι πολύ καλό αυτό...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

ΜΚΟ και κοινωνικές συγκρούσεις

ΕισαγωγήΜία από τις πλέον διαδεδομένες έννοιες στη σύγχρονη πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή μαζί με αυτήν της «παγκοσμιοποίηση» είναι η έννοια της «Κοινωνίας των Πολιτών» (εφεξής στο κείμενο ΚΠ). Αν και η έννοια της ΚΠ αναφέρεται στις κοινωνικές επιστήμές από παλιά, ωστόσο την τελευταία δεκαετία έχει ξαναβρεθεί στο επίκεντρο του πολιτικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος και ο λόγος είναι οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία.Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο καθηγήτη Βούλγαρη, η κοινωνία των πολιτών θεωρείται αντίβαρο απέναντι στην φθορά, την απο-ηθικοποίηση, την αποξένωση και τη χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής στα δημοκρατικά καθεστώτα της ύστερης νεωτερικότητας και των παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών.Η δεύτερη έννοια που θα μας απασχολήσει είναι αυτή της κοινωνικής σύγκρουσης και στα πλαίσια της συγκεκριμένης εργασίας θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τον βαθμό σύνδεσης της ΚΠ με τις κοινωνικές συγκρούσεις.Η δομή της εργασίας είναι η ακόλουθη. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα παρουσιαστούν οι έννοιες το…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …