Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εξωστρεφείς vs Εσωστρεφείς

Στα χέρια μου έπεσε τις ένα τεύχος του περιοδικού vita στο οποίο γινόταν μία περίληψη των βασικών σημείων του βιβλίου της Patricia Hedges “Understand your personality”. Σε ένα από τα κείμενα παρουσιαζόταν μία ανάλυση των βασικών χαρακτηριστικών των δύο διαφορετικών τύπων της ανθρώπινης προσωπικότητας αναφορικά με την επικοινωνία με τον εξωτερικό κόσμο.
Αν και γενικά έχω μία αρνητική προδιάθεση σε κείμενα ψυχολογίας και δη εκλαϊκευμένης (μάλλον ευκολοχώνευτης) αποφάσισα να διυλίσω το μεταφρασμένο κείμενο προσπαθώντας να βγάλω μία κατανοητή περίληψη μήπως και πεισθώ από τα γραφόμενα. Το αποτέλεσμα το επισυνάπτω κάτωθι και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν πείσθηκα. Άραγε βλέπετε και εσείς τον εαυτό σας σε κάποια από τις δύο αυτές κατηγοριοποιήσεις? Εγώ μάλλον όχι.

Το βασικό σημείο των δύο αυτών αντίθετων καταστάσεων έχει να κάνει με την στάση μας ως κοινωνικά ενταγμένα όντα απέναντι στον εξωτερικό κόσμο, με το αν προτιμάμε δηλ. τον κόσμο των ανθρώπων και των πραγμάτων, ή τον εσωτερικό κόσμο, των σκέψεων και του στοχασμού. Εκεί που βρίσκεται η προτίμηση μας είναι και η πηγή όπου αντλούμε την ενέργεια μας (!!!!).
Εξωστρεφής χαρακτήρας:
Χρειάζεται την επικοινωνία με τους άλλους, μιλά ανοικτά και εκφράζεται εύκολα και είναι περισσότερο ανοιχτός παρά επιφυλακτικός κάνοντας αρκετές γνωριμίες.
Στον εργασιακό χώρο απολαμβάνει την ομαδική εργασία και αποφεύγει τις εργασίες που τείνουν στην απομόνωση.
Του αρέσει να περνάει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο του με κόσμο.
Απολαμβάνει να βρίσκεται με μεγάλη παρέα και είναι γενικά ομιλητικός και φιλικός αντλώντας ενέργεια μέσω της αλληλεπίδρασης. Οι μεγάλες περίοδοι μοναξιάς τον εξαντλούν.
Του αρέσει να μαθαίνει νέα για τους άλλους και το ενδιαφέρον του είναι ζωηρό και στρέφεται προς το περιβάλλον του.
Μιλά με ειλικρίνεια στους άλλους και εκφράζει τα συναισθήματα του. Συνήθως μιλά εύκολα στο τηλέφωνο.
Είναι παρορμητικός και σκέφτεται κατόπιν εορτής τα πράγματα. Οι σκέψεις του ξεκαθαρίζουν κατά την επικοινωνία που έχει με τους άλλους
Μιλεί εύκολα για τον εαυτό του και για τις απόψεις του. Δυσκολεύεται με την σιωπή και την αμηχανία.
Μιλεί πιο γρήγορα και πιο δυνατά από τους εσωστρεφείς και χρησιμοποιεί συχνά χειρονομίες για να εκφράσει αυτό που εννοεί.
Αν μείνει πολύ χρόνο μόνος γίνεται ανήσυχος επειδή έχει την ανάγκη επικοινωνίας με τους άλλους.
Εσωστρεφής χαρακτήρας:
Αναζητά την απομόνωση, θεωρεί σημαντικό να έχει χρόνο για σκέψη και περισυλλογή και είναι επιφυλακτικός παρά ανοιχτός.
Χαίρεται να βρίσκεται με ανθρώπους για κάποιο χρόνο, αλλά νιώθει ανάγκη για πιο μοναχικές δραστηριότητες. Επιθυμεί να μένει μόνος για να διαβάζει και να ηρεμεί.
Προσπαθεί να συναναστρέφεται με μικρές παρέες η κατ' άτομο την φορά. Οι πολλοί άνθρωποι τον εξαντλούν και τον απορροφούν.
Είναι επιφυλακτικός και δεν εκφράζεται εύκολα. Αργεί να κάνει φιλίες αλλά τις εκτιμά ιδιαίτερα.
Όταν είναι με άλλους, χρειάζεται χρόνο για να σκεφτεί πριν εκφράσει τις απόψεις του. Δεν μιλά τόσο εύκολα στο τηλέφωνο.
Σκέφτεται πριν ενεργήσει, ενδεχομένως δεν ενεργεί εγκαίρως. Οι ιδέες αποσαφηνίζονται όταν μπορεί να έχει την ησυχία του να σκεφτεί.
Μιλά πιο αργά και κάνει χρήση λιγότερων μορφασμών και κινήσεων του σώματος .

Συμπεράσματα? Ας το σκεφτώ για λίγο καιρό ακόμα!!!

Σχόλια

Ο χρήστης Maria είπε…
Δεν νομίζω ότι υπάρχουν άσπρες-μαύρες καταστάσεις . Δύσκολα θα βρείς ανθώπους τριγύρω σου που να καλύπτουν πλήρως το προφίλ.
Θα μου πεις κάτι ξέρουν και οι ψυχολόγοι που σπούδασαν σχετικά...??
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
εμενα με ακφραζει το δευτερο, αλλα πολλες φορες με στενοχωρει που δεν ειμαι το πρωτο ειδος.. γιατι φοβαμαι οτι η ζωη σου δινεται για να τη ζησεις,, οταβ εισαι εσωστρεφης...δεν τη ζεις,,, τη σκεφτεσαι..
Ο χρήστης Έφηβη είπε…
Εμένα το δεύτερο με χαρακτηρίζει 100%, ήταν λες και τα 'λεγα εγώ αυτά που διάβαζα, όμως δεν μ' αρέσει που είμαι έτσι. Βλέποντας το άλλο άκρο, δηλαδή του εξωστρεφή, σκέφτομαι διάφορα κορίτσια από την παρέα μου και εύχομαι να μπορούσα να ήμουν σαν αυτές! Και άλλες φορές, βγαίνω μαζί τους σχεδόν με το ζόρι, επειδή ξέρω ότι θα ευχαριστηθούν να τους τιμήσω με την παρουσία μου, αλλά στην πραγματικότητα εύχομαι να μπορούσα να ήμουν σπίτι! Και έτσι έχω για άλλη μία φορά τάση για καβγάδες, κλάμα, μελαγχολία.. Σχεδόν βασανίζομαι με αυτή την καθημερινότητα. ΒΟΗΘΕΙΑ.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Θα συμφωνείσω ότι η κατάσταση δεν είναι απόλυτα μαύρο-άσπρο. Υπάρχουν άτομα που μπορεί να χαρακτηρίζονται ακριβώς όπως τους περιγράφεις πάραπάνω αλλά νομίζω ότι υπάρχουν και άτομα που δεν ταιριάζουν ακριβώς σε μία απο αυτές τις κατηγοριες. Επίσης θα έλεγα ότι κάποιος που ανηκεί κυριως στη 2η κατηγορία μπορεί να θέλει να αλλάξει,να έχει βαρεθεί, κ' έτσι να αρχίζει υοθετεί στοιχεία απο τη άλλη κατηγορία και να βρίσκεται σε κάτι ενδιάμεσο μεταξύ των δύο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …