Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Facebook : Το κοινωνικό web ξεπουλάει τις ψυχές σας

Τι είναι το facebook? Ένα "in and must" των καιρών μας? Μία μόδα που θα περάσει και θα ξεφουσκώσει? Ή είναι ο πρώτος πραγματικά "μεγάλος αδερφός". Ζούμε άραγε σε ένα πραγματικό "1984"? (ανατρίχιασα λίγο στην παρομοίωση της εποχής μας με το γνωστό βιβλίο του Οργουελ.)
Ας προχωρήσω σε έναν πρώτο ορισμό: Facebook είναι μία μικρο-κοινωνία του κάθε ενός από εμάς, που βάζει την προσωπική του ζωή σε ένα γυάλινο δωμάτιο και την επιδεικνύει παντού.
Είναι αυτό όμως? Ας δώσω μία άλλη απάντηση: Είναι ένα οικονομικό πρότυπο, τμήμα αυτού που ονομάζουμε κοινωνικό Web 2.0 και βασίζεται στην προώθηση της επιθυμίας για μοίρασμα και ανταλλαγή πραγμάτων. Πως σου φαίνεται αναγνώστη, φίλε και όμοιε μου, το δεύτερο? Σαφώς πιο "ψαγμένο". Ας το προχωρήσουμε λίγο ακόμα.
Δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πεδίο όπου νέες μορφές επιχειρηματικής δράσης βρίσκουν εύκαιρο το έδαφος να αναπτυχθούν αξιοποιώντας το χρόνο, την ζωή, την διάθεση, το χαρακτήρα, την προσωπικότητα σου.
Δηλαδή, δρουν επιχειρηματικά αξιοποιώντας ΕΣΕΝΑ. Διοχετεύουν και χρησιμοποιούν ως οικονομική δύναμη την επιθυμία σου να αποτελείς μέρος των κοινωνικών δικτύων, να μοιράζεσαι και να δημοσιοποιείς τα ενδιαφέροντα σου, να κάνεις διάλογο, να επικοινωνείς με τους άλλους, να εκφράζεσαι δημόσια, να νιώθεις χρήσιμος, και να συνεργάζεσαι. Είναι η ανάγκη της εποχής μας για μία απρόσωπη επικοινωνία στην οποία δεν διαλέγεσαι αλλά κάνεις χρήση ενός είδους ασύγχρονου μονόλογου. Και οι εταιρίες το εκμεταλλεύονται. Αποκομίζουν κέρδος από την εθελοντική συνεργασία των χρηστών του facebook, του myspace κλπ και της δυναμικής των για συγκέντρωση δεδομένων και διάθεσή τους στο κοινό.
Τα δικά σου δεδομένα, που με τόση ευκολία διαθέτεις, αυτά τα ίδια κάποιοι άλλοι τα παίρνουν (η δουλειά τους είναι αυτή) και τα διαθέτουν σε τρίτους αποκομίζοντας κέρδη.
Θα μου πεις όμως: "Που είναι το κακό? Από την στιγμή που εγώ δεν έχω καμία αρνητική επίπτωση στην καθημερινότητα μου, γιατί να μην κάνω την πλάκα μου και ας πάρουν ότι πληροφορία θέλουν".
Όμως δεν είναι τόσο απλό το θέμα.
Οι νέες εταιρίες που επιχειρούν στο Ίντερνετ βασίζουν το ρόλο τους στην προώθηση μορφών κοινωνικού web, των συνεργατικών κοινοτήτων και τη διαχείριση πρόσβασης στα δεδομένα και τα αρχεία, στα οποία έχουν συνεισφέρει. Αυτό το επιχειρηματικό πρότυπο τείνει όλο και περισσότερο να μην πουλάει απολύτως κανένα προϊόν στον καταναλωτή, αλλά να πουλάει μάλλον τον καταναλωτή στο προϊόν, ενσωματώνοντας τον χρήστη και τα αρχεία με τα οποία εκείνος ή εκείνη συνεισφέρει στη συγκεκριμένη υπηρεσία που παρέχεται.
ΆΡΑ γίνεσαι ένα αντικείμενο εκμετάλλευσης αφού ο προσωπικός χρόνος που διαθέτεις αλλά και τα δεδομένα που προσφέρεις τόσο απλόχερα τα εκμεταλλεύεται ένας τρίτος για να κερδίσει χρήματα χωρίς να σου δίνει την αξία, ή ένα τμήμα της αξίας αυτής πίσω.
Λειτουργεί παρασιτικά εν' αγνοία σου. Είναι ένα θύμα, μόνο που δεν το καταλαβαίνεις, ή δεν επιθυμείς να το καταλάβεις.
Αναλογίσου μόνο αυτό το απλό: Ποιος είναι ο ιδιοκτήτης των φωτογραφιών και των video σου που ανεβαίνουν στο web? Εσύ?
Αν νομίζεις ότι εσύ είσαι, απατάσαι οικτρή απάτη. Εξουσιάζεσαι τόσο από το πάθος για την δημοσιοποίηση της καθημερινότητας σου όσο και από την εκμετάλλευση τρίτων για αυτό το πάθος σου. Δες παρακάτω για την Εξουσία και το web.
Αντιγράφω από το πολύ καλό κείμενο της Juan Martin Prada: "Μέσα από τη διαδικασία της εμπλοκής και συμπερίληψης των ατόμων στην οικονομική παραγωγή και τα υποκειμενικά συστήματα που αποτελούν μέρος του Web, οι νέες μορφές εξουσίας σήμερα προσπαθούν να οργανώσουν ολόκληρη τη ζωή μας. Στη σημερινή δικτυακή κοινωνία, η εξουσία αναμιγνύεται με τη ζωή, γίνεται αφηρημένη. Δεν ασκείται πλέον στα άτομα, αλλά διακινείται μέσω αυτών (τη διακινούμε όλοι λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά) με αποτέλεσμα να μοιάζει λογικό ότι τα πιο αποτελεσματικά οχήματα για την άσκηση εξουσίας βασίζονται στην συμμετοχική λογική, στις ροές της κοινωνικής δραστηριότητας."

Όλα λοιπόν στην σύγχρονη συμμετοχική καπιταλιστική ουτοπία μας είναι τα ίδια και γνωστά ανά τους αιώνες: χρήμα και εξουσία.
Αν επιθυμείς να υπάρχουν κάποιοι να σε απομυζούν, να σε εξουσιάζουν και να κερδίζουν εις βάρος σου, τότε ΟΚ, συνέχισε. Αλλά αν όχι, τότε αντέδρασε σβήσε το προφίλ σου, πάρε ένα τηλέφωνο έναν φίλο σου και πήγαινε ένα περίπατο και κοινωνικοποιήσου. Αυτή είναι η πραγματική ζωή.

Πηγή: Juan Martin Prada: Web 2.0. Εξουσία και Οικονομία.

Σχόλια

Ο χρήστης Despoina είπε…
"Facebook είναι μία μικρο-κοινωνία του κάθε ενός από εμάς, που βάζει την προσωπική του ζωή σε ένα γυάλινο δωμάτιο και την επιδεικνύει παντού." Σαν ορισμός είναι εξαιρετικά απλοικός και παντελώς άστοχος καθώς η παρομοίωση του facebook με μία βιτρίνα παραγνωρίζει το ότι πρόκειται για ένα δίκτυο το οποίο επιτρέπει και επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων και εικόνων, άσχετα αν αυτά αποτιμούνται και σε χρήμα, όπως περιγράφεις. Μήπως όμως η οποιασδήποτε μορφής πληροφορία δεν αντιστοιχεί σε κάποιο μικρό η μεγαλύτερο χρηματικό ποσό, ανάλογα και με το πώς θα χρησιμοποιηθεί;
Προσωπικά δε διαφωνώ με το ότι η "πραγματική" όπως λες ζωή είναι κάτι άλλο, αλλά το κίνητρο για να τη ζήσεις σίγουρα είναι κάτι τελέιως ιδιωτικό και προσωπικό. Γιατί ακόμα και ο περίπατος σου στον πεζόδρομο της Διονυσίου του Αεροπαγήτου σημαίνει ευκαιρία για κέρδος για κάποιους εκδοτικούς οίκους οι οποίοι κάνουν εκεί την έκθεση βιβλίων τους ... αυτό όπως δεν πρέπει να αποτελεί λόγο αποχής και από τους περιπάτους!!!!!
Αυτά για αρχή ...... Ελπίζω να γράψουν και οι υπόλοιποι τίποτα :-)))

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…