Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τσιμέντο να γίνει

Ναι, και ο δήμαρχος δίκιο έχει. Ψηφίστηκε από κόσμο με συγκεκριμένο προφίλ, συγκεκριμένη κουλτούρα. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλοι. Οι ψηφοφόροι του αυτό θέλουν. Εμπορικά κέντρα για να πηγαίνουν να κάνουν τα ψώνια τους, να βλέπουν στα multiplex cinema τις αμερικανιές, να τρώνε στα fast-food τα σαβουροφαγητά, να πίνουν στα καφέ των 5 Ευρώ. Και είναι η πλειοψηφία στην κοινωνία.
Τα εμπορικά κέντρα έχουν και μία άλλη χρήση. Τόποι ασφαλούς εναπόθεσης τέκνων (parking δηλαδή). Οι security εν ήδη παιδονόμων. Τους δίνουν και ένα χαρτζιλίκι και τα αφήνουν να ψωνίζουν, να παίζουν πιμπλίκια (παλιά καλή έκφραση των ημερών μου), να χαζεύουν στα multiplex πίνοντας γιγαντιαία αναψυκτικά. Δεν θα τα βλέπει ο ήλιος όλη μέρα, αλλά θα είναι ασφαλή. Γιατί αυτό έχει σημασία την σημερινή εποχή για τα παιδιά μας. Να είναι ασφαλή. Διότι στα πάρκα, όπως και σε κάθε άλλο ελεύθερο δημόσιο χώρο συχνάζουν μετανάστες, οι οποίοι είναι "επικίνδυνοι". Το Εμπορικό κέντρο αποτελεί την σύγχρονη γυάλα. Έχει δίκιο ο δήμαρχος, να το φτιάξουμε το εμπορικό κέντρο, τι να το κάνουμε το πάρκο? Αφού οι ψηφοφόροι του στα εμπορικά κέντρα συχνάζουν.
Μα και ο κατασκευαστής δίκιο έχει. Έχει υπογράψει συμβάσεις. Δεν τον ενδιαφέρει αν θα γίνει πράσινο. Αυτός θέλει κέρδη. Και αφού η πλειοψηφία του κοινοβουλίου, άρα και η αντιπροσωπεία του λαού το έχει στηρίξει, αυτός νομιμοποιείται. Ας μή γελιόμαστε, η μειοψηφία και δίκιο να έχει μειοψηφία μένει.
Μα και ο φανατικός έχει δίκιο. "Δεν θα έχω εγώ γήπεδο, και θα έχει ο άλλος". Προσέξετε το πρώτο πρόσωπο. Η ομάδα γίνεται εγώ. Λέει "θα παίξω" και αυτομάτως η ομάδα γίνεται μανία, ιδέα, εγωισμός. Αναπνέει για αυτήν, ζεί για αυτήν, μπορεί ακόμα και να σκοτώσει για αυτήν. Την κατάλληλη αφορμή θέλει. Οι εχθροί είναι όλοι εκείνοι που είναι εναντίον της ομάδας. Δεν εχει σημασία αν η ζωή του ειναι μεροδούλι-μεροφάι. Ότι πεί ο πρόεδρος. Δεν έχει σημασία αν μένει σε γκρίζα μικρά κουτιά, αν βλέπει τον ήλιο μόνο κάθετα. Ο πρόεδρος έχει δίκιο, η οπαδική εφημερίδα έχει δίκιο, ο "Μπάμπης ο Σουγιάς" έχει δίκιο. Πας κόντρα με τον τρελό? η ομάδα είναι θρησκεία, ο πρόεδρος είναι ο προφήτης και η φυλλάδα το κοράνι. Το ποδόσφαιρο είναι το ισλάμ της Δύσης. Τα καταφέραμε.
Μα και οι πολιτικοί των μεγάλων κομμάτων δίκιο έχουν. Η οικονομία είναι η βάση της διακυβέρνησης. Το χρήμα πρέπει να κινείται, να υπάρχουν θέσεις εργασίας, να υπάρχουν ψήφοι. Το γκαζόν και τα δέντρα δεν παράγουν ανάπτυξη. Εξάλλου οι επιχειρηματίες είναι και οι χορηγοί τους. Πρέπει να ικανοποιηθούν. Αυτοί εξάλλου κυβερνούν.
Τα πάρκα είναι μακέτες, για πλάκα δηλαδή. Όπως καλή ώρα το πάρκο στο Ελληνικό. Το είδατε? Ως μακέτα σίγουρα θα το θυμάστε.
Ένα μοντέλο καταπάτησης του περιβάλλοντος υπέρ της ανάπτυξης υπάρχει, γίνεται χρόνια στο Ελλαδιστάν: Επίτευξη του στόχου μέσω της απαξίωσης.
Θα αφήσουν να γίνει ο υπο εκμετάλλευση χώρος σκουπιδότοπος, καμένη γη για μερικά χρόνια, όπως ο Ελαιώνας καλή ώρα, και μετά θα πουν ότι δεν γίνεται άλλο πρέπει να αναπλασθεί. Και δώστου τσιμέντο.
Τέλος και οι κάτοικοι δίκιο έχουν. Δεν μπορούν να βλέπουν την απαξίωση. Ελαιώνας, Γουδή, Ελληνικό, Αττικό Αλσος, Ολυμπιακά Ακίνητα - όλα αφημένα στην τύχη τους. Στο τέλος σιχτιρίζουν. Αφού πάρκα δεν θα γίνουν. Ας γίνουν κάτι. Έστω και εμπορικά κέντρα με γκαζόν, έστ γήπεδα. Κάτι τέλος πάντων.
Και αυτοί που αγωνίζονται για λίγο παραπάνω πράσινο είναι οι βλάκες που πήγαν και έμπλεξαν. Λοιδορούνται και στοχοποιούνται. Γιατί?
Γιατί είναι πολλά τα λεφτά Αρη, και εσύ είσαι πολύ μικρός. Κατέβασε την φωνούλα σου, χώσου στην τσιμεντένια τρυπούλα σου την οποία θα πληρώνεις μία ζωή και άνοιξε το κονσερβοκούτι και αποκοιμήσου. Τα παιδιά σου θα μεγαλώσουν μέσα στο καυσαέριο της πόλης, δεν θα δουν χώμα και δέντρα. Εσύ το χρέος σου σαν πολίτης δεν το έκανες, έμεινες κάτοικος, αλλά ένας σώος κάτοικος.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…

Ο ρεαλισμός στις Τέχνες τον 19ο αιώνα

Εισαγωγή
Ο 19ος αιώνας, ο αιώνας των Επαναστάσεων, είναι μία εποχή έντονων πολιτικών ζυμώσεων με επίδραση τόσο στο κοινωνικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο. Η σύγκρουση των τάξεων είναι έντονη, και εκφράζεται πλέον και με ιδεολογικά κριτήρια καθότι διαμορφώνονται οι πρώτες πολιτικές ιδεολογίες, η φιλελεύθερη της αστικής τάξης και η σοσιαλιστική της εργατικής τάξης. Η σύγκρουση ανάμεσα στην Παλαιά Τάξη της αριστοκρατίας που αργοπεθαίνει και τις νέες κοινωνικές τάξεις είναι αναπόφευκτη με αποκορύφωμα το έτος 1848 οπότε και πραγματοποιήθηκαν οι περισσότερες εξεγέρσεις στην Ευρώπη.Στο γοργό μετασχηματισμό της κοινωνίας συμβάλουν πέρα από τα πολιτικά θέματα, η πρόοδος στο εμπόριο, η Βιομηχανική Επανάσταση, η ανάπτυξη της τεχνολογία, τα οποία ώθησαν το εργατικό δυναμικό στα αστικά κέντρα και βοήθησαν στην περαιτέρω ενίσχυση της αστικής τάξης η οποία πήρε τον έλεγχο της εξουσίας από την καταρρέουσα αριστοκρατία. Συνέπεια των παραπάνω είναι να απαιτήσει τον έλεγχο της εξουσίας προκειμένου αφεν…