Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Χουλιγκανισμός ως πρόβλημα

Ας το παραδεχτούμε. Οι κοινωνίες δεν είναι μηχανισμοί στους οποίους διαμορφώνοντας μία ροή ενεργειών (βλέπε νόμοι) θα λειτουργούν σωστά και θα καταλήγουν σε ένα επιθυμητό αποτέλεσμα, την εύρυθμη και χωρίς προβλήματα λειτουργία τους.
Είναι πολύπλοκοι οργανισμοί και πάντοτε θα υπάρχουν προβλήματα για τα οποία θα προτείνονται "οριστικές λύσεις" που δεν θα τα επιλύουν.
Στην ουσία οι ενέργειες για την επίλυση ενός προβλήματος σκοπό έχουν τον περιορισμό της έκστασης του και σε καμία περίπτωση την πλήρη λύση του.
Εν προκειμένω θα αναφερθώ σε ένα πρόβλημα που εμφανίζεται συχνά στην "επικαιρότητα", και καταναλώνει "τόνους μελανιού" για διαπιστώσεις, προτάσεις, λύσεις, αυτό της εκ του ποδοσφαίρου εκπορευόμενης βίας (χουλιγκανισμός).
Το συγκεκριμένο πρόβλημα εμφανίστηκε στην Ελλάδα μαζικά και συγκροτημένα από τις αρχές της δεκαετίας του '80 και συνεχίζει να υφίσταται σε έντονο βαθμό. Οι αιτίες είναι αρκετές και έχουν καταγραφεί σε κείμενα κοινωνιολόγων εδώ και χρόνια. Ενέργειες για την αντιμετώπιση του προβλήματος έχουν γίνει αλλά ήταν αδύναμες και ουδέποτε έχουν φέρει ένα αποτέλεσμα.
Αν πρέπει να εκφράσω μία άποψη, πιστεύω ότι ο χουλιγκανισμός δεν πρόκειται να εξαφανιστεί. Ωστόσο αυτό είναι αδύνατο αν αναλογιστούμε ότι φαινόμενα οπαδικής βίας έχουμε από την εποχή της στάσης του Νίκα (525). Ωστόσο είναι δυνατόν να περιοριστεί με μία σειρά προτρεπτικών μέτρων από την πολιτεία και τις ποδοσφαιρικές ομάδες. Ας προτείνω μερικά.

Ο ρόλος της πολιτείας.
1) Παρεμβάσεις της πολιτείας μέσω της εκπαίδευσης ενάντια στον χουλιγκανισμό,
2) Να μην χρηματοδοτεί τα επαγγελματικά ποδοσφαιρικά σωματεία γενικά. Ακόμα και στην περίπτωση του ΟΠΑΠ να προτείνει συμφωνίες με κάθε ΠΑΕ για την συμμετοχή των ομάδων στο στοίχημα,
3) Να μην χρηματοδοτεί την κατασκευή των γηπέδων των ΠΑΕ, να το κάνουν από μόνες τους με χρήματα των φιλάθλων τους,
4)Να παρεμβαίνει με αυστηρές ποινές σωφρονισμού (όχι φυλάκιση, αλλά πολύμηνη υποχρεωτική κοινωνική εργασία) σε περιπτώσεις βανδαλισμών εκτός γηπέδων,
5) Καμία ανοχή σε φορολογικές και ασφαλιστικές παραβάσεις των ΠΑΕ. Αυστηρά μέτρα σε περίπτωση χρεών προς το δημόσιο. Αυστηρός έλεγχος στα οικονομικά των σωματείων,
6) Κατάργηση των οπαδικών συνδέσμων.


Ο ρόλος των ποδοσφαιρικών σωματείων

1) Θα πρέπει να προστατεύουν οι ίδιες από φασαρίες τα γήπεδα που διεξάγονται οι αγώνες.
2) Να καταγράφουν και να να απαγορεύουν την είσοδο σε ταραξίες
3) Να κατασκευάζουν μόνες τους τα γήπεδα τους.
4) Να λειτουργούν με τους όρους της αγοράς.

Αυτές οι λίγες προτάσεις δεν είναι ανεφάρμοστες, κάποιες δε από αυτές έχουν υιοθετηθεί αλλά η εφαρμογή τους είναι ελλιπής. Πιστεύω ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι απαξιωμένο προιόν, θεωρώ ότι θα απαξιωθεί επιπλέον και ότι θα συνεχίζει να αποτελεί χώρο στον οποίο θα συνυπάρχουν η βία, η παρανομία, το ξέπλυμα χρήματος.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Η σύγχρονη εποχή σύμφωνα με τους Bauman και Giddens

1. Εισαγωγή. Η νεωτερικότητα και η ύστερη νεωτερικότητα (ή κατά άλλους μετανεωτερικότητα) αποτελούν δύο όρους στην κοινωνιολογική επιστήμη για τους οποίους καταναλώθηκε σημαντική πνευματική εργασία για τον προσδιορισμός τους. Αν θέλαμε να προσδιορίσουμε χρονικά τις δύο περιόδους θα τοποθετούσαμε την νεωτερικότητα από τον 15ο αιώνα έως και το 1945 με δομικά στοιχεία τον Διαφωτισμός, της πολιτικές επαναστάσεις, την βιομηχανική επανάσταση, την επιστημονική επανάσταση και το καπιταλιστικό σύστημα. Η ύστερη νεωτερικότητα αρχίζει από το 1945 και μετά με κύρια στοιχεία την κοινωνία της αφθονίας, την παγκοσμιοποίηση, την ανάπτυξη των μέσων μαζικής επικοινωνίας, την αλλαγή των χωρικών και χρονικών συντεταγμένων, τις συναλλαγές, την κινητικότητα του κεφαλαίου. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εργασίας θα αναφερθούμε στον τρόπο με τον οποίο ερμήνευσαν οι κοινωνιολόγοι Zygmunt Bauman (κεφάλαιο 2) και Anthony Giddens τις δύο αυτές περιόδους (κεφάλαιο 3).
2. Οι θέσεις του Bauman για την νεωτερικότητα Ο Z…