Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Χουλιγκανισμός ως πρόβλημα

Ας το παραδεχτούμε. Οι κοινωνίες δεν είναι μηχανισμοί στους οποίους διαμορφώνοντας μία ροή ενεργειών (βλέπε νόμοι) θα λειτουργούν σωστά και θα καταλήγουν σε ένα επιθυμητό αποτέλεσμα, την εύρυθμη και χωρίς προβλήματα λειτουργία τους.
Είναι πολύπλοκοι οργανισμοί και πάντοτε θα υπάρχουν προβλήματα για τα οποία θα προτείνονται "οριστικές λύσεις" που δεν θα τα επιλύουν.
Στην ουσία οι ενέργειες για την επίλυση ενός προβλήματος σκοπό έχουν τον περιορισμό της έκστασης του και σε καμία περίπτωση την πλήρη λύση του.
Εν προκειμένω θα αναφερθώ σε ένα πρόβλημα που εμφανίζεται συχνά στην "επικαιρότητα", και καταναλώνει "τόνους μελανιού" για διαπιστώσεις, προτάσεις, λύσεις, αυτό της εκ του ποδοσφαίρου εκπορευόμενης βίας (χουλιγκανισμός).
Το συγκεκριμένο πρόβλημα εμφανίστηκε στην Ελλάδα μαζικά και συγκροτημένα από τις αρχές της δεκαετίας του '80 και συνεχίζει να υφίσταται σε έντονο βαθμό. Οι αιτίες είναι αρκετές και έχουν καταγραφεί σε κείμενα κοινωνιολόγων εδώ και χρόνια. Ενέργειες για την αντιμετώπιση του προβλήματος έχουν γίνει αλλά ήταν αδύναμες και ουδέποτε έχουν φέρει ένα αποτέλεσμα.
Αν πρέπει να εκφράσω μία άποψη, πιστεύω ότι ο χουλιγκανισμός δεν πρόκειται να εξαφανιστεί. Ωστόσο αυτό είναι αδύνατο αν αναλογιστούμε ότι φαινόμενα οπαδικής βίας έχουμε από την εποχή της στάσης του Νίκα (525). Ωστόσο είναι δυνατόν να περιοριστεί με μία σειρά προτρεπτικών μέτρων από την πολιτεία και τις ποδοσφαιρικές ομάδες. Ας προτείνω μερικά.

Ο ρόλος της πολιτείας.
1) Παρεμβάσεις της πολιτείας μέσω της εκπαίδευσης ενάντια στον χουλιγκανισμό,
2) Να μην χρηματοδοτεί τα επαγγελματικά ποδοσφαιρικά σωματεία γενικά. Ακόμα και στην περίπτωση του ΟΠΑΠ να προτείνει συμφωνίες με κάθε ΠΑΕ για την συμμετοχή των ομάδων στο στοίχημα,
3) Να μην χρηματοδοτεί την κατασκευή των γηπέδων των ΠΑΕ, να το κάνουν από μόνες τους με χρήματα των φιλάθλων τους,
4)Να παρεμβαίνει με αυστηρές ποινές σωφρονισμού (όχι φυλάκιση, αλλά πολύμηνη υποχρεωτική κοινωνική εργασία) σε περιπτώσεις βανδαλισμών εκτός γηπέδων,
5) Καμία ανοχή σε φορολογικές και ασφαλιστικές παραβάσεις των ΠΑΕ. Αυστηρά μέτρα σε περίπτωση χρεών προς το δημόσιο. Αυστηρός έλεγχος στα οικονομικά των σωματείων,
6) Κατάργηση των οπαδικών συνδέσμων.


Ο ρόλος των ποδοσφαιρικών σωματείων

1) Θα πρέπει να προστατεύουν οι ίδιες από φασαρίες τα γήπεδα που διεξάγονται οι αγώνες.
2) Να καταγράφουν και να να απαγορεύουν την είσοδο σε ταραξίες
3) Να κατασκευάζουν μόνες τους τα γήπεδα τους.
4) Να λειτουργούν με τους όρους της αγοράς.

Αυτές οι λίγες προτάσεις δεν είναι ανεφάρμοστες, κάποιες δε από αυτές έχουν υιοθετηθεί αλλά η εφαρμογή τους είναι ελλιπής. Πιστεύω ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι απαξιωμένο προιόν, θεωρώ ότι θα απαξιωθεί επιπλέον και ότι θα συνεχίζει να αποτελεί χώρο στον οποίο θα συνυπάρχουν η βία, η παρανομία, το ξέπλυμα χρήματος.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

ΜΚΟ και κοινωνικές συγκρούσεις

ΕισαγωγήΜία από τις πλέον διαδεδομένες έννοιες στη σύγχρονη πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή μαζί με αυτήν της «παγκοσμιοποίηση» είναι η έννοια της «Κοινωνίας των Πολιτών» (εφεξής στο κείμενο ΚΠ). Αν και η έννοια της ΚΠ αναφέρεται στις κοινωνικές επιστήμές από παλιά, ωστόσο την τελευταία δεκαετία έχει ξαναβρεθεί στο επίκεντρο του πολιτικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος και ο λόγος είναι οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία.Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο καθηγήτη Βούλγαρη, η κοινωνία των πολιτών θεωρείται αντίβαρο απέναντι στην φθορά, την απο-ηθικοποίηση, την αποξένωση και τη χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής στα δημοκρατικά καθεστώτα της ύστερης νεωτερικότητας και των παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών.Η δεύτερη έννοια που θα μας απασχολήσει είναι αυτή της κοινωνικής σύγκρουσης και στα πλαίσια της συγκεκριμένης εργασίας θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τον βαθμό σύνδεσης της ΚΠ με τις κοινωνικές συγκρούσεις.Η δομή της εργασίας είναι η ακόλουθη. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα παρουσιαστούν οι έννοιες το…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …