Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ηλιθιότητα των τηλεοπτικών διαφημιστικών σπότ

Η διαφήμιση αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητας μας. Αυτό είναι δεδομένο. Βαλλόμαστε καθημερινά από πλήθος έντυπων, τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών, διαδικτυακών διαφημίσεων.
Την διαφήμιση την κατανοώ ως ένα αναγκαίο κακό και έχω μάθει να την απορρίπτω άμεσα εκτός και αν το σποτ ή η καταχώρηση έχουν ένα κάποιο εικαστικό ενδιαφέρον.
Έτσι για παράδειγμα κάποιες ενδιαφέρουσες διαφημίσεις που αναφέρονται σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας μου έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον διότι έχουν καλογραμμένα κείμενα και ερμηνείες από καλούς ηθοποιούς και σου αφήνουν ένα χαμόγελο στα χείλη όταν τις θωρείς.

Αλλά στο παρόν post δεν θα με απασχολήσουν οι καλόγουστες διαφημίσεις αλλά οι ηλίθιες.

Αφορμές να έγραφα ένα post για τις ηλίθιες και τις κακόγουστες διαφημίσεις υπήρξαν πολλές, αλλά ποτέ δεν το έκανα. Ωστόσο μία πρόσφατη μου έδωσε την αφορμή να γράψω. Φανταστείτε σε τι κατάσταση με έφτασε.
Θα την περιγράψω χονδρικά και θα επιχειρηματολογήσω, όσο μπορώ, για τους λόγους που με παρότρυνε να γράψω το κείμενο. Διότι αποτυπώνει μία κοινωνία χωρίς αξίες.
Το spot διαφημίζει τις υπηρεσίες internet ενός παροχέα και πρωταγωνιστεί μία 30something δεσποινίς ολίγον ασχημούλα, η οποία ταξιδεύοντας αεροπορικώς εξεγείρεται στο άκουσμα της καθυστέρησης προσγείωσης του αεροπλάνου. Ζητά να δει τον πιλότο διαμαρτυρόμενη για την συγκεκριμένη καθυστέρηση κάνοντας του μία απίστευτη συσχέτιση της προσγείωσης με το download bandwidth που της παρέχει ο πάροχος της. Το εξωφρενικό της υπόθεσης είναι ότι προχωράει σε λεπτομερή ανάλυση και κάνει μία απίστευτη σύγκριση του refresh της σελίδας της στο facebook με τον χρόνο προσγείωσης του αεροπλάνου.
Στο τέλος του συγκεκριμένου σποτ, έχω μείνει άναυδος από την... ηλιθιότητα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν άνθρωποι ανά την επικράτεια που μπορούν να αισθανθούν κάποιο ίχνος αστείου (humor) πίσω από αυτό το σενάριο, και αν υπάρχουν θα ήθελα να τους γνωρίσω.
Ωστόσο εκείνο που με προκάλεσε να γράψω το συγκεκριμένο post δεν είναι τόσο το βλακώδες σενάριο (καλά είναι και αυτό), όσο το πολιτισμικό υπόβαθρο που αυτό θέτει. Δηλαδή, η δεδομένη (την σημερινή εποχή) συσχέτιση της ζωής των ανθρώπων με την virtual ζωή τους στο πρόγραμμα facebook.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι περνούν όλο και περισσότερο χρόνο της ζωής τους μέσα σε αυτόν τον ψηφιακό κόσμο, και συσχετίζουν πολλές από τις δραστηριότητες που κάνουν ψηφιακά με δραστηριότητες και σχέσεις που κάνουν στην πραγματική ζωή τους. Σε βαθμό πλέον που τους γίνεται ασαφές αν κάτι το διεξάγουν μέσα από το facebook ή μέσα από την πραγματική ζωή. Και αυτό προβάλλεται ως πρότυπο ζωής.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου συντηρητικό, και αν μη τι άλλο καταλαβαίνω πολύ καλά την κοινωνική σημασία του WEB 2.0. Ωστόσο εκνευρίζομαι απίστευτα όταν προσπαθούν να πασάρουν ως defacto τρόπο ζωής, την αλά facebook πλευρά της. Λυπάμαι δεν θα το αποδεκτώ, όχι ως άλλος αναχρονιστής, αλλά ως ένας πολέμιος των πολιτισμικών επιβολών.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…

Ο ρεαλισμός στις Τέχνες τον 19ο αιώνα

Εισαγωγή
Ο 19ος αιώνας, ο αιώνας των Επαναστάσεων, είναι μία εποχή έντονων πολιτικών ζυμώσεων με επίδραση τόσο στο κοινωνικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο. Η σύγκρουση των τάξεων είναι έντονη, και εκφράζεται πλέον και με ιδεολογικά κριτήρια καθότι διαμορφώνονται οι πρώτες πολιτικές ιδεολογίες, η φιλελεύθερη της αστικής τάξης και η σοσιαλιστική της εργατικής τάξης. Η σύγκρουση ανάμεσα στην Παλαιά Τάξη της αριστοκρατίας που αργοπεθαίνει και τις νέες κοινωνικές τάξεις είναι αναπόφευκτη με αποκορύφωμα το έτος 1848 οπότε και πραγματοποιήθηκαν οι περισσότερες εξεγέρσεις στην Ευρώπη.Στο γοργό μετασχηματισμό της κοινωνίας συμβάλουν πέρα από τα πολιτικά θέματα, η πρόοδος στο εμπόριο, η Βιομηχανική Επανάσταση, η ανάπτυξη της τεχνολογία, τα οποία ώθησαν το εργατικό δυναμικό στα αστικά κέντρα και βοήθησαν στην περαιτέρω ενίσχυση της αστικής τάξης η οποία πήρε τον έλεγχο της εξουσίας από την καταρρέουσα αριστοκρατία. Συνέπεια των παραπάνω είναι να απαιτήσει τον έλεγχο της εξουσίας προκειμένου αφεν…