Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ηλιθιότητα των τηλεοπτικών διαφημιστικών σπότ

Η διαφήμιση αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητας μας. Αυτό είναι δεδομένο. Βαλλόμαστε καθημερινά από πλήθος έντυπων, τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών, διαδικτυακών διαφημίσεων.
Την διαφήμιση την κατανοώ ως ένα αναγκαίο κακό και έχω μάθει να την απορρίπτω άμεσα εκτός και αν το σποτ ή η καταχώρηση έχουν ένα κάποιο εικαστικό ενδιαφέρον.
Έτσι για παράδειγμα κάποιες ενδιαφέρουσες διαφημίσεις που αναφέρονται σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας μου έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον διότι έχουν καλογραμμένα κείμενα και ερμηνείες από καλούς ηθοποιούς και σου αφήνουν ένα χαμόγελο στα χείλη όταν τις θωρείς.

Αλλά στο παρόν post δεν θα με απασχολήσουν οι καλόγουστες διαφημίσεις αλλά οι ηλίθιες.

Αφορμές να έγραφα ένα post για τις ηλίθιες και τις κακόγουστες διαφημίσεις υπήρξαν πολλές, αλλά ποτέ δεν το έκανα. Ωστόσο μία πρόσφατη μου έδωσε την αφορμή να γράψω. Φανταστείτε σε τι κατάσταση με έφτασε.
Θα την περιγράψω χονδρικά και θα επιχειρηματολογήσω, όσο μπορώ, για τους λόγους που με παρότρυνε να γράψω το κείμενο. Διότι αποτυπώνει μία κοινωνία χωρίς αξίες.
Το spot διαφημίζει τις υπηρεσίες internet ενός παροχέα και πρωταγωνιστεί μία 30something δεσποινίς ολίγον ασχημούλα, η οποία ταξιδεύοντας αεροπορικώς εξεγείρεται στο άκουσμα της καθυστέρησης προσγείωσης του αεροπλάνου. Ζητά να δει τον πιλότο διαμαρτυρόμενη για την συγκεκριμένη καθυστέρηση κάνοντας του μία απίστευτη συσχέτιση της προσγείωσης με το download bandwidth που της παρέχει ο πάροχος της. Το εξωφρενικό της υπόθεσης είναι ότι προχωράει σε λεπτομερή ανάλυση και κάνει μία απίστευτη σύγκριση του refresh της σελίδας της στο facebook με τον χρόνο προσγείωσης του αεροπλάνου.
Στο τέλος του συγκεκριμένου σποτ, έχω μείνει άναυδος από την... ηλιθιότητα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν άνθρωποι ανά την επικράτεια που μπορούν να αισθανθούν κάποιο ίχνος αστείου (humor) πίσω από αυτό το σενάριο, και αν υπάρχουν θα ήθελα να τους γνωρίσω.
Ωστόσο εκείνο που με προκάλεσε να γράψω το συγκεκριμένο post δεν είναι τόσο το βλακώδες σενάριο (καλά είναι και αυτό), όσο το πολιτισμικό υπόβαθρο που αυτό θέτει. Δηλαδή, η δεδομένη (την σημερινή εποχή) συσχέτιση της ζωής των ανθρώπων με την virtual ζωή τους στο πρόγραμμα facebook.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι περνούν όλο και περισσότερο χρόνο της ζωής τους μέσα σε αυτόν τον ψηφιακό κόσμο, και συσχετίζουν πολλές από τις δραστηριότητες που κάνουν ψηφιακά με δραστηριότητες και σχέσεις που κάνουν στην πραγματική ζωή τους. Σε βαθμό πλέον που τους γίνεται ασαφές αν κάτι το διεξάγουν μέσα από το facebook ή μέσα από την πραγματική ζωή. Και αυτό προβάλλεται ως πρότυπο ζωής.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου συντηρητικό, και αν μη τι άλλο καταλαβαίνω πολύ καλά την κοινωνική σημασία του WEB 2.0. Ωστόσο εκνευρίζομαι απίστευτα όταν προσπαθούν να πασάρουν ως defacto τρόπο ζωής, την αλά facebook πλευρά της. Λυπάμαι δεν θα το αποδεκτώ, όχι ως άλλος αναχρονιστής, αλλά ως ένας πολέμιος των πολιτισμικών επιβολών.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Η σύγχρονη εποχή σύμφωνα με τους Bauman και Giddens

1. Εισαγωγή. Η νεωτερικότητα και η ύστερη νεωτερικότητα (ή κατά άλλους μετανεωτερικότητα) αποτελούν δύο όρους στην κοινωνιολογική επιστήμη για τους οποίους καταναλώθηκε σημαντική πνευματική εργασία για τον προσδιορισμός τους. Αν θέλαμε να προσδιορίσουμε χρονικά τις δύο περιόδους θα τοποθετούσαμε την νεωτερικότητα από τον 15ο αιώνα έως και το 1945 με δομικά στοιχεία τον Διαφωτισμός, της πολιτικές επαναστάσεις, την βιομηχανική επανάσταση, την επιστημονική επανάσταση και το καπιταλιστικό σύστημα. Η ύστερη νεωτερικότητα αρχίζει από το 1945 και μετά με κύρια στοιχεία την κοινωνία της αφθονίας, την παγκοσμιοποίηση, την ανάπτυξη των μέσων μαζικής επικοινωνίας, την αλλαγή των χωρικών και χρονικών συντεταγμένων, τις συναλλαγές, την κινητικότητα του κεφαλαίου. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εργασίας θα αναφερθούμε στον τρόπο με τον οποίο ερμήνευσαν οι κοινωνιολόγοι Zygmunt Bauman (κεφάλαιο 2) και Anthony Giddens τις δύο αυτές περιόδους (κεφάλαιο 3).
2. Οι θέσεις του Bauman για την νεωτερικότητα Ο Z…