Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ηλιθιότητα των τηλεοπτικών διαφημιστικών σπότ

Η διαφήμιση αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητας μας. Αυτό είναι δεδομένο. Βαλλόμαστε καθημερινά από πλήθος έντυπων, τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών, διαδικτυακών διαφημίσεων.
Την διαφήμιση την κατανοώ ως ένα αναγκαίο κακό και έχω μάθει να την απορρίπτω άμεσα εκτός και αν το σποτ ή η καταχώρηση έχουν ένα κάποιο εικαστικό ενδιαφέρον.
Έτσι για παράδειγμα κάποιες ενδιαφέρουσες διαφημίσεις που αναφέρονται σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας μου έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον διότι έχουν καλογραμμένα κείμενα και ερμηνείες από καλούς ηθοποιούς και σου αφήνουν ένα χαμόγελο στα χείλη όταν τις θωρείς.

Αλλά στο παρόν post δεν θα με απασχολήσουν οι καλόγουστες διαφημίσεις αλλά οι ηλίθιες.

Αφορμές να έγραφα ένα post για τις ηλίθιες και τις κακόγουστες διαφημίσεις υπήρξαν πολλές, αλλά ποτέ δεν το έκανα. Ωστόσο μία πρόσφατη μου έδωσε την αφορμή να γράψω. Φανταστείτε σε τι κατάσταση με έφτασε.
Θα την περιγράψω χονδρικά και θα επιχειρηματολογήσω, όσο μπορώ, για τους λόγους που με παρότρυνε να γράψω το κείμενο. Διότι αποτυπώνει μία κοινωνία χωρίς αξίες.
Το spot διαφημίζει τις υπηρεσίες internet ενός παροχέα και πρωταγωνιστεί μία 30something δεσποινίς ολίγον ασχημούλα, η οποία ταξιδεύοντας αεροπορικώς εξεγείρεται στο άκουσμα της καθυστέρησης προσγείωσης του αεροπλάνου. Ζητά να δει τον πιλότο διαμαρτυρόμενη για την συγκεκριμένη καθυστέρηση κάνοντας του μία απίστευτη συσχέτιση της προσγείωσης με το download bandwidth που της παρέχει ο πάροχος της. Το εξωφρενικό της υπόθεσης είναι ότι προχωράει σε λεπτομερή ανάλυση και κάνει μία απίστευτη σύγκριση του refresh της σελίδας της στο facebook με τον χρόνο προσγείωσης του αεροπλάνου.
Στο τέλος του συγκεκριμένου σποτ, έχω μείνει άναυδος από την... ηλιθιότητα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν άνθρωποι ανά την επικράτεια που μπορούν να αισθανθούν κάποιο ίχνος αστείου (humor) πίσω από αυτό το σενάριο, και αν υπάρχουν θα ήθελα να τους γνωρίσω.
Ωστόσο εκείνο που με προκάλεσε να γράψω το συγκεκριμένο post δεν είναι τόσο το βλακώδες σενάριο (καλά είναι και αυτό), όσο το πολιτισμικό υπόβαθρο που αυτό θέτει. Δηλαδή, η δεδομένη (την σημερινή εποχή) συσχέτιση της ζωής των ανθρώπων με την virtual ζωή τους στο πρόγραμμα facebook.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι περνούν όλο και περισσότερο χρόνο της ζωής τους μέσα σε αυτόν τον ψηφιακό κόσμο, και συσχετίζουν πολλές από τις δραστηριότητες που κάνουν ψηφιακά με δραστηριότητες και σχέσεις που κάνουν στην πραγματική ζωή τους. Σε βαθμό πλέον που τους γίνεται ασαφές αν κάτι το διεξάγουν μέσα από το facebook ή μέσα από την πραγματική ζωή. Και αυτό προβάλλεται ως πρότυπο ζωής.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου συντηρητικό, και αν μη τι άλλο καταλαβαίνω πολύ καλά την κοινωνική σημασία του WEB 2.0. Ωστόσο εκνευρίζομαι απίστευτα όταν προσπαθούν να πασάρουν ως defacto τρόπο ζωής, την αλά facebook πλευρά της. Λυπάμαι δεν θα το αποδεκτώ, όχι ως άλλος αναχρονιστής, αλλά ως ένας πολέμιος των πολιτισμικών επιβολών.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

ΜΚΟ και κοινωνικές συγκρούσεις

ΕισαγωγήΜία από τις πλέον διαδεδομένες έννοιες στη σύγχρονη πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή μαζί με αυτήν της «παγκοσμιοποίηση» είναι η έννοια της «Κοινωνίας των Πολιτών» (εφεξής στο κείμενο ΚΠ). Αν και η έννοια της ΚΠ αναφέρεται στις κοινωνικές επιστήμές από παλιά, ωστόσο την τελευταία δεκαετία έχει ξαναβρεθεί στο επίκεντρο του πολιτικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος και ο λόγος είναι οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία.Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο καθηγήτη Βούλγαρη, η κοινωνία των πολιτών θεωρείται αντίβαρο απέναντι στην φθορά, την απο-ηθικοποίηση, την αποξένωση και τη χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής στα δημοκρατικά καθεστώτα της ύστερης νεωτερικότητας και των παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών.Η δεύτερη έννοια που θα μας απασχολήσει είναι αυτή της κοινωνικής σύγκρουσης και στα πλαίσια της συγκεκριμένης εργασίας θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τον βαθμό σύνδεσης της ΚΠ με τις κοινωνικές συγκρούσεις.Η δομή της εργασίας είναι η ακόλουθη. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα παρουσιαστούν οι έννοιες το…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …