Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εργασία: Προϊόν ή Δικαίωμα

Διαβάζοντας το βιβλίο του Ματθαίου Γιωσαφάτ "Μεγαλώνοντας στην Ελληνική Οικογένεια" (http://www.perizitito.gr/product.php?productid=191753&page=1) μου έκανε εντύπωση η διάκριση που έκανε σε ένα σημείο του βιβλίου ανάμεσα στις έννοιες εργασία και δουλειά. Αναφέρει ο διακεκριμένος Έλληνας ψυχολόγος ότι η εργασία προϋποθέτει την παραγωγή έργου άρα και της εξιδίκευσης και πρέπει να πληρώνεται ανάλογα. Για τον Γιωσαφάτ η εργασία είναι προϊόν. Αντίθετα αναφέρει ότι η δουλειά αποτελεί μία εξέλιξη της δουλείας και αναφέρεται σε αντικείμενα απασχόλησης που δεν απαιτούν εξειδίκευση.

Το ερώτημα που μου προκαλείται είναι το κάτωθι.
Είναι η εργασία προϊόν και προσφέρεται με οικονομικό αντάλλαγμα στο πλαίσιο της οικονομικής διαδικασίας (προσφορά - ζήτηση) ή είναι δικαίωμα και μία κοινωνία οφείλει να παρέχει εργασία ως αγαθό.

Σύμφωνα με την φιλελεύθερη ερμηνεία η εργασία είναι ένα προϊόν που όπως και τα υπόλοιπα αγαθά υπόκειται στους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης στο πλαίσιο μίας απορυθμισμένης αγοράς. Στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οργάνωσης της οικονομίας προσφέρεται εν ήδη οικονομικού ανταλλάγματος. Στηρίζεται στην σχέση προσφοράς και ζήτησης και ως εκ τούτου η ανεργεία είναι μία φυσιολογική κατάσταση. O Max Weber θεωρεί την εργασία μέρος της ηθικής συμπεριφοράς του ανθρώπου και στο έργο του "Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού" αναφέρει ότι: οι άνθρωποι σκοπό ζωής έχουν την εργασία. Καθείς εφ' ω ετάχθη.
Με βάση λοιπόν την φιλελεύθερη ερμηνεία, η ανεργία την σημερινή εποχή της κρίσης είναι λογική και  για να επανέλθει σε ισορροπία το σύστημα θα πρέπει να απεγκλωβιστεί η αγορά από την κυβερνητική παρέμβαση, να μειωθούν οι μισθοί για να γίνει πιο ανταγωνιστική η οικονομία και εφόσον υπάρχει ανάγκη για περισσότερα αγαθά προς ζήτηση θα υπάρξει και ανάγκη για εργασία.

Σύμφωνα με την σοσιαλιστική ερμηνεία η εργασία είναι κοινωνικό δικαίωμα και ως εκ τούτου το κράτος είτε οφείλει να το παρέχει ολοκληρωτικά (η κομμουνιστική εκδοχή) ή θα πρέπει να διασφαλίζει την μείωση της ανεργίας μέσω κρατικών δράσεων όπως προγράμματα δημοσίων επενδύσεων, επιδότηση επιχειρήσεων για εργασία κα.
Με βάση την σοσιαλδημοκρατική ερμηνεία θα πρέπει να αυξηθούν τα κονδύλια για δημόσιες επενδύσεις προκειμένου το κράτος να στηρίξει μέσω μεγάλων έργων την εργασία και να μειώσει την ανεργία.
Με βάση την σοσιαλιστική ή κομμουνιστική ερμηνεία η κρατικοποίηση των πάντων θα εξασφαλίζει σίγουρους μισθούς για όλους ανεξαρτήτως της ανάγκης για παραγωγή (αργομισθία)

Υπάρχει και η τρίτη, μία ενδιάμεση άποψη που υποστηρίχθηκε από τον John Rawls. Μέσω της αρχής της διαφοράς ο Rawls υποστήριξε ότι οι ικανότεροι θα πρέπει να αμείβονται περισσότερο μόνο όταν από την εργασία τους ωφελούνται περισσότεροι.από τους πιο φτωχούς. 
Στην σύγχρονη κατάσταση ο Rawls απαντά λογικά. Απευθύνεται στην κοινωνία και της ζητά σωφροσύνη. Να αμείβει αυτούς που είναι ικανοί να προσφέρουν θέσεις εργασίας στους πολλούς. Να βρούμε και να ενισχύσουμε σαν πολιτεία και πολίτες εκείνους τους τομείς της οικονομίας που θα δώσουν ελπίδα και μέλλον για την χώρα μας. Οι "φούσκες" θα πρέπει να σκάσουν σε όποιο τομέα και να βρίσκονται.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…