Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άγγλοι συγγραφείς μυστηρίου

Τα πρώτα βιβλία ενηλίκων που διάβασα στα 12-13 μου ήταν αποκλειστικά βιβλία μυστηρίου. Σχεδόν όλα τα βιβλία της Agatha Christie και του Arthur Conan Doyle πέρασαν από τα χέρια μου εκείνη την περίοδο. Η πλοκή, οι χαρακτήρες που εμπλέκονται και άνηκαν συνήθως στην αστική ή την αριστοκρατική τάξη, η περιγραφή των Αγγλικών πόλεων και της αγγλικής υπαίθρου της δεκαετίας του 1930, αλλά κυρίως οι ιδιόρρυθμοι πρωταγωνιστές Sherlock Holmes, Hercule Poirot, Mss Marple μου είχαν προκαλέσει μία έντονη οικειότητα. Όλες τις ιστορίες των δύο αυτών συγγραφέων της "ρούφηξα" κυριολεκτικά. Ήταν μία από τις καλύτερες αναγνωστικές περιόδους μου.
Τώρα θα μου πείτε πως και θυμήθηκα τους συγκεκριμένους συγγραφείς αυτήν την περίοδο. Σχετίζεται με ένα κείμενο από το βιβλίο "Η εποχή των Άκρων" του Άγγλου ιστορικού Eric Hobsbawm που διαβάζω αυτή την περίοδο και το οποίο αναφερόταν σε αυτού του είδους την λογοτεχνία. Η περιγραφή του Hobsbawm είναι επεξηγηματική σε ένα βαθμό για ποιο λόγο μου άρεσαν αυτοί οι ήρωες που κακά τα ψέματα έχουν φτάσει να αποτελούν πολιτισμικό μνημείο για τους Άγγλους.
Αντιγράφω:
"Οι βρετανικές αστυνομικές ιστορίες μυστηρίου αφορούσαν σχεδόν αποκλειστικά φόνους - μυστήρια που για την λύση τους απαιτείται κάποια ευστροφία. Ήταν δύσκολα σταυρόλεξα με αινιγματικά στοιχεία. Μπορούμε καλύτερα να καταλάβουμε το είδος αυτό αν το εξετάσουμε από την σκοπιά μίας περίεργης επίκλησης προς μία κοινωνική τάξη πραγμάτων η οποία βρίσκεται υπό απειλή αλλά δεν έχει ακόμα καταρρεύσει. Ο φόνος που είναι σχεδόν το μοναδικό έγκλημα που μπορεί να κινητοποιήσει τον ντετέκτιβ, εισβάλει βίαια μέσα σε ένα χαρακτηριστικά οργανωμένο και καθώς πρέπει περιβάλλον - σπίτι στην εξοχή ή κάποιος οικείος επαγγελματικό περίγυρος - και ο ένοχος αναζητείται σε ένα από κείνα τα σάπια μήλα που απλώς επιβεβαιώνουν ότι τα υπόλοιπα είναι γερά. Η τάξη αποκαθίσταται μέσω τη λογικής που ο ντετέκτιβ εφαρμόζει για να επιλύσει το πρόβλημα, ο οποίος εκπροσωπεί αυτόν τον ίδιο περίγυρο. Έτσι εξηγείται μάλλον η εμμονή στον ιδιωτικό ντετέκτιβ σε αντίθεση με τους αστυνομικούς που δεν ανήκουν στην μεσαία ή την ανώτερη τάξη."
(Eric Hobsbawm, "Η εποχή των Άκρων", εκδόσεις Θεμέλιο, μτφρ. Καπετανγιάνης Β., Αθήνα 2004, σελ. 251)



Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
thanks for sharing...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …