Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πηγαίνοντας στην δουλειά

Τα πρωινά μου είναι διαφορετικά από των περισσότερων εργαζομένων, όχι γιατί δεν εργάζομαι, αλλά γιατί πηγαίνω στην εργασία μου με τα πόδια. Το καλό είναι ότι κάθε πρωί κάνω κατά κάποιον τρόπο γυμναστική. Το πληκτικό είναι ότι κάνω κάθε μέρα τον ίδιο δρόμο, παρατηρώ τους ίδιους επαγγελματίες, τα ίδια κτίρια, περνάω τους ίδιους δρόμους και σταματώ στα ίδια φανάρια. Και πάντα κάνω τον ίδιο χρόνο να φτάσω στην δουλειά μου.

Στην πορεία μου το πρώτο που συναντώ είναι το θέατρο του Νέου Κόσμου όπου συνήθως τα απογεύματα, κατά την επιστροφή μου, πετυχαίνω τους ηθοποιούς να χαλαρώνουν από τις πρόβες στην μικρή αυλή. Μετά είναι το συνεργείο με τον Ζώη, τον νεαρό μαθητευόμενο του ιδιοκτήτη. Αυτό το ταλαιπωρημένο νιάτο το συναντώ τόσο το πρωί όσο και το απόγευμα, πρέπει να του πίνει τον ιδρώτα ο συνεργειάς. Στην συνέχεια είναι ο χαλαρός κύριος του διπλανού πάρκινγκ. Πρέπει να είναι η πιο βαρετή δουλειά του κόσμου αυτή. Να κάθεσαι και να περιμένεις. Μια φορά τον πέτυχα να ακούει όπερα και μου έκανε εντύπωση γιατί συνήθως το πρωί βλέπει Παπαδάκη στον ΑΝΤ1. Ας είναι, μία αλλαγή είναι καλή που και πού. Ανεβαίνοντας την Καλλιρρόης περνάω το φανάρι έξω από τον σταθμό Συγγρού - Φιξ και κατευθύνομαι παράλληλα στην Συγγρού προς το φανάρι της Βούρβαχη. Εκεί συναντάω τους αγχωμένους και κατά πολύ κακοπληρωμένους εργαζόμενους των εκεί τραπεζών, στριμωγμένους μέσα στα κουστούμια και τα ταγεράκια από τον Zara να τρέχουν να χτυπήσουν τις κάρτες τους. Διασχίζοντας την Βούρβαχη και περνώντας στην Φαλήρου βρίσκω τον «καφενέ του ταξιτζή» με αργόσχολους συνταξιούχους ταξιτζήδες να διαβάζουν τις απαράδεκτες αθλητικές φυλλάδες και να σχολιάζουν το απαράδεκτο ελληνικό κλωτσόσφαιρο. Πιο κάτω είναι η πιο grande φιγούρα του δρόμου. Ο κοντεριτζής Σταμάτης με το μονίμως απελπισμένο βλέμμα και μία απορία, του τι ζητάω εγώ εδώ, ζωγραφισμένη στο πρόσωπο. Ανεβαίνοντας προς την Μακρυγιάννη είναι αραδιασμένα μερικά σαντουιτσάδικα και φαγάδικα. Το πιο ενδιαφέρον είναι το "Oινο - μαγειρείο των Θεών" όπου ο ιδιοκτήτης του μοιάζει με τον Ευγένιο Σπάθαρη αφού κοιτάω πάντα μέσα να δω αν σερβίρει ο Χατζηαβάτης. Στο everest τσιμπάω κάθε Πέμπτη την athens voice και την lifo (να ενημερωνόμαστε και λίγο σοβαρά). Απέναντι το νέο μουσείο σηκώνεται απειλητικά. Αυτό το beton-arme κτίσμα μου προκαλεί μία δυσανασχέτηση. Δεν ταιριάζει εδώ. Είναι τεράστιο, απρόσωπο, βαρύ, απειλητικό. Στην γωνία με την Διονυσίου Αεροπαγήτου πετυχαίνω κάθε πρωί μία κυρία που ζητιανεύει. Κάθε φορά την κοιτώ, με κοιτά με ένα μοιρολατρικό βλέμμα. Δεν της έχω δώσει ποτέ λεφτά (δεν μου πάει). Ανεβαίνοντας προς της Πλάκα η καρδιά μου αγαλλιάζει. Λες και αφήνω μία πόλη για να μπω σε ένα χωριό. Μονοκατοικίες νεοκλασσικές με τα ακροκέραμα. Πολλές από αυτές ανακατασκευάζονται. Άλλες για να φιλοξενήσουν οικογένειες αλλά οι περισσότερες για να γίνουν επιχειρήσεις. Έστω. Περνώντας στην Αδριανού παρατηρώ τους τουριστο-μαγαζάτορες να ανοίγουν τα καταστήματα να πουλήσουν τα διάφορα (κακόγουστα εν γένει) αναμνηστικά στους τουρίστες. Λίγο πριν την διασταύρωση με την Ναυάρχου Νικοδήμου είναι το σουβλατζίδικο του Κώστα. Μία μικρή τρύπα που ίσα χωρά το νεαρό ζευγάρι που το έχει. Καλόκαρδοι και ευχάριστοι τύποι, πάντα έχουν κόσμο. (Έχω ακούσει ότι έχει από τα καλύτερα σουβλάκια). Μετά στην Αγίας Φιλοθέης και πριν την φτάσω στην δουλειά περνάω έξω από το αρχιεπισκοπικό μέγαρο. Συνήθως είναι αραγμένη η Crysler του Χριστόδουλου (μες στην χλίδα ο Αρχι-παπάς). Τριάντα βήματα πιο κάτω μπαίνω στο γραφείο μου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …