Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άσκηση Ελεύθερης γραφής

O Peter Elbow παρουσιάζει την ελεύθερη γραφή ως εξής: "Για να κάνετε μία άσκηση ελεύθερης γραφής αναγκάσετε τον εαυτό σας να γράψει ασταμάτητα για δέκα λεπτά. Μερικές φορές θα παράγετε καλό υλικό και άλλες φορές γραπτά ανάξια λόγου, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος. Μπορείτε να επιμείνετε σε ένα θέμα ή να πετάγεστε από το ένα στο άλλο, αλλά δεν έχει σημασία. Ο στόχος δεν είναι η ταχύτητα αλλά η διαδικασία. Αν δεν μπορείτε να σκεφτείτε κάτι να γράψετε, γράψτε πως σας κάνει αυτό να αισθάνεστε....."
Elbow, P. (1981) Writing with Power. Techniques for mastering the writing process, Galaxy Books, Oxford University, New Press.

To πείραμα είναι ένα κείμενο του ενός λεπτού πάνω στην διαδικασία γραφής και επικοινωνίας:

Είναι πολύ δύσκολο να πρέπει να εκφράζεσαι καθημερινά. Να πρέπει να επικοινωνείς να γράφεις, να μιλάς. Είναι κάτι που διδάσκεται αλλά….. διδάσκεται καλά? Είναι πολύ δύσκολο να έχει συγκροτημένη σκέψη, ξεκάθαρό λόγο. Να είσαι επικοινωνιακός και ταυτόχρονα να είσαι χαρισματικός. Να κρύβεις τα στοιχεία του χαρακτήρα σου που είναι αρνητικά. Να μην προκαλείς και να μην εναντιώνεσαι ακόμα απέναντι και σε αυτούς που δεν συμπαθείς.
Είναι πολύ δύσκολο για μένα….. να συνδυάσω την σκέψη με τον λόγο. Δεν είμαι εκπαιδευμένος να το κάνω και αισθάνομαι σαν μικρό παιδί όταν μιλώντας μασάω τα λόγια μου, κόβω τις εκφράσεις μου…. Δεν μπορώ να ακολουθήσω την σκέψη μου. Νιώθω πολλές φορές ότι το μυαλό μου δεν επεξεργάζεται καλά και γρήγορα την πληροφορία….. Άραγε αυτό μπορεί να ασκηθεί? Μπορώ να γίνω εύστοχος στην σκέψη και στον λόγο? Με ποιο τρόπο?

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

ΜΚΟ και κοινωνικές συγκρούσεις

ΕισαγωγήΜία από τις πλέον διαδεδομένες έννοιες στη σύγχρονη πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή μαζί με αυτήν της «παγκοσμιοποίηση» είναι η έννοια της «Κοινωνίας των Πολιτών» (εφεξής στο κείμενο ΚΠ). Αν και η έννοια της ΚΠ αναφέρεται στις κοινωνικές επιστήμές από παλιά, ωστόσο την τελευταία δεκαετία έχει ξαναβρεθεί στο επίκεντρο του πολιτικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος και ο λόγος είναι οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία.Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο καθηγήτη Βούλγαρη, η κοινωνία των πολιτών θεωρείται αντίβαρο απέναντι στην φθορά, την απο-ηθικοποίηση, την αποξένωση και τη χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής στα δημοκρατικά καθεστώτα της ύστερης νεωτερικότητας και των παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών.Η δεύτερη έννοια που θα μας απασχολήσει είναι αυτή της κοινωνικής σύγκρουσης και στα πλαίσια της συγκεκριμένης εργασίας θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τον βαθμό σύνδεσης της ΚΠ με τις κοινωνικές συγκρούσεις.Η δομή της εργασίας είναι η ακόλουθη. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα παρουσιαστούν οι έννοιες το…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …