Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εταιρίες, οι σύγχρονοι φεουδάρχες



Προσπαθώ.... ε!!! να γράψω μία εργασία με θέμα την φεουδαρχία. Νομίζω ότι την είχα θίξει και το προηγούμενο post μου. Ε!! αυτή προσπαθώ να κάνω ακόμα (χεχε!).
Το διάβασμα που έκανα για τα χαρακτηριστικά της φεουδαρχικής διακυβέρνησης στον Μεσαίωνα (9ος -13ος αιώνας) : αποσύνθεση της κεντρικής εξουσίας, διαμόρφωση κυρίαρχων τάξεων (παπάδες και γαιοκτήμονες εναντίον αγροτών), εκμετάλλευση και υποτέλεια κλπ., μου προκάλεσαν αμυδρά μία συσχέτιση με τις σύγχρονες μεγάλες εταιρείες.

Αφορμή για αυτό στάθηκε ένα άρθρο που διάβασα κάπου (εφημερίδα, internet δεν θυμάμαι) για το googleplex, τις εγκαταστάσεις της google στην Καλιφόρνια. Το άρθρο αφορούσε κάποια ενεργειακή πρωτοπορία της google, άσχετο με το θέμα μας. Όμως δεν είναι αυτή η πρωτοπορία που μου κέντρισε τον ενδιαφέρον όσο η εικόνα με την τεράστια έκταση των κτηρίων της google που ήταν αποτυπωμένη δίπλα στο άρθρο. Και να ήρθε στο μυαλό μου ο συσχετισμός. Οι μεγάλες εταιρείες είναι οι νέοι φεουδάρχες. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και νομίζω ότι επέρχεται μία αποσύνθεση των κεντρικών εξουσιών των κυβερνήσεων των κρατών και η δημιουργία νέων φέουδων, των εταιρικών campus.
Αστείο? Θεωρία συνομωσίας? Χμ!!! Για να δούμε τον συλλογισμό μου.
Οι μεγάλες εταιρείες πλέον κατέχουν εκτάσεις γής (βλέπε Microsoft, Google, IBM, Intracom, Siemens, Krups κα) τα λεγόμενα εργασιακά campus , όπως ένας φεουδάρχης στο παρελθόν με τα κτήματα του. Στις εκτάσεις αυτές εργάζονται με την μορφή μισθωτής εργασίας πολλοί εργαζόμενοι, ακριβώς όπως οι υποτελείς αγρότες στα κτήματα του φεουδάρχη. Μερικοί από αυτούς μένουν μέσα στα campus όπως ακριβώς οι υποτακτικοί δουλοπάροικοι του φεουδάρχη. Γύρω από τις μεγάλες εταιρικές μονάδες αναπτύσσονται πόλεις που διαμένουν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι. Στην φεουδαρχική κοινωνία η ανάπτυξη των πόλεων πραγματοποιήθηκε
από τους ελεύθερους καλλιεργητές (που φορολογούνταν ) και τους ενοικιαστές γης που μίσθωναν. Οι εταιρίες γλυτώνουν πολλά εκατομύρια διαθέτωντας χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς, ακριβώς όπως έκαναν και οι φεουδάρχες μόνο που τα έδιναν στην Εκκλησία για να σωθεί η ψυχή τους. Πολλοί από αυτούς έχουν γίνει είδωλα (βλέπε Gates) και λατρεύονται από τους υποτακτικούς τους, όπως ακριβώς προσκήναγαν τον φεουδάρχη οι υποτελείς του για να του αποτίσουν φόρο τιμής. Η ζωή των ιδιοκτητών των εταιρειών είναι μέσα στα πλούτη και την ματαιοδοξία, χαρακτηριστικό και για τους φεουδάρχες, αλλά και για όλους τους πλούσιους θα μου πείτε... άκυρο το επιχείρημα. Όμως έχω το σημαντικότερο όλων για το τέλος. Η διαπλοκή με την εξουσία. Παρά το γεγονός ότι στον Μεσαίωνα υπήρχαν κεντρικές εξουσίες, οι φεουδάρχες έκαναν του κεφαλιού τους. Ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις. Τοποθετούσαν μέλη των οικογενειών τους σε αυτές (βασιλικές και παπικές κυβερνήσεις). Τρώγονταν μεταξύ τους για το ποιος θα επικρατήσει. Διαμορφώνανε κτήρια - φρούρια και κατηγορούσανε ο ένας τον άλλο για κατασκοπεία. Σας θυμίζουν στοιχεία από τις σύγχρονες εταιρείες? Σίγουρα.
Τα επόμενα χρόνια θα καταντήσουμε πληβείοι των εταιρειών. Πως θα το αντιμετωπίσουμε? Όπως ακριβώς και οι άνθρωποι του τότε. Με εξεγέρσεις, με την διαμόρφωση ελεύθερων κοινοτήτων, με την διακίνηση των ιδεών και με την συνέχιση της λειτουργίας των κοινωνικών κρατών.

Στα προσεχώς η εργασία μου για την φεουδαρχία στην Ευρώπη.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…