Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είδα, πήγα, άκουσα

Χμ!!!! Βυθισμένος στον καναπέ μου κατά τις 8 βράδυ Δευτέρας. Έχω τελειώσει το φαγητό μου και έχω κάτσει να παρακολουθήσω στο τηλεοπτικό "θεατρικό σανίδι" άλλη μία κακόγουστη φάρσα πολιτικο-κοινωνικής ενημέρωσης. Το χέρι μου πατάει τα κουμπιά στο τηλεχειριστήριο με τις αποθηκευμένες τηλεοπτικές συχνότητες μεταφέροντας με στις διάφορες παραστάσεις που έχω "μόνιμη" επιλογή να παρακολουθώ. Το βλέμμα άδειο να αντικρίζει τόσο γνώριμα πρόσωπα που πάντοτε τα βλέπω επίπεδα και ποτέ δεν τα έχω δει "ζωντανά" αλλά τα ξέρω και με τα μικρά τους ονόματα, ο Μάκης, ο Λάκης, ο Σάκης. Που έχω την τιμή να τους γνωρίζω αλλά αυτοί ποτέ δεν με γνώρισαν. Που τους θεωρώ οικείους αλλά αυτοί με προσβάλλουν με την συμπεριφορά τους. Που αναγκάζομαι να πάρω το μέρος του ενός ή του άλλου χωρίς να το πολυ-καταλαβαίνω. Παρακολουθώ παράλληλους μονολόγους ανθρώπων ματαιόδοξων που δεν απευθύνονται στους διπλανούς τους αλλά στην κάμερα. Έχω βαρεθεί τις ίδιες παραστάσεις τις ίδιες θεματικές, τα ίδια σκηνικά, τους ίδιους πρωταγωνιστές (πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες) που μας κυβερνούν να αλληλοκατηγορούνται και να αλληλο-εκθειάζονται ταυτόχρονα χρησιμοποιώντας γλωσσικά ιδιώματα που αποκαλούνται "ξύλινη" ή "δημοσιογραφική" γλώσσα.
Σε αυτό το θέατρο του παραλόγου υπνωτισμένος νιώθω ένα σκούντημα. Είναι ο άλλος μου εαυτός. Ναι υπάρχει σας λέω. Ξυπνάω. Στο χέρι μου έχει παραπέσει το βιβλίο που διάβαζα. Ο "Πύργος" του Κάφκα.

--- - Διάλειμμα για Διαφήμιση -------------
Πύργος, Franz Kafka. Εκδόσεις Ελευθεροτυπία, 2007
Επηρεασμένος από την παράσταση του Μαρμαρινού "Ποιος είναι ο κύριος Κέλερμαν..." βυθίστηκα στο σκοτεινό και παράλογο καφκικό κόσμο. Τρίτη φορά που μπαίνω μέσα στο μυαλό του Τσεχο - Εβραίου συγγραφέα μετά την Δίκη και την Μεταμόρφωση και κάθε φορά λέω ότι δεν θα το ξανακάνω. Περίεργες εμμονές, αλλόκοτες προσωπικότητες, αγχωτικές καταστάσεις, αναπάντητα ερωτήματα. Ένα "γιατί" αιωρείται στο καφκικό μικρόκοσμο, ένας παράλογος γοτθικός μικρόκοσμος, έντονος συμβολισμός, η μεταφυσική έννοια μίας "ολοκληρωτικής πολιτείας". Ταυτισμένος με την εγωπάθεια και την αυτοκαταστροφική εικόνα του ήρωα του του Κ. (Κ. = Κάφκα, το ίδιο και στην Δίκη) ο Κάφκα αποτυπώνει στο χαρτί τους δικούς του εφιάλτες. Ιδανική ταινία για τον Burton όχι καλή προσέγγιση όμως από τον Soderbergh στο Kafka

----- Τέλος της Διαφήμισης -------------

Τεντώνομαι. Κοιτάζω το ρολόι. Πήγε 9. 9!!!!!!!!! Γρήγορα πρέπει να φύγω. Έχω να πάω να δω μία παράσταση. Πραγματική, φρέσκια, ουσιαστική, με ηθοποιούς τρισδιάστατους, με θεατές χαρούμενους. Φτάνω με την ψυχή στο στόμα στο θέατρο της Άνοιξης στο Μεταξουργείο. Πολύ κόσμος.
--- - Διάλειμμα για Διαφήμιση -------------
Η παράσταση, το μικρό θεατρικό μυστικό της χρονιάς: Νοσφεράτου Διδόντικους.
Εξαιρετική παράσταση, με καταπληκτικές ερμηνείες από την Ομάδα anima και εξαιρετική μουσική από τον πολύ καλό μουσικό Σ. Δρογώση. Σχεδόν 2 ώρες οργιαστικής ερμηνείας, γεμάτα στοιχεία βωβής κινηματογραφίας και ένα υπόγειο σατυρικό χιούμορ που διέλυε το γοτθικό μυθιστόρημα του Bram Stoker δημιουργώντας το πιο cult έρωτα, αυτόν της elisabeth για τον Δράκουλα.
----- Τέλος της Διαφήμισης -------------

Η ένταση της παράστασης απαιτούσε συζήτηση και ανάλυση, κατεύθυνση προς το νέο hype της πόλης K44.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…