Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Περί "ρατσισμού" και αθλητισμού

Ο αποκλεισμός της αθλήτριας Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς για την ανάρτηση ενός κακόγουστου σχολίου στο site της Αμερικάνικης επιχείρησης Twitter έχει προκαλέσει ένα έντονο debate στην χώρα.
Θα σταθώ σε τρία ζητήματα:

Α) στο θέμα της σημαντικότητας και της επισημότητας του twitter.
Όπως ανέφερα και πιο πάνω το Twitter εκτός από site κοινωνικής δικτύωσης αποτελεί και μία επιχείρηση που αποκομίζει κέρδη από την χρήση του. Δεν μπορώ να αντιληφθώ τον λόγο που θα πρέπει να γίνονται αποδεκτά κείμενα/σχόλια/άρθρα/απόψεις από την επίσημη Πολιτεία που δημοσιεύονται στον ιστοχώρο της συγκεκριμένης Επιχείρησης. Ενώ αντίθετα δεν έγινε αποδεκτή η συγνώμη που εξέφρασε δημοσίως η αθλήτρια. Το twitter και το facebook είναι "just for fun". Δεν πρέπει να αποτελέσουν πλαίσιο έκφρασης επίσημων πολιτικών θέσεων. 

Β) στο θέμα του σχολίου αυτού καθ' αυτού επισυνάπτω την τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία του φίλου μου Βαγγέλη Στουραίτη
ρατσισμός είναι το δόγμα που αναπτύσσεται με σύνδεσμο συγκεκριμένα γνωρίσματα "traits", όπως π.χ. εθνικά, θρησκευτικά, πολιτιστικά κ.λπ., προκειμένου να αναγάγει μια ομάδα αντίστοιχα (κοινωνική, φυλετική, θρησκευτική), ως υπέρτερη άλλων. Το πιο συνηθισμένο είδος ρατσισμού, και αυτό που έχει δώσει την αρχική ονομασία στην λέξη (εκ της ιταλικής ("ράτσα") razza = φυλή), είναι ο φυλετικός ρατσισμός. Οι φυλετικοί ρατσιστές πιστεύουν σε βιολογικές διαφορές μεταξύ των φυλών, βάσει των οποίων και προσδιορίζουν αυτές σε ανώτερες και κατώτερες. Έτσι, με την θεωρία αυτή υποστηρίζουν ότι η φυλή με συγκεκριμένα (ανώτερα) εξωτερικά ή ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά, έχει το δικαίωμα να θεωρεί εαυτόν της ανώτερη από τις άλλες."
Το κακόγουστο σχόλιο που ανέβασε η Παπαχρήστου ήταν το εξής:
"Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό"
Αλλάζοντας δύο λέξεις μπορούμε να έχουμε:
"Με τόσους Βορειοαμερικανούς στην Ελλάδα, τα κουνούπια του Μισσισιπή θα τρώνε σπιτικό φαγητό"
ή
"Με τόσους Γερμανούς στην Ελλάδα, τα κουνούπια του Ρήνου θα τρώνε σπιτικό φαγητό"
ή αλλάζοντας τρεις λέξεις:
"Με τόσους Έλληνες στο Λονδίνο τα κουνούπια του Πηνειού θα τρώνε σπιτικό φαγητό"
Ουσιαστικά συνδέεται η χωρική προέλευση των ανθρώπων (Αφρικανοί, Βορειοαμερικανοί, Γερμανοί, Έλληνες) με την χωρική προέλευση του εντόμου που προκαλεί τον ιό (Νείλος, Μισσισιπής, Ρήνος, Πηνειός) και εξ' αυτού καταλήγει με το σπιτικό φαγητό (κοινή χωρική προέλευση). Δεν αναφέρεται ούτε υπονοείται η ανωτερότητα ή κατωτερότητα κάποιων για λόγους φυλετικούς, κοινωνικούς, θρησκευτικούς κ.λ.π. αφού γίνεται καθαρά η σύνδεση της χωρικής προέλευσης. 
Αν κάποιος μπορεί να τεκμηριώσει ρατσισμό στο σχόλιο αυτό καθ' αυτό θα είχα μεγάλο ενδιαφέρον να τον ακούσω (όχι αναφορές σε προγενέστερα σχόλια γιατί το συγκεκριμένο δεν έχει προέλευση την αθλήτρια αλλά κυκλοφορεί στο διαδίκτυο)."

Γ) Στο θέμα της πολιτικής εκμετάλλευσης του θέματος παραπέμπω στο πολύ καλά διατυπωμένο άρθρο από τον δημοσιογράφο κ. Βαξεβάνη στο "Κουτί της Πανδώρας"


Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Φοβερός συλλογισμός, έστω και αν διαφαίνεται το συμπέρασμα, ισως διότι διατυπώνεται με μαθηματικούς όρους αριστοτέλειας λογικής!!!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Η σύγχρονη εποχή σύμφωνα με τους Bauman και Giddens

1. Εισαγωγή. Η νεωτερικότητα και η ύστερη νεωτερικότητα (ή κατά άλλους μετανεωτερικότητα) αποτελούν δύο όρους στην κοινωνιολογική επιστήμη για τους οποίους καταναλώθηκε σημαντική πνευματική εργασία για τον προσδιορισμός τους. Αν θέλαμε να προσδιορίσουμε χρονικά τις δύο περιόδους θα τοποθετούσαμε την νεωτερικότητα από τον 15ο αιώνα έως και το 1945 με δομικά στοιχεία τον Διαφωτισμός, της πολιτικές επαναστάσεις, την βιομηχανική επανάσταση, την επιστημονική επανάσταση και το καπιταλιστικό σύστημα. Η ύστερη νεωτερικότητα αρχίζει από το 1945 και μετά με κύρια στοιχεία την κοινωνία της αφθονίας, την παγκοσμιοποίηση, την ανάπτυξη των μέσων μαζικής επικοινωνίας, την αλλαγή των χωρικών και χρονικών συντεταγμένων, τις συναλλαγές, την κινητικότητα του κεφαλαίου. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εργασίας θα αναφερθούμε στον τρόπο με τον οποίο ερμήνευσαν οι κοινωνιολόγοι Zygmunt Bauman (κεφάλαιο 2) και Anthony Giddens τις δύο αυτές περιόδους (κεφάλαιο 3).
2. Οι θέσεις του Bauman για την νεωτερικότητα Ο Z…