Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο "Θρασύβουλας"

Οι μικρές καθημερινές απολαύσεις περιλαμβάνουν σίγουρα το να συναντάς και να διαλέγεσαι με ανθρώπους. Ειδικά δε αν αυτοί είναι λίγο περίεργοι. Η ιστορία είναι λίγο παλία αλλά έχει ένα μικρό ενδιαφέρον. Ιδού λοιπόν το στόρυ. Τετάρτη απόγευμα, Μεγάλη Τετάρτη, μαζί με το Σ. τον Β. και τον Γ. κατηφορίσαμε κατά το Μοναστηράκι να πιούμε ένα καφέ. Ο κόσμος διάβαινε τον πεζόδρομο και όντας σίγουρος για το βέλτιστο στέκι κατεύθυνα τους φίλους μου πρός τα εκεί, στην "'Ωρα την καλή". Αναρχοαυτόνομο καφέ μέσα στον ορυμαγδό των τουριστικο-μάγαζων και των λαιφ σταιλ νεο-ταβερνών μου γυάλισε το μάτι μία πρότερη φορά και αποφάσισα:-> εκεί θα πάμε για καφέ.
Καθόμαστε και έρχεται το παλικάρι να παραγείλουμε. Βλέμμα απλανές, στάση σώματος κλείνουσα προς τα εμπρός, μια φιλοσοφίζουσα αλλά απλοική argo γλώσσα. Η πρώτη ατάκα κατά την παραγελία κάλιστα θα μπορούσε να μπεί σε σενάριο του Περάκη (παλιού καλού Περάκη εννοείται). "Τι θα πάρετε;" "Εναν φραπέ παρακαλώ", λέγω. "Το ίδιο" λέει ο Γ. "Εναν διπλό ελληνικό" συντάσει το Β. "Έναν freedo cappuccino" αντιτάσει ο Σ. Στο άκουσμα αυτού του ξενόφερτου νερο-μπλούμ ο "Θρασύβουλας" (τον ονοματίζω έτσι ορμώμενος από έναν ρόλο καφετή - φιλόσοφου που είχε πάιξει ο Βεγγος σε μία παλιά Ελληνική ταινία) θολώνει. Στρεσάρει το βλέμμα του στον Σ. απλώνει το χέρι του κάνοντας ένα νεύμα άρνησης και εκστομίζει την ατάκα: "Εσύ φιλαράκο έχεις κάνει λάθος μαγαζί. Εδώ έχουμε από ελληνικό μέχρι φραπέ. Οι φίλοι σου κάτι ξέρουν". Ο Σ. έμεινε κάγκελο. Κάγκελο μείναμε και εμείς. Τελικά παρήγγειλε και ο Σ. έναν φραπέ (ξέπλυμα για την ακρίβεια). Οι παρεμβάσεις όμως του "Φρασύβουλα" συνεχίστηκαν, γραφικές, άσχετες με την συζήτηση και εννίοτε κουραστικές. Το τέλος όμως της συνάθροισης μας επιφύλασε μία δυσάρεστη έκπληξη. Όταν πληρώσαμε δεν αφήσαμε μπουρμπουαρ. Έχωντας σηκωθεί και προχωρήσει και αντιλαμβανόμενος ο "Θρασύβουλας" ότι δεν έχει μπουρμπουαρ άρχισε να ωρύεται στον Πεζόδρομο με μία στεντώρια φωνή (απορώ πως του βγήκε μέσα στην νωθρότητα που τον κατείχε): "Τα οδοιπορικά του σερβιτόρου ρε". Μείναμε κάγκελο τον κυττάξαμε, μας κύτταξε κουνώντας το κεφάλι και είπε: "Καλά, άντε και καλό Πάσχα". Αλληλοκυτταχτήκαμε, κουνήσαμε το κεφάλι, δεν μιλήσαμε και συνεχίσαμε να περπατάμε ενώ όλοι, μάλλον, σκεφτήκαμε ότι ένα 50 λεπτο το άξιζε τουλάχιστον για τις ατάκες.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…