Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο "Θρασύβουλας"

Οι μικρές καθημερινές απολαύσεις περιλαμβάνουν σίγουρα το να συναντάς και να διαλέγεσαι με ανθρώπους. Ειδικά δε αν αυτοί είναι λίγο περίεργοι. Η ιστορία είναι λίγο παλία αλλά έχει ένα μικρό ενδιαφέρον. Ιδού λοιπόν το στόρυ. Τετάρτη απόγευμα, Μεγάλη Τετάρτη, μαζί με το Σ. τον Β. και τον Γ. κατηφορίσαμε κατά το Μοναστηράκι να πιούμε ένα καφέ. Ο κόσμος διάβαινε τον πεζόδρομο και όντας σίγουρος για το βέλτιστο στέκι κατεύθυνα τους φίλους μου πρός τα εκεί, στην "'Ωρα την καλή". Αναρχοαυτόνομο καφέ μέσα στον ορυμαγδό των τουριστικο-μάγαζων και των λαιφ σταιλ νεο-ταβερνών μου γυάλισε το μάτι μία πρότερη φορά και αποφάσισα:-> εκεί θα πάμε για καφέ.
Καθόμαστε και έρχεται το παλικάρι να παραγείλουμε. Βλέμμα απλανές, στάση σώματος κλείνουσα προς τα εμπρός, μια φιλοσοφίζουσα αλλά απλοική argo γλώσσα. Η πρώτη ατάκα κατά την παραγελία κάλιστα θα μπορούσε να μπεί σε σενάριο του Περάκη (παλιού καλού Περάκη εννοείται). "Τι θα πάρετε;" "Εναν φραπέ παρακαλώ", λέγω. "Το ίδιο" λέει ο Γ. "Εναν διπλό ελληνικό" συντάσει το Β. "Έναν freedo cappuccino" αντιτάσει ο Σ. Στο άκουσμα αυτού του ξενόφερτου νερο-μπλούμ ο "Θρασύβουλας" (τον ονοματίζω έτσι ορμώμενος από έναν ρόλο καφετή - φιλόσοφου που είχε πάιξει ο Βεγγος σε μία παλιά Ελληνική ταινία) θολώνει. Στρεσάρει το βλέμμα του στον Σ. απλώνει το χέρι του κάνοντας ένα νεύμα άρνησης και εκστομίζει την ατάκα: "Εσύ φιλαράκο έχεις κάνει λάθος μαγαζί. Εδώ έχουμε από ελληνικό μέχρι φραπέ. Οι φίλοι σου κάτι ξέρουν". Ο Σ. έμεινε κάγκελο. Κάγκελο μείναμε και εμείς. Τελικά παρήγγειλε και ο Σ. έναν φραπέ (ξέπλυμα για την ακρίβεια). Οι παρεμβάσεις όμως του "Φρασύβουλα" συνεχίστηκαν, γραφικές, άσχετες με την συζήτηση και εννίοτε κουραστικές. Το τέλος όμως της συνάθροισης μας επιφύλασε μία δυσάρεστη έκπληξη. Όταν πληρώσαμε δεν αφήσαμε μπουρμπουαρ. Έχωντας σηκωθεί και προχωρήσει και αντιλαμβανόμενος ο "Θρασύβουλας" ότι δεν έχει μπουρμπουαρ άρχισε να ωρύεται στον Πεζόδρομο με μία στεντώρια φωνή (απορώ πως του βγήκε μέσα στην νωθρότητα που τον κατείχε): "Τα οδοιπορικά του σερβιτόρου ρε". Μείναμε κάγκελο τον κυττάξαμε, μας κύτταξε κουνώντας το κεφάλι και είπε: "Καλά, άντε και καλό Πάσχα". Αλληλοκυτταχτήκαμε, κουνήσαμε το κεφάλι, δεν μιλήσαμε και συνεχίσαμε να περπατάμε ενώ όλοι, μάλλον, σκεφτήκαμε ότι ένα 50 λεπτο το άξιζε τουλάχιστον για τις ατάκες.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

ΜΚΟ και κοινωνικές συγκρούσεις

ΕισαγωγήΜία από τις πλέον διαδεδομένες έννοιες στη σύγχρονη πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή μαζί με αυτήν της «παγκοσμιοποίηση» είναι η έννοια της «Κοινωνίας των Πολιτών» (εφεξής στο κείμενο ΚΠ). Αν και η έννοια της ΚΠ αναφέρεται στις κοινωνικές επιστήμές από παλιά, ωστόσο την τελευταία δεκαετία έχει ξαναβρεθεί στο επίκεντρο του πολιτικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος και ο λόγος είναι οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία.Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο καθηγήτη Βούλγαρη, η κοινωνία των πολιτών θεωρείται αντίβαρο απέναντι στην φθορά, την απο-ηθικοποίηση, την αποξένωση και τη χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής στα δημοκρατικά καθεστώτα της ύστερης νεωτερικότητας και των παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών.Η δεύτερη έννοια που θα μας απασχολήσει είναι αυτή της κοινωνικής σύγκρουσης και στα πλαίσια της συγκεκριμένης εργασίας θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τον βαθμό σύνδεσης της ΚΠ με τις κοινωνικές συγκρούσεις.Η δομή της εργασίας είναι η ακόλουθη. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα παρουσιαστούν οι έννοιες το…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …