Αγγλόφωνο Ελληνικό Rock.... με Έλληνα ηχολήπτη.

Η σύναξη της αγγλόφωνης Ελληνικής Rock πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Παρασκευής 7 Απριλίου στο πολυχώρο (πρώην(?) "έντεχνο" σκυλάδικο) Κεραμεικός. Πρωταγωνιστές με σειρά εμφάνισης Film (http://www.filmband.gr/start.html), Closer (http://www.soundmag.gr/closer/) και Raining Pleasure (λυπάμαι αλλά δεν βρήκα σχετικό ιστοχώρο).
Με εισιτήριο... το εισιτήριο των 18 Ευρώ (κατά Virgin) και 20 Ευρώ (κατά Ελευθερουδάκη - γιατί άραγε είναι πιο ακριβό το εισιτήριο στο βιβλιοπωλείο της Eurovision? Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να λαμβάνουν μίζα για τα εισιτήρια που πωλούσαν χωρίς να ενημερώνουν το κοινό? ε?), εισήλθαμε στο "Ναό" του Κεραμεικού.
Ναί, Ναί "Ναός". Και τί "Ναός". "Ναός" Ηδονής (κάτι σαν το "Σταρ" της Αγίου Κωνσταντίνου) όπου την δεκαετία του '70 βοήθησε σημαντικά στην "σεξουαλική" αφύπνιση των νεαρών Αθηναίων μέσω της προβολής των αμίμητων δημιουργημάτων του «μεγάλου» σκηνοθέτη Berto (για τους μη γνωρίζοντες το αφήνω ως άσκηση αναζήτησης στο διαδίκτυο). Αλλά και ως "Ναός" μουσικής πανδαισίας (καμία σχέση με το Megaron Plus sponsored by dolnet) όπου πέρυσι φιλοξενούσε το "γίγαντα" της λαϊκής (όχι αυτή που αγοράζουμε μπρόκολα) μουσικής σκηνής, με rock επιρροές, Γιώργο Μαργαρίτη. Ούφ, τα είπα όλα για την ιστορία του χώρου.
Ας πάμε στα της συναυλίας Πρώτοι άνοιξαν τον χορό οι Film. Τους θυμόμουν από την συναυλία των Placebo τον Σεπτέμβρη του 2003. Μου είχαν κάνει καλή εντύπωση και μου είχε αποτυπωθεί στο μυαλό το κομμάτι τους Jokulhaup (θα δείτε το videoclip στο πολύ καλό site του συγκροτήματος). Όμως φευ. Όλη η καλή διάθεση εξανεμίστηκε όταν άρχισαν να παίζουν. Παρά το πολύ ωραίο ντύσιμο, το ολίγον θεατρινίστικο αλλά σωστό στήσιμο του συγκροτήματος και την πολύ καλή φωνή της Ελένης Τζαβάρα ο ήχος ήταν ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ. Δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις νότα. Ένας θόρυβος τον οποίο ενίσχυαν οι παραμορφώσεις. Μάλλον ήταν Έλληνας ο ηχολήπτης, ώ! τι λύπη μας. Και αυτοί να φανταστείτε ακούστηκαν καλύτερα από όλους και αυτό γιατί είχαν ένα μπάσο και μία κιθάρα. Δεν έπαιξαν όμως το προαναφερθέν κομμάτι και με απογοήτευσαν. Αν και δεν νομίζω να το αναγνώριζα μέσα στην βαβούρα και τον ορυμαγδό. Μετά έγινε το έλα να δεις.
Closer. Ανέβηκαν 7 νοματαίοι απάνω στην σκηνή. Ο ορισμός του θορύβου. Η προηγούμενη εντύπωση μου από το Rockwave του 1998 ήταν καλή. Όμως στον Κεραμεικό τα κομμάτια τους ακούγονταν τραγικά. Τρεις κιθάρες, μπάσο και βιολί (κρίμα για τον πολύ καλό βιολιστή του οποίου οι εισαγωγές στα τραγούδια κυριολεκτικά καταστράφηκαν από τον ηχολήπτη) - μαζί με τους συνεχείς μικροφωνισμούς προκαλούσαν αν μη τι άλλο εκφράσεις δυσαρέσκειας σε όλους (φαντάζομαι) τους θεατές. Ειδικά δε αν αποφάσιζε να τραγουδήσει ο μπασίστας (τι το θελες καημένε!) του οποίου οι λαρυγγισμοί έφερναν ανάμεσα σε άλλους "κορυφαίους" μπασίστες - τραγουδιστές - βλέπε: Tom Araya (για τους γνωρίζοντες το "αηδόνι" των Slayer) και Lemmy Kilmister (ουδέν σχόλιο).
Και φτάνουμε στους Raining Pleasure. Είχε πάει 12 και είχαμε κουραστεί όλοι. Το ζήτημα ήταν πλέον: Άντε παίξτε και εσείς στην βαβούρα σας να φύγουμε. Το θέμα ήταν ότι οι Pleasure την είχαν ψυλλιαστεί την κακοτεχνία αλλά παρά το διάλειμμα που έκαναν μετά το πρώτο κομμάτι για να συμμαζέψουν τον ήχο, αποφάσισαν ότι δεν γίνεται τίποτα και είπαν ότι ήταν να πουν και τους αποχαιρετίσαμε πριν μας αποχαιρετίσουν.
Πάντως πέρα από τα hitακια, καλό ήταν και το καινούριο κομμάτι. Επειδή από την βαβούρα δεν καταλαβαίναμε γρι στίχο αποφάσισε ο Vassilikos να σηκώσει ένα πλακάτ με τον τίτλο του τραγουδιού: Burn down the church. Ε ρε μία Espresso που σας χρειάζεται βρε αθεόφοβοι.
Α! ανέβηκε να τραγουδήσει μαζί τους και η Πασπαλά. Κρίμα που δεν έπαιξαν τίποτα από το Reflections. Πάντως εγώ θα το πω και ας κριθώ στο πυρ το τηλεοπτικό το εξώτερο. Ο καλύτερος ήχος που έχω ακούσει από live των Raining Pleasure είναι αυτό στο ρε - αλήτη του Αντένα το Φαμέ στορί. Μπας και ήταν κονσέρβα?
Άντε και για καλύτερα το καλοκαίρι (Roger Waters, Franz Ferdinand, Depeche, New Order).