Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Περί εργασίας

Πολλές φορές αναρωτιέμαι, αναλύω, συζητάω αν και κατά πόσο η εργασία μου παρέχει ικανοποίηση, εξέλιξη, διέξοδο καριέρας, αντικείμενο ευθύνης κλπ. Πολλές φορές φεύγω από την εργασία μου με διάφορες τέτοιες σκέψεις να κατακλύζουν το μυαλό μου. Μία από αυτές τις μέρες πηγαίνοντας να πάρω το αυτοκίνητο να πάω να κάνω μάθημα είχα κατακλυστεί με αντίστοιχες σκέψεις. Περπατούσα στον άδειο πεζόδρομο της Ερμού όταν το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε τρεις φιγούρες. Τους είδα από μακρυά και καθώς τους πλησίαζα παρατηρούσα την εργασία τους. Ήταν ένας πατέρας με τους δύο μικρούς υιούς του που είχαν στα χέρια τους από μία σακούλα, και ο πατέρας φορώντας πλαστικά γάντια έσκυβε μέσα στα καλάθια των αχρήστων, έβγαζε αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών, άδειαζε το περιεχόμενο και γέμιζε τις σακούλες τις δικές του και των μικρών. Κάποια στιγμή συναντήθηκαν τα βλέμματα μας. ένιωσα τα παιδιά να νιώθουν άβολα. Έδειχναν καθαρά και καλοντυμένα, και ο πατέρας το ίδιο. Τα παιδιά στο βλέμμα μου πήραν μία αμυντική στάση, ένα είδος ντροπής. Ο πατέρας μου απέστειλε ένα επιθετικό βλέμμα, σαν να μου έλεγε "Άκου φίλε, δεν εκμεταλλεύομαι εγώ τα παιδιά μου, η κοινωνία απορρίπτει εμάς, με αφήνει χωρίς εργασία. Μία δουλειά είναι και αυτή". Απέτρεψα το βλέμμα μου και τους προσπέρασα. Όσα σκεφτόμουν πριν τα διέγραψα μονομιάς. Η ζωή είναι δύσκολη. Η αξιοπρέπεια σημαντική. Να έχεις μίας αξιοπρεπή εργασία είναι το ζητούμενο. Όλα τα υπόλοιπα είναι ασήμαντα. Πήγα προς το αυτοκίνητο να πάω στην δεύτερη εργασία μου. Νομίζω άδειος από συναισθήματα, εντάσεις και σκέψεις. Με μία εικόνα χαραγμένη στο νου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …