Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένα ακίνδυνο παραμύθι


Ο γιος μου θέλει κάθε βράδυ να του λέω παραμύθια. Όχι να τα διαβάζω, να τα δημιουργώ και να του τα λέω. Μου αναφέρει δυο - τρία αντικείμενα και θέλει να δημιουργήσω παραμύθια από αυτά.
Δεν είμαι ο καλύτερος παραμυθάς, αλλά καταβάλω προσπάθειες να το κάνω….
Το παραμύθι που του διηγήθηκα και το οποίο μοιράζομαι μαζί σας είναι ένα παραμύθι εξάρτησης και καταπίεσης το οποίο είχε ως  ευτυχή κατάληξη, την κατανόηση και την αλληλεγγύη και τη συνεργασία  Είναι το παραμύθι του μολυβιού, της γόμας και της ξύστρας....


"Το μολύβι ένιωθε υπέροχα. Αποτύπωνε στο χαρτί λέξεις, δημιουργούσε προτάσεις, κατέληγε σε συμπεράσματα, προσπαθούσε να φτάσει στην αλήθεια, ήταν το μέσο για την γραφή. Καμάρωνε για αυτό. Δίπλα του υπομονετικά στέκονταν οι δύο βοηθοί του, η γόμα και η ξύστρα, αναμένοντας πότε θα τους αναζητούσε για να του παρέχουν τις υπηρεσίες του.
Το μολύβι σταματούσε που και που και με την ματαιοδοξία που το κατείχε απευθυνόταν στους βοηθούς του με μειωτικά λόγια, λόγια που πλήγωναν την αξιοπρέπεια των δυο αυτών αντικειμένων.

"Εσείς είστε για να εξυπηρετείτε το μέγιστο έργο μου, τη γραφή. Είστε ανίκανοι να επιτελέσετε οποιοδήποτε άλλο έργο, ανίκανοι να υπάρξετε χωρίς εμένα, η δική μου εργασία δημιούργησε την ανάγκη σας και άμα πεθάνω θα πεθάνετε μαζί μου*," έλεγε το μολύβι κυττώντας τους δύο βοηθούς του αφ’ υψηλού.

Το μολύβι συνέχισε να γράφει, ενώ από την πλευρά των άλλων δύο υπήρχε έντονη δυσφορία και συζήτηση.
Κάποια στιγμή το μολύβι έκανε ένα λάθος  Διέταξε από την γόμα έρθει. "Γόμα, έλα γρήγορα να επιτελέσεις το μόνο έργο για το οποίο είσαι ικανή, να διαγραφείς τα λάθη μου." 

Η γόμα κύτταξε την ξύστρα με απόγνωση και ξεκίνησε να επιτελέσει το έργο της. Αλλά ξαφνικά λίγο πριν φτάσει στο χαρτί, σταμάτησε. Κύτταξε τον μολύβι, έκανε ένα βήμα πίσω και του είπε: "Δεν θα σε υπηρετήσω σήμερα. Δεν θα σε υπηρετήσω ξανά όσο υποτιμάς το έργο μου. Μπορεί να μην δημιουργώ σαν και εσένα, αλλά το έργο που επιτελώ είναι σημαντικό  επιθυμώ να μου συμπεριφέρεσαι με σεβασμό". και πήγε πίσω στην ξύστρα δίπλα η οποία της ένευσε επιδοκιμαστικά. Το μολύβι εκνευρίστηκε. "Είσαι αχάριστη" της είπε. "Θα μου το πληρώσεις ακριβά. Θα δεις την βία της εξουσίας." συνέχισε. 
Εκνευρισμένο όπως ήταν μουτζούρωσε το λάθος και το έγραψε σωστά. Συνέχισε την γραφή αλλά ήταν φοβερά εκνευρισμένο και το γράψιμο γινόταν όλο και πιο απρόσεχτο και βαθύ. 
Η πίεση που ασκούσε γράφοντας δεν άργησε να έχει ένα καταστροφικό αποτέλεσμα. Σε ένα δύσκολο γύρισμα της μύτης του, αυτή έσπασε. Το μολύβι την κύτταξε και διέταξε την ξύστρα να έρθει να αποκαταστήσει την ζημιά. "Ξύστρα έλα γρήγορα να ξύσεις την μύτη μου να συνεχίσω το δημιουργικό μου έργο, αυτό της γραφής" της είπε. Η ξύστρα όμως δεν κινήθηκε  Το μολύβι εκνευρισμένο της φώναξε: "Μήπως δεν άκουσες άχρηστο αντικείμενο  έλα να επιτελέσεις την μόνη εργασία για την οποία είσαι άξια" της είπε υποτιμητικά.

Η ξύστρα τον κύταξε και αποκρίθηκε: "Σε αυτόν τον κόσμο κάθε αντικείμενο μικρό η μεγάλο επιτελεί ένα έργο, μικρο η μεγάλο. Ο σεβασμός στην εργασία αποτελεί σημαντικό στοιχείο για την εργασιακή αρμονία. Τα βοηθητικά αντικείμενα δεν είναι υποδεέστερα αντικείμενα, αλλά συνεργαζόμενα με αντικείμενα όπως εσύ συμβάλουν στην επιτέλεση ενός σημαντικού έργου. Αποφασίσαμε να μην σε βοηθήσουμε ξανά αν συνεχίζεις να μη σέβεσαι το έργο μας".
Η ξύστρα γύρισε πίσω δίπλα στην γόμα περιμένοντας την απόκριση του μολυβιού.
Το μολύβι ξεφύσηξε. Κύτταξε το χαρτί στο οποίο είχε γράψει, κύτταξε την σπασμένη μύτη του. Συνειδητοποίησε ότι δεν μπορεί να γράψει πλέον. Είδε τους δύο βοηθούς του και στο βλέμμα του δεν έβλεπε δύο υπηρέτες αλλά δύο συντρόφους. Έκανε μία κλίση προς τα εμπρός και μιλώντας σίγα και με ευγένεια τους είπε.
"Έχετε δίκιο. Χωρίς εσάς είμαι ένα τίποτα. Εσείς μου δίνεται αξία, εσείς μου συμπαραστέκεστε στο δύσκολο έργο που επιτελώ, σύντροφοι στην δουλεία μου, κάνοντας την δική σας δουλειά  αυτή την αθόρυβη δουλειά, να δίνει αξία στο έργο μου. Σας ζητώ συγνώμη."

Η γόμα και η ξύστρα ικανοποιημένες, κυττάχτηκαν και ξεκίνησαν να επιτελέσουν το καθήκον τους, και να συνεχιστεί η γραφή.

*Σημείωση του γράφοντος: Τα μολύβια πεθαίνουν. Την σύγχρονη εποχή όλο και περισσότερο  εγκαταλείπουμε το μολύβι και το αντικαθιστούμε με τον υπολογιστή, το κινητό, την ταμπλέτα. Η εποχή της γραφής δείχνει να περνά. Σταδιακά βαίνουμε στην εποχή της πληκτρολόγησης. Τα σύγχρονα παιδιά πρώτα μαθαίνουν να σκρολάρουν σε μία οθόνη και μετά να γράφουν. Αν δείτε δε τον τρόπο γραφής των νέων θα απογοητευθείτε. Δεν υπάρχει καλλιγραφία  κανένας δεν την προσέχει διότι απλά δεν είναι χρήσιμη. Όλα θα γράφονται με το πληκτρολόγιο.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…

Ο ρεαλισμός στις Τέχνες τον 19ο αιώνα

Εισαγωγή
Ο 19ος αιώνας, ο αιώνας των Επαναστάσεων, είναι μία εποχή έντονων πολιτικών ζυμώσεων με επίδραση τόσο στο κοινωνικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο. Η σύγκρουση των τάξεων είναι έντονη, και εκφράζεται πλέον και με ιδεολογικά κριτήρια καθότι διαμορφώνονται οι πρώτες πολιτικές ιδεολογίες, η φιλελεύθερη της αστικής τάξης και η σοσιαλιστική της εργατικής τάξης. Η σύγκρουση ανάμεσα στην Παλαιά Τάξη της αριστοκρατίας που αργοπεθαίνει και τις νέες κοινωνικές τάξεις είναι αναπόφευκτη με αποκορύφωμα το έτος 1848 οπότε και πραγματοποιήθηκαν οι περισσότερες εξεγέρσεις στην Ευρώπη.Στο γοργό μετασχηματισμό της κοινωνίας συμβάλουν πέρα από τα πολιτικά θέματα, η πρόοδος στο εμπόριο, η Βιομηχανική Επανάσταση, η ανάπτυξη της τεχνολογία, τα οποία ώθησαν το εργατικό δυναμικό στα αστικά κέντρα και βοήθησαν στην περαιτέρω ενίσχυση της αστικής τάξης η οποία πήρε τον έλεγχο της εξουσίας από την καταρρέουσα αριστοκρατία. Συνέπεια των παραπάνω είναι να απαιτήσει τον έλεγχο της εξουσίας προκειμένου αφεν…