Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι ίδιες και οι διαφορετικές ημέρες της ζωής μας

[...] Αν με ρωτήσεις πως είναι οι άνθρωποι εδώ, τότε θα πρέπει να σου απαντήσω: Όπως παντού! Στο ανθρώπινο γένος υπάρχει μια ομοιομορφία. Οι περισσότεροι εργάζονται το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους για να ζήσουν και το ελάχιστο της ελευθερίας που τους απομένει τους φοβίζει τόσο πολύ, που αναζητούν κάθε τρόπο να απαλλαγούν απ' αυτό..[...]

Goethe, Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου

Είναι κάτι μέρες που είναι ίδιες με τις υπόλοιπες, απαράλλακτες δημιουργώντας ένα αίσθημα ρουτίνας. Περπατάω κάθε μέρα την ίδια διαδρομή, πηγαίνοντας στο ίδιο κτήριο, κάθομαι στο ίδιο γραφείο, έχω το ίδιο αντικείμενο, την ίδια θέα, όλα τα ίδια. Απελπισμένος και αναλογιζόμενος ότι τίποτα δεν αλλάζει στην ζωή μου καταπνίγω τα συναισθήματα, βυθίζομαι σε μία μελαγχολία, επιδιώκω την εσωστρέφεια.

Είναι κάτι μέρες που προσπαθώ να είναι διαφορετικές από τις υπόλοιπες. Η Κυριακή ως ημέρα είναι διαφορετική από τις άλλες, είναι μία μέρα που θέλω να την ζω από την αρχή της μέχρι το τέλος της όλη, γεμάτη, πλούσια, ζωντανή. Και το βράδυ της αναπολώντας τον στίχο "... δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδυα", να ηχεί τόσο παράτερος.

Την Κυριακή το αποφάσισα και βγήκα από νωρίς μία βόλτα, με παρέα διότι τον τελευταίο καιρό την έχω βαθιά ανάγκη την διαδικασία κοινωνικοποίησης. Ανεβαίνοντας την οδό Δράκου από τον Σταθμό του μετρό στο Φιξ σε 5 λεπτά βρισκόμουν στο πάρκο του Φιλοπάππου. Η μικρή πεζοπορία μέχρι το Θησείο ήταν εξαιρετική. Φτάνοντας στο Θησείο έκανα δεξιά και κατέβηκα προς την Σύναξη των Μικροπωλητών του Κυριακάτικου Παζαριού της Πλατείας της Κορεάτικης Αγοράς (!!! απίστευτος τίτλος για πλατεία στο Κέντρο της Αθήνας). Περιεργάστηκα διάφορα παλαιά πράγματα, αραδιασμένα παράταιρα πάνω σε μουσαμάδες, βιβλία παλιά, αφίσες αλλά και περιοδικά, κινητά και οτιδήποτε μπορεί να βάλει ο νους του σύγχρονου ανθρώπου. Περιεργαζόμενος έπεσε το μάτι μου πάνω σε ένα βιβλίο.

Ο Διάλογος:

"Πόσο κάνει αυτό;" είπα κρατώντας στο χέρι ένα αντίτυπο του "Τάδε έφη Ζαρατούστρα" του Νίτσε.

"Αυτό; είναι δερματόδετο. κάνει 3 Ευρώ. το πήρα 2 στο πουλάω 3",

αποκρίθηκε ο μικροπωλητής προφανώς αγνοώντας την λογοτεχνική και οποία άλλη αξία του έργου του Νίτσε. (Και γιατί να την ξέρει άλλωστε; Δεν συμβάλει στην καθημερινότητα του, δεν κερδίζει από την γνώση αυτή.)

Μέσα μου ξαφνικά άστραψε το διαολάκι των comics που σε προτρέπει να γίνει τσιγκούνης "Δώσε 2 Eura και πάρτο. Για αυτόν είναι ένα αντικείμενο προς πώληση"... Ακούω τον εαυτό μου να εκστομίζει: "Θέλεις 2 Ευρώ;"

Ο μικροπωλητής μου το ζητάει, το ανοίγει και το περιεργάζεται. "Είναι του 1958, φίλε μου. άντε δώσε 2.5 Ευρώ". Ικανοποιημένος για το παζάρι μου του έδωσα 2.5 ευρώ αποκτώντας ένα δερματόδετο αντίτυπο του "Τάδε έφη Ζαρατούστρα" του Νίτσε, έκδοσης 1958 σε μετάφραση Αρη Δικταίου. Τώρα θα πρέπει να το διαβάσω. (λίγο δύσκολο μου φαίνεται αυτό).


Συνεχίσαμε την Πειραιώς προς το Μουσείο Μπενάκη. Αναδρομική έκθεση του ζωγράφου Πανιάρα. Το Μπενάκη μου προκαλεί αντικρουόμενα αισθήματα. Ένας τσιμεντένιος γίγαντας που φιλοξενεί τόσο ενδιαφέροντα έργα. Ο Πανιάρας δεν με ενθουσίασε τόσο. Η πρώτη περίοδος του (1950-1970) ήταν όντως εξαιρετική, καλοδουλεμένα έργα, προσοχή στην κάθε λεπτομέρεια. Η δεύτερη και σύγχρονη περίοδος του δεν μου είπε τίποτα. Θα τον χαρακτήριζα "ελαιοχρωματιστή" και όχι ζωγράφο. Μάλλον εκμεταλλευόμενος την πρότερη φήμη του και γνωρίζοντας ότι θα "πουλήσει" έτσι και αλλιώς έφτιαχνε πίνακες στο πόδι. Ο ίδιος που ήταν στην έκθεση υποστήριξε ότι τα κάνει γρήγορα για να βλέπει γρήγορο αποτέλεσμα. Δεν τον πίστεψα. Έκανα και μία βόλτα και στις άλλες δύο εκθέσεις, το "Χρατς" με τα χάρτινα ρούχα το οποίο με άφησε αδιάφορο και την έκθεση του αρχιτέκτονα Τομπάζη την οποία δεν μπόρεσα να κατανοήσω. http://www.benaki.gr/


Το βράδυ πλησίαζε και ένιωθα να με κυριεύει η μελαγχολία της εβδομάδας που έρχεται. Πρότεινα ένα θέατρο. Μία μελαγχολική παράσταση ήταν ότι έπρεπε. Θέατρο Αττις να δω την παράσταση του Τερζοπουλου Φαλλιμέντο. Εξαιρετική σκηνοθεσία, χορογραφία, ερμηνείες. Σίγουρα από τις καλύτερες παραστάσεις τις χρονιάς.

Και ένα μελαγχολικό συναίσθημα να με καταπνίγει. Η Δευτέρα έρχεται.

Σχόλια

Ο χρήστης grhomeboy είπε…
Υπάρχουν φορές που σε όλους συμβαίνει το ίδιο. Η οποιασδήποτε μορφής μελαγχολία είναι ανθρώπινο συναίσθημα. Και σαν αυτό, θα πρέπει να το χαιρόμαστε.

Ευχαριστώ και για το link.
grhomeboy

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …