Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η κουλτούρα των Σταρμπακς

Είναι σαν την "κινέζικη γρίπη" εξαπλώνονται με ταχύτατους ρυθμούς και εντάσσουν τους Έλληνες σε μία νέα κουλτούρα για το πώς, πού και πότε είναι "In" για κάποιον να πίνει τον καφέ του. Αναφέρομαι στην κουλτούρα των Στάρμπακς.

Πως είναι δυνατόν να πουλάς ένα προϊόν τόσο ακριβά, την στιγμή που οποιοσδήποτε μπορεί να το βρει κάπου αλλού πιο φθηνά, και να τα καταφέρνεις τόσο καλά ώστε να μπορείς να ανοίγεις καφέ σχεδόν παντού?
Φαντάζομαι ότι αυτό το ερώτημα θα το έχουν απαντήσει εδώ και χρόνια οι μαρκετίστες, και σίγουρα θα αποτελεί ένα κλασσικό case study στα Business Schools ανά την υφήλιο.
Αυτό που με απασχολεί δεν είναι φυσικά το financial part αλλά ποιες είναι οι αιτίες που ωθούν κάποιον να γίνει addicted από τον καφέ και το περιβάλλον της εν-λόγω αλυσίδας.

α) Η αμερικάνικη fast-food κουλτούρα
Καταρχήν θεωρώ ότι πιο σημαντικός λόγος είναι ότι η Ελληνική νεολαία διακατέχεται από την αμερικάνικη fast-food κουλτούρα. Στηριζόμενος στο γεγονός ότι οι περισσότεροι νέοι Έλληνες κάνουν τα ίδια πράγματα για να διασκεδάσουν όπως βλέπουν block-buster cinema σε μαζικού τύπου χώρους, τρώνε σε fast-food εστιατόρια, διαβάζουν ευκολοχώνευτα και απλοϊκά βιβλία, βλέπουν χαζοχαρούμενα τηλεοπτικά προγράμματα, διασκεδάζουν με "εύκολη" μουσική, είναι δυνατόν σε κάποιον να αναζητήσει την βασική αιτία που οδηγούν τους περισσότερους νέους να θεωρούν ως πρώτη επιλογή για τον καφέ τους την συγκεκριμένη αλυσίδα που αποτελεί τμήμα αυτής της κουλτούρας

β) Η διαμόρφωση του χώρου
Η απλότητα του περιβάλλοντος, το mainstream που αγαπούν οι περισσότεροι, η εικόνα ενός καφέ διαμορφωμένου στην λογική του αντίστοιχου καφέ του γνωστού αμερικάνικου σήριαλ Friends (γνωστό αμερικάνικο σήριαλ στο οποίο για να καταλάβει ο θεατής πότε είναι το αστείο εισάγονται μετά την ατάκα ηχογραφημένα γέλια διαφορετικής έντασης ανάλογα με την ποιότητα του αστείου), σίγουρα κάνει τον θαμώνα να νιώθει άνετα σε όποιο κατάστημα και να πάει. Άνετοι καναπέδες, νέοι άνθρωποι που σερβίρουν αποτελούν επιπλέον κίνητρο.

γ) η δύναμη της συνήθειας
Η δύναμη της συνήθειας είναι και ένας άλλος λόγος. Θέλω να πίνω τον ίδιο καφέ σε όποιο μέρος του κόσμου και να βρεθώ. Είμαι σίγουρος ότι οι Σταρμπακς - addicted είναι ικανοί να πηγαίνουν να πίνουν καφέ σε Στάρμπακς ακόμα και στην Ρώμη ή στην Δυτική όχθη του Σηκουάνα, αγνοώντας τα καταπληκτικά καφέ αυτών των πόλεων.

Σχόλια

Ο χρήστης Δ. Τζ. είπε…
Φίλε Χρήστο να καταθέσω την προσωπική μου άποψη για πιο λόγο μου αρέσουν τα Starbucks.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι γενικά έχουν άθλια προιόντα. Όμως ο cappucino που κάνουν είναι πραγματικά πολύ καλός. Επίσης, μου αρέσει πολύ το περιβάλλον, ο χώρος, οι πολυθρόνες που βουλιάζεις και το "αναγνωστήριο" που κάθομαι στα Starbucks της Κοραή και διαβάζω την εφημερίδα μου όταν έχω κάποιο κενό στο πρόγραμμα μου. Και τέλος είναι ο κόσμος που πάει εκεί που μου φαίνεται αρκετά καλός, εν συγκρίσει με αλλού...

Όσο για τη σχέση τιμής/προιόντος έχεις εν μέρει δίκιο. Και λέω εν μέρει διότι αν πάρεις κάτι στο χέρι είναι όντως ακριβά. Αν όμως κάτσεις εκεί θα πληρώσεις π.χ. για ένα cappucino 3.30 και η ποσότητα είναι τριπλάσια από μια άλλη καφετέρια στην οποία θα το πλήρωνες 4 ευρώ. Και τι κέρδισες. Απλά σε σερβίρανε; Ε και...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

ΜΚΟ και κοινωνικές συγκρούσεις

ΕισαγωγήΜία από τις πλέον διαδεδομένες έννοιες στη σύγχρονη πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή μαζί με αυτήν της «παγκοσμιοποίηση» είναι η έννοια της «Κοινωνίας των Πολιτών» (εφεξής στο κείμενο ΚΠ). Αν και η έννοια της ΚΠ αναφέρεται στις κοινωνικές επιστήμές από παλιά, ωστόσο την τελευταία δεκαετία έχει ξαναβρεθεί στο επίκεντρο του πολιτικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος και ο λόγος είναι οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία.Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο καθηγήτη Βούλγαρη, η κοινωνία των πολιτών θεωρείται αντίβαρο απέναντι στην φθορά, την απο-ηθικοποίηση, την αποξένωση και τη χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής στα δημοκρατικά καθεστώτα της ύστερης νεωτερικότητας και των παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών.Η δεύτερη έννοια που θα μας απασχολήσει είναι αυτή της κοινωνικής σύγκρουσης και στα πλαίσια της συγκεκριμένης εργασίας θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τον βαθμό σύνδεσης της ΚΠ με τις κοινωνικές συγκρούσεις.Η δομή της εργασίας είναι η ακόλουθη. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα παρουσιαστούν οι έννοιες το…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …