Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ευκολία του Picasso

Οφείλω να το παραδεχτώ ότι δεν είμαι από τους μεγαλύτερους λάτρεις του Picasso, το αντίθετο θα έλεγα ότι δεν συμπαθώ την δουλειά του. Μέχρι σήμερα ότι γνώριζα από την δουλειά του αφορούσε την κυβιστική περίοδο και έπειτα όπου πίνακες όπως οι Les Demoiselles d'Avignon, Guernica κλπ έγιναν αντικείμενα λατρείας ανά τον κόσμο. Κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Βαρκελώνη επισκέφθηκα το μουσείο που είναι αφιερωμένο στον Pablo Picasso (October 25, 1881April 8, 1973) και έμεινα κατάπληκτος. Στην πρώτη περίοδο της καρίερας του ο Picasso ζωγράφιζε σαν έναν οποιοδήποτε ακαδημαικό ζωγράφο, και μάλιστα σε ένα επίπεδο εξαίσιο (εκτός ίσως από τις φορές στις οποίες δεν φορούσε τα γυαλιά του οπότε ήταν διακριτή μία θολούρα στους πίνακές του). Σπουδαίοι πίνακες όπως οι:
Science and Charity (http://www.museupicasso.bcn.es/eng/msites/ficha15.htm),
The First Communion (http://www.museupicasso.bcn.es/eng/msites/ficha12.htm) κλπ, δείχνουν έναν διαφορετικό Picasso από τον ζωγράφο των επόμενων ετών. Έναν καλλιτέχνη που πάλευε με το έργο του μέχρι και την τελευταία πινελιά.
Η επίσκεψη μου στο Museu Picasso ( http://en.wikipedia.org/wiki/Museu_Picasso) με έκανε να σκεφτώ ότι ο Picasso μετά τα πλούτη και την δόξα που αποκόμισε βρίσκει έναν εύκολο τρόπο να αποκτήσει χρήματα και αυτός ήταν μόνο η υπογραφή του (ένα από τα πλέον γνωστά σύμβολα ανά την υφήλιο μαζί με αυτό της Coca-Cola και τον Σταυρό).
Αναρωτηθείτε αν θυμάστε έστω και στο ελάχιστο την υπογραφή του Caravaggio ή του El Greco. Μάλλον όχι. Όμως του Picasso είναι ένα λογοτύπο παγκόσμιας εμβέλειας.
Από ένα σημείο και πέρα ο Picasso απλά τραβάει μερικές γραμμές, πετάει και μερικά χρώματα στον καμβά και ... υπογράφει. Έχει ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς αν και κατά πόσο ένας συλλέκτης αδαής περί της ιστορίας της τέχνης, π.χ. ένας Αμερικάνος νεό-πλούτος, ξέρετε αυτούς με τα πούρα και τα αμερικάνικα καπέλα που βλέπουμε στις ταινίες, αν λοιπόν θα αγόραζε έναν πίνακα που θα τον υπέγραφε κάποιος Ruiz. Μάλλον όχι. Αν τον υπέγραφε όμως ο Picasso το πορτοφόλι θα άνοιγε διάπλατα. Διότι παρά το γεγονός ότι στο απλοϊκό όσον αφορά την τέχνη μυαλό του, ο πίνακας του "άσημου" Ruiz θα του άρεσε, εν τούτοις σημαντικό για αυτόν θα ήτανε η υπογραφή. Και το όνομα Ruiz δεν το ξέρει κανένας. Έτσι θα πλήρωνε για μία μουτζούρα του Picasso τρελά λεφτά που θα μπορούσε να την κάνει και ο τρίχρονος γιος του, τσάμπα.
Παρεπιπτώντος ως Ruiz υπέγραφε ο Picasso τα πρώτα του έργα. Picasso ήταν το επώνυμο της μητέρας του, ενώ Ruiz του πατέρα του.
Ευρισκόμενος στην αίθουσα του μουσείου όπου ο Picasso διέλυσε (http://www.museupicasso.bcn.es/eng/msites/ficha48.htm) τον εξαίσιο πίνακα του Velázquez (Las Meninas) (http://www.museupicasso.bcn.es/eng/collection/index_collec.htm) αναρωτιέμαι ποιος ήτανε ο λόγος για τον οποίο ο Picasso έφτασε σε ένα τέτοιο σημείο. Νομίζω το χρήμα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…