Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ευκολία του Picasso

Οφείλω να το παραδεχτώ ότι δεν είμαι από τους μεγαλύτερους λάτρεις του Picasso, το αντίθετο θα έλεγα ότι δεν συμπαθώ την δουλειά του. Μέχρι σήμερα ότι γνώριζα από την δουλειά του αφορούσε την κυβιστική περίοδο και έπειτα όπου πίνακες όπως οι Les Demoiselles d'Avignon, Guernica κλπ έγιναν αντικείμενα λατρείας ανά τον κόσμο. Κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Βαρκελώνη επισκέφθηκα το μουσείο που είναι αφιερωμένο στον Pablo Picasso (October 25, 1881April 8, 1973) και έμεινα κατάπληκτος. Στην πρώτη περίοδο της καρίερας του ο Picasso ζωγράφιζε σαν έναν οποιοδήποτε ακαδημαικό ζωγράφο, και μάλιστα σε ένα επίπεδο εξαίσιο (εκτός ίσως από τις φορές στις οποίες δεν φορούσε τα γυαλιά του οπότε ήταν διακριτή μία θολούρα στους πίνακές του). Σπουδαίοι πίνακες όπως οι:
Science and Charity (http://www.museupicasso.bcn.es/eng/msites/ficha15.htm),
The First Communion (http://www.museupicasso.bcn.es/eng/msites/ficha12.htm) κλπ, δείχνουν έναν διαφορετικό Picasso από τον ζωγράφο των επόμενων ετών. Έναν καλλιτέχνη που πάλευε με το έργο του μέχρι και την τελευταία πινελιά.
Η επίσκεψη μου στο Museu Picasso ( http://en.wikipedia.org/wiki/Museu_Picasso) με έκανε να σκεφτώ ότι ο Picasso μετά τα πλούτη και την δόξα που αποκόμισε βρίσκει έναν εύκολο τρόπο να αποκτήσει χρήματα και αυτός ήταν μόνο η υπογραφή του (ένα από τα πλέον γνωστά σύμβολα ανά την υφήλιο μαζί με αυτό της Coca-Cola και τον Σταυρό).
Αναρωτηθείτε αν θυμάστε έστω και στο ελάχιστο την υπογραφή του Caravaggio ή του El Greco. Μάλλον όχι. Όμως του Picasso είναι ένα λογοτύπο παγκόσμιας εμβέλειας.
Από ένα σημείο και πέρα ο Picasso απλά τραβάει μερικές γραμμές, πετάει και μερικά χρώματα στον καμβά και ... υπογράφει. Έχει ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς αν και κατά πόσο ένας συλλέκτης αδαής περί της ιστορίας της τέχνης, π.χ. ένας Αμερικάνος νεό-πλούτος, ξέρετε αυτούς με τα πούρα και τα αμερικάνικα καπέλα που βλέπουμε στις ταινίες, αν λοιπόν θα αγόραζε έναν πίνακα που θα τον υπέγραφε κάποιος Ruiz. Μάλλον όχι. Αν τον υπέγραφε όμως ο Picasso το πορτοφόλι θα άνοιγε διάπλατα. Διότι παρά το γεγονός ότι στο απλοϊκό όσον αφορά την τέχνη μυαλό του, ο πίνακας του "άσημου" Ruiz θα του άρεσε, εν τούτοις σημαντικό για αυτόν θα ήτανε η υπογραφή. Και το όνομα Ruiz δεν το ξέρει κανένας. Έτσι θα πλήρωνε για μία μουτζούρα του Picasso τρελά λεφτά που θα μπορούσε να την κάνει και ο τρίχρονος γιος του, τσάμπα.
Παρεπιπτώντος ως Ruiz υπέγραφε ο Picasso τα πρώτα του έργα. Picasso ήταν το επώνυμο της μητέρας του, ενώ Ruiz του πατέρα του.
Ευρισκόμενος στην αίθουσα του μουσείου όπου ο Picasso διέλυσε (http://www.museupicasso.bcn.es/eng/msites/ficha48.htm) τον εξαίσιο πίνακα του Velázquez (Las Meninas) (http://www.museupicasso.bcn.es/eng/collection/index_collec.htm) αναρωτιέμαι ποιος ήτανε ο λόγος για τον οποίο ο Picasso έφτασε σε ένα τέτοιο σημείο. Νομίζω το χρήμα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

ΜΚΟ και κοινωνικές συγκρούσεις

Εισαγωγή Μία από τις πλέον διαδεδομένες έννοιες στη σύγχρονη πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή μαζί με αυτήν της «παγκοσμιοποίηση» είναι η έννοια της «Κοινωνίας των Πολιτών» (εφεξής στο κείμενο ΚΠ). Αν και η έννοια της ΚΠ αναφέρεται στις κοινωνικές επιστήμές από παλιά, ωστόσο την τελευταία δεκαετία έχει ξαναβρεθεί στο επίκεντρο του πολιτικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος και ο λόγος είναι οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία. Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο καθηγήτη Βούλγαρη, η κοινωνία των πολιτών θεωρείται αντίβαρο απέναντι στην φθορά, την απο-ηθικοποίηση, την αποξένωση και τη χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής στα δημοκρατικά καθεστώτα της ύστερης νεωτερικότητας και των παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών. Η δεύτερη έννοια που θα μας απασχολήσει είναι αυτή της κοινωνικής σύγκρουσης και στα πλαίσια της συγκεκριμένης εργασίας θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τον βαθμό σύνδεσης της ΚΠ με τις κοινωνικές συγκρούσεις. Η δομή της εργασίας είναι η ακόλουθη. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα παρουσιαστούν οι έννοιες το…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …