Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Από τον Picasso στον κακο-Miro (συνέχεια από το προηγούμενο)

Απορώ με την miro-λατρεία των κατοίκων της Βαρκελώνης για τον καταλανό ζωγράφο Miro. Μιλιούνια ο κόσμος, πιτσιρίκια από τα σχολεία συνωστίζονταν στις αίθουσες "θαυμάζοντας" αυτόν τον απατεώνα της ζωγραφικής.
Ποτέ άλλοτε δεν έχω εξαπατηθεί τόσο οικτρά, να νιώθω αποσβολωμένος στο μέσον μίας αίθουσας κατάμεστης από κόσμο, να κοιτάω τα άθλια δημιουργήματα του και να σκέφτομαι "τι κάνω εγώ εδώ". Είναι η "φτήνια" στην δουλειά του, οι γραμμές και η οι πινελιές έτσι που τις πετούσε στον καμβά που σε απωθούν και σε θυμώνουν.
Σε θυμώνουν είπα? Για περίμενε. Ας το σκεφτώ καλύτερα. Τι είναι έργο τέχνης? Ας δώσουμε έναν ορισμό.
Ορισμός 1: Τέχνη - κάθε δραστηριότητα σύνθεσης που απαιτεί δεξιοτεχνία
(καμία σχέση με τον Miro)
Ορισμός 2: Έργο τέχνης - αυτό που γίνεται πηγή καθαρής απόλαυσης του κάλλους και της ομορφιάς που ευαισθητοποιεί (ομορφιά έγραψα? ΚΑΜΙΑ σχέση με τον Miro).
Θα μου πείτε ότι σε ένα έργο τέχνης παίζει ρόλο και η διάσταση του καλλιτέχνη, η σχέση αμεσότητας ή αυθεντικότητας με την ιδιοσυστασία του δημιουργού. Α!! μάλιστα. Δηλ. οι πίνακες απεικονίζουν την ψυχοσύνθεση και την προσωπικότητα του καλλιτέχνη. Φοβερό το επιχείρημα των υποστηρικτών του: Ο Miro ζωγράφιζε αυτό που τον εξέφραζε και όχι αυτό που έβλεπε.
Εγώ δεν άντεξα άλλο. Η ασχήμια όντως με ευαισθητοποίησε, ένιωσα να πνίγομαι εκεί μέσα. Ότι και να ήταν αυτό που εξέφραζε ο Miro, εγώ το εκλάμβανα ώς βλακεία. Έπρεπε να βγώ έξω. Υπήρξε τέτοιος ο εκνευρισμός μου που στην προσπάθεια να απαγκιστρωθώ από το περιβάλλον αυτό, παραλίγο να πατήσω ένα πιτσιρίκι.
Εντάξει είμαι υπερβολικός, το ομολογώ, αλλά με το φτωχό, σε θέματα περί τέχνης αλλά αν μη τι άλλο λογικό σε θέματα κόστους ωφέλειας, μυαλό μου δεν μπορώ να αντιληφθώ πως ένας "καλλιτέχνης" μπορούσε να πουλάει τόσο ακριβά τις μουτζούρες του. Και όχι μόνο αυτό αλλά να γίνει και τόσο διάσημος έτσι ώστε να στηθεί και ένα μουσείο που να τις εκθέτει.
Αποδέχομαι την ευκολία του Picasso ο οποίος από ένα σημείο και πέρα θεωρούσε ότι σημαντικότερο από το έργο του είναι η υπογραφή του. Το έκανε για τα λεφτάκια ρε παιδί μου. Τουλάχιστον όμως πρόλαβε και έκτισε το όνομα του πάνω σε εξαίσια έργα.
Αυτός όμως ήταν εξαρχής απαράδεκτος. Πίνακες, εγκαταστάσεις, γλυπτά των 5 λεπτών. Βιοτεχνική παραγωγή κακογουστιάς.
Τέλος πάντων, αν είναι να θεωρούν οι καταλανοί τόσο σημαντικό καλλιτέχνη τον Miro τότε θα πρέπει να πληρώνουν τους τουρίστες να έρχονται να τον δουν. Για την ψυχική ταλαιπωρία.

Αναφορές:
Ιστορία της Τέχνης, Γ' Ενιαίου Λυκείου, Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων, Αθήνα 2004.

Μουσείο Miro στην Βαρκελώνη: http://www.bcn.fjmiro.cat/
Wikipedia article: http://en.wikipedia.org/wiki/Joan_Mir%C3%B3

Σχόλια

Ο χρήστης me είπε…
Χαμογέλασα διαβάζοντας το κείμενό σου, όχι γιατί δεν σου αρέσει ο Miro, ενώ εμένα είναι ο αγαπημένος μου. Χαμογέλασα σκεπτόμενη πόσο διαφορετικά συναισθήματα δημιουργούν τα ίδια έργα σε διαφορετικούς ανθρώπους. (αυτό επεκτείνεται και σε άλλους τομείς της ζωής εκτός τέχνης βέβαια)
Σε εμένα κατά μεγάλο ποσοστό ήταν η τέχνη του Miro με έκανε να ενδιαφερθώ για την τέχνη γενικότερα.
Αριθμώντας αντίθετα τους ορισμούς, ξεκινώντας από "Έργο τέχνης - αυτό που γίνεται πηγή καθαρής απόλαυσης του κάλλους και της ομορφιάς που ευαισθητοποιεί" φαίνεται ότι σε εμένα τα έργα του Miro λειτούργησαν ακριβώς έτσι - εδώ γίνεται φανερή η υποκειμενικότητα "του κάλλους και της ομορφιάς" που γράφεις.
Συνεχίζοντας με το "Τέχνη - κάθε δραστηριότητα σύνθεσης που απαιτεί δεξιοτεχνία" έχω να πω ότι πολλά φαινομενικά "απλά" ή "εύκολα" έργα κρύβουν μεγάλης διάρκειας μελέτη πάνω στο θέμα. Η δεξιοτεχνία δεν έγκειται (κατά τη γνώμη μου πάντα) μόνο στο τεχνικό μέρος, αλλά και στην προετοιμασία που απαιτείται για να ξεκινήσει η αποτύπωση της σκέψης στον καμβά.

Αυτά!
Ο χρήστης VaVou είπε…
εδώ σε βρίσκω αδελφέ ολίγον πίσω στη ζωγραφική

μελέτησε τι προσπαθούσε να πετύχει ο Σεζάν και μετά μελέτησε κυβισμό θεωρητικά. Ύστερα ξανακοίτα τα έργα του Πικάσο

(free tip)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …