Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όχι άλλα Pins, passwords και καλώδια

Η ψηφιακή εποχή μας έχει αποσυντονίσει τελείως. Τις προάλλες ένας φίλος μου εξέφρασε το παράπονό του για την δυσκολία του πλέον να θυμάται τα τόσα pins και passwords που καλείται να χρησιμοποιεί για να κάνει τις διαδικτυακές εργασίες του.
Pin (Personal Identification Number): κινητό, ΑΤΜ, mobile INTERNET κλπ. Δεν αποτελεί καλή λύση να κάνετε store τα pins των τραπεζών στο κινητό όπως επίσης να μην χρησιμοποιείται ένα pin num για όλα.


Passwords: Τράπεζες, Internet Sites, Social Networks, οι υπολογιστές που χρησιμοποιείς. Χαμός!!!. Ή θα πρέπει να έχεις password για όλα, κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο,ή θα πρέπει να έχεις φοβερή μνήμη και να θυμάσαι τα τόσα pins&pass ή θα πρέπει να είσαι εξαιρετικά οργανωμένος με ένα κρυπτογραφημένο αρχείο pins και passwords το οποίο θα πρέπει να συντηρείς (μην ξεχνάμε τις επιβεβλημένες αλλαγές passwords - κυρίως από τράπεζες) το οποίο θα backup-αρεις συχνά ή καλύτερα να το κάνεις και versioning. Φρίκη!!!
Αλήθεια πόσοι από εμάς δεν έχουμε lockarει το κινητό ή τον λογαριασμό της τράπεζας μπερδεύοντας το ένα pin ή pass μέ ένα άλλο. Όμως Θα μου πείτε, γιατί ασχολούμαι με ένα τέτοιο ζήτημα αν δεν έχω να δώσω μία λύση.
Πέρα από την απόκτηση ενός laptop με fingerprint δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια άλλη λύση μείωσης των καταραμένων αλφαριθμητικών που κατατρέχουν την σκέψη μας. Εμπρός Dilbert πες τα μας:

Και τα καλώδια που χωράνε στον τίτλο? Απλά σήμερα το πρωί άνοιξα το κουτί που έχω αποθηκευμένα όλα τα καλώδια φόρτισης, usb σύνδεσης και φριίκαρα... έχουν μαζευτεί τόσα πολλά. Ούτε με ταμπέλες σε κάθε ένα από αυτά δεν τα ξεχωρίζω. Κουβάρια γίνονται όλα. γκρρρρ!!!

Σχόλια

Ο χρήστης Italodisco είπε…
Καλησπέρα Χρήστο. Είναι απλό! Βάλε παντού τον ίδιο κωδικό και είσαι εντάξει! Μήπως γνωριζόμαστε; Είχα συμμαθητή με αυτό το όνομα. Ελα μια βόλτα απο το μπλογκ μου να δεις την φωτό μου!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …