Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αποτελούν εκλογικά αναχώματα τα νέα κόμματα;

Η ίδρυση του πολιτικού φορέα/κόμματος των κ. Καστανίδη και κα. Κατσέλη με τον εύηχο τίτλο "Κοινωνική Συμφωνία" επιδιώκει να βρει θέση στην ιδεολογική παλέτα της σύγχρονης πολιτικής. Λογικά το σοσιαλιστικό κέντρο έχει χώρο να υποδεχθεί έναν νέο φορέα δεδομένης της μετατόπισης του ΠΑΣΟΚ προς τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και την διατήρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς στα πλαίσια της Αριστερής σοσιαλδημοκρατίας.
Ωστόσο δεν πιστεύω στην μακροημέρευση του συγκεκριμένου κόμματος. Πιστεύω ότι αποτελεί ένα εκλογικό ανάχωμα προκειμένου να αποτραπεί η διαρροή των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ προς την Αριστερά. Θεωρώ δε ότι αν τα καταφέρει μετά τις εκλογές σε μία επόμενη φάση θα ενταχθεί ομαλά σε ένα αναδιαμορφωμένο σοσιαλιστικό κόμμα.
Το ίδιο πιστεύω ότι συμβαίνει και από τα Δεξιά με το πατριωτικό κόμμα του κ. Καμένου ¨Ανεξάρτητοι Έλληνες". Πιστεύω ότι αποτελεί ένα ανάχωμα προκειμένου να μαζευτούν οι δεξιοί αντιμνημονιακοί ψηφοφόροι σε ένα πιο εύκολα ελεγχόμενο πολιτικό φορέα. Διότι ο μόνος λόγος ίδρυσης του είναι αυτός. Δεν έχει πολιτική ταυτότητα δεδομένου ότι η πατριωτική ρητορική ενυπάρχει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και στα υπόλοιπα κόμματα της συντηρητικής Δεξιάς (Ν.Δ. και ΛΑΟΣ).

Προσωπικά πιστεύω στην ανάγκη διαμόρφωσης μίας σύγχρονης ιδεολογικής παλέτας όπως έχει αναπτυχθεί στα δυτικοευρωπαικά κράτη, όπου ο φιλελευθερισμός έχει αυτόνομη και σημαντική εκπροσώπηση, η αριστερά δεν είναι παρωχημένη και ανεδαφική ενώ οι σοσιαλιστές έχουν ένα μοντέρνο και όχι έναν λαϊκιστικό λόγο. Μπορούμε να έχουμε μία τέτοια κοινοβουλευτική εκπροσώπηση με το υπάρχον πολιτικό δυναμικό? Δεν νομίζω, στο βαθμό τουλάχιστον που θα επιθυμούσα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …