Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι δέκα άξονες του ΣΥΡΙΖΑ, Σχολιάζοντας

Αν αποφάσιζα να τοποθετήσω τον εαυτό μου σε κάποιο σημείο της νοητής γραμμής των πολιτικών ιδεολογιών (http://www.politicalmap.gr) θα τον τοποθετούσα στο Κέντρο. Έτσι οι θέσεις πολιτικών κομμάτων όπως αυτές του ΣΥΡΙΖΑ μου προκάλεσαν τον ενδιαφέρον. Αποφάσισα να γράψω ένα post με σκοπό όχι να τις σχολιάσω, διότι αδυνατώ να εμβαθύνω σε μία τέτοιας φύσης κριτική, αλλά να τις αποδομήσω λεκτικά. κάνω χρήση του σχετικού άρθρου (http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/oi-deka-aksones-toy-syriza-gia-kybernisi-tis-aristeras)
Ξεκινάμε:
1. Απεμπλοκή από το μνημόνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η χώρα βρίσκεται σε μία διαφορετική ήπειρο. Στην Ευρώπη είμαστε, οι δανειστές μας είναι και οι χώρες με τις οποίες από το 1821 και μετά ζούμε και συναναστρεφόμαστε με αυτές, καλώς ή κακώς. Μία τέτοια απόφαση σημαίνει και αυτόματα διακοπή των σχέσεων της χώρας με το σύνολο των χωρών της Ευρώπης. Μία πολιτική απομονωτισμού θα είναι βαριά για την χώρα. Με ποιους θα συναλλάσεται; Με τις Λατινοαμερικάνικες και Αραβικές χώρες; Ας αναλογιστεί κάποιος τι πέρασε η Σερβία για πολλά χρόνια όντας απομονωμένη από την ΕΕ για άλλους λόγους. Δεν θα ήθελα να βιώσω απομονωτισμό, αλλά σίγουρα επιθυμώ μία επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου
2. Ανατροπή της δανειακής σύμβασης: Όταν χρωστάς, διαπραγματεύεσαι για ευνοϊκούς όρους, δεν μπορείς να το ανατρέψεις διότι ΧΡΩΣΤΑΣ. Καλώς ή κακώς έτσι είναι διαμορφωμένος ο καπιταλισμός. Να τον αλλάξουμε - ναι, να τον κάνουμε πιο ανθρώπινο - ναι, αλλά σε κάθε περίπτωση η έννοια του χρέους είναι δεδομένη. Εξάλλου ακόμα και η Αργεντινή που κήρυξε πτώχευση, ήταν υποχρεωμένη, και το έκανε, να πληρώσει όλα τα διακρατικά δάνεια. Μόνο τα ιδιωτικά δάνεια δεν πλήρωσε.
3. Αναδιανομή πλούτου - όλοι το θέλουν, ακόμα και οι μεγαλοαστοί το έχουν προτείνει αλλά αυτό θα πρέπει να γίνει με ένα δημοκρατικό τρόπο, με διαδικασίες μέσα από ένα κράτος δικαίου. Αλλά αναδιανομή δεν γίνεται με λόγια. Γίνεται με προτάσεις και με εφαρμογή πολιτικών κοινωνικού κράτους Ας κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, και το συζητάμε.
Ανατροπή λιτότητας. Γενική θέση των περισσοτέρων κομμάτων. Αποδεκτή.
Εξεύρεση νέων πόρων. Θα πρέπει να περιγραφούν να γίνουν και αντικείμενο κριτικής.
Φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων - τα μεγάλα εισοδήματα δεν είναι πλέον στην χώρα. ΅Εδώ δεν μπορούμε να φορολογήσουμε γενικά. Αλλού είναι το πρόβλημα της φοροδιαφυγής.
Κατάργηση προκλητικών φοροαπαλλαγών- συμφωνώ απόλυτα. Η φοροαπαλλαγή ως έννοια έρχεται σε αντίθεση με την ύπαρξη κοινωνικού κράτους.
Δήμευση περιουσίας σε περιπτώσεις διαφθοράς - σωστό.
Ειδική εισφορά στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές - σωστό αλλά στο κυρίαρχο φιλελεύθερο περιβάλλον είναι μάλλον δύσκολο.
Άρση του εμπορικού και τραπεζικού απορρήτου - λογικό αλλά επίσης δύσκολο.
Κρατικοποίηση της μεγάλης εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας - αλήθεια πως θα γίνει αυτό δεδομένου ότι α) δεν είναι σαφώς καταγεγραμμένη, β) έχει επιχειρηθεί και στο παρελθόν αλλά απέτυχε λόγω ισχυρών αντιδράσεων. Η εκκλησία είναι ένας σημαντικός φορέας της κοινωνίας και δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθεί το ζήτημα της περιουσίας της με έναν συλλήβδην τρόπο. Το λογικό θα είναι να υπάρξει συνεκμετάλλευση της Εκκλησιαστικής περιουσίας από Εκκλησία και Κράτος προς όφελος των πολιτών.
Διεκδίκηση του γερμανικού κατοχικού δανείου: Το ακούω τόσα χρόνια. Μα αυτά τα διεκδικείς την στιγμή που πρέπει, δεν έρχεσαι μετά από 70 χρόνια να διεκδικήσεις κάτι τέτοιο. Είναι χαμένη υπόθεση, με τόσο ισχυρή Γερμανία.
Αύξηση μισθών και συντάξεων: Προφανώς.
Κατάργηση όλης της αντεργατικής νομοθεσίας: Θα προτιμούσα μία συνεπή εργατική νομοθεσία.
Κατάργηση διαφόρων άλλων.... Νομίζω ότι το να καταργείς είναι κάτι εύκολο. Το να προτείνεις την αντικατάσταση αυτού είναι κάτι δύσκολο. Και στον ΣΥΡΙΖΑ δεν προτείνουν αλλαγές απλώς καταργούν.
4. «Προτεραιότητα για την Αριστερά είναι η κοινωνία και οι ανάγκες της». Αν εξαιρέσουμε την νεοφιλελεύθερη οπτική (η οποία στην Ελλάδα είναι ελάχιστη) όλες οι λοιπές ιδεολογίες προτεραιότητα έχουν την κοινωνία πάνω από την οικονομία. Απλά είναι δύσκολο να το εφαρμόσεις.
5. Προτάσσεται η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια λιτότητας. Αναστολή πληρωμών για εύλογο χρονικό διάστημα. Αυτή η θέση έρχεται σε αντίθεση με τα παραπάνω στο σημείο 1. Δηλ. ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι πρέπει να πάρουμε μία περίοδο χάρης και μετά να αρχίσουμε να αποπληρώνουμε. Από το 1. στο 5 πως αλλάζουν τα πράγματα.
6. Δημόσιο χρηματοπιστωτικό σύστημα υπό κοινωνικό-δημοκρατικό έλεγχο. Εθνικοποίηση/κοινωνικοποίηση των τραπεζών. Μα έτσι και αλλιώς εκεί θα καταλήξει. Ωστόσο οι κρατικές τράπεζες δεν αποτελούν από μόνες τους λύση. Η Σοβιετικοποίηση της κοινωνίας δεν αποτελεί λύση.
7. Μέτρα για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας και για ένα νέο παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο, στη βάση των αναγκών της κοινωνίας και της προστασίας του περιβάλλοντος. Οι ανάγκες της κοινωνίας είναι μία γενική έννοια και δεν μπορεί να αξιολογηθεί. Η προστασία του περιβάλλοντος όμως είναι μία σαφής ανάγκη που έχει ξεχαστεί από τα υπάρχοντα κόμματα εξουσίας στο όνομα της μεγέθυνσης της οικονομίας.
8. Υπεράσπιση δημόσιων αγαθών Υγείας – Παιδείας – Κοινωνικής Ασφάλισης. Συμφωνώ απόλυτα.
9. Υπεράσπιση της δημοκρατίας, συμμετοχική δημοκρατία (κάτι σαν πράσινο σύνθημα μου θυμίζει). Προφανώς είναι μία θέση αλλά νομίζω ότι είναι δεδομένη. Μήπως ζούμε σε χώρα όπου υπάρχει λογοκρισία? Στην Ελλάδα ο καθείς έχει το δικαίωμα να λέει ότι θέλει, να καταστρέφει ότι θέλει στα πλαίσια μίας απόλυτης συμμετοχικής δημοκρατίας. Άσε που κάνουμε εκλογές κάθε δύο χρόνια. Αυτό και αν είναι συμμετοχική δημοκρατία.
νομιμοποίηση των μεταναστών - Μία θέση υπερβολική την στιγμή που δεν υπάρχει μεταναστευτική πολιτική.
απλή αναλογική - δεν είναι κακή αλλά προϋποθέτει σοβαρές ηγεσίες στα πολιτικά κόμματα χωρίς ακραίες θέσεις και συμπεριφορές και με διάθεση για συνεργασία (υπάρχει?),
ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος - μα όταν δεν θα υπάρχουν ιδιωτικές επιχειρήσεις, τι συνδικαλιστές να έχεις, κρατικούς; Σε κάθε περίπτωση το συνδικαλιστικό κίνημα θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει το ρόλο του.
10. Λαϊκή κυριαρχία, ανεξαρτησία. Προφανώς και αυτό είναι η έννοια της αστικής δημοκρατίας. Ωστόσο αν θεωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι απειλείται η εθνική ανεξαρτησία από τους εταίρους μας στην Κοινότητα (Γερμανούς, Ολλανδούς, Γάλλους κλπ) ας το αναφέρει ξεκάθαρα και στα συνεργαζόμενα κόμματα των αντίστοιχων χωρών με τα οποία συνεργάζεται.
Έξοδος από το ΝΑΤΟ: Αυτό και αν είναι κακή ιδέα. Με την χώρα απέναντι στους τρελούς στρατηγούς της Τουρκίας, να βρεθούμε ένα βήμα πριν τον πόλεμο. Δεν είμαστε στην Βόρεια Θάλασσα. Είμαστε στην Μεσόγειο. Συμμετέχουμε για να έχουμε.
Εναντίωση στο Ισραήλ.: Παρόμοιες ιδέες με το ΛΑΟΣ. Αντισημιτική ρητορική. Εκτός τόπου και χρόνου.
Εξωτερική πολιτική με στόχο την ειρήνη, την σταθερότητα κλπ.: Προφανώς το θέλουν όλοι, και σε μεγάλο βαθμό η Ευρωπαική Ένωση το έχει καταφέρει έστω και αν είναι οικονομική και όχι πολιτική ένωση.

Καταλήγοντας, πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αρνητικό ευχολόγιο και πραγματικά είμαι περίεργος αν βρεθεί σε θέση εξουσίας πως θα λειτουργήσει. Διότι αυτά που λέει τα έχουν πει και άλλοι ριζοσπάστες την δεκαετία του 1970 και όταν ανέβηκαν στην εξουσία τα ξέχασαν.

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
ενδιαφερον και χρησιμο το κείμενο σου ...χαρηκα που το διαβασα
ΜΜ ( συμφοιτητρια απο το ΕΑΠ)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…