Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιάννης Αγγελάκας και Επισκέπτες

Παρασκευή βράδυ 9:00 στο club Gagarin205 (http://www.gagarin205.gr/) και περιμέναμε να ακούσουμε και να δούμε την νέα δουλειά του Γιάννη Αγγελάκα. Ο πρώην τραγουδιστής των "Τρυπών" δεν απογοήτευσε κανένα. Με μία ομάδα πολύ καλών μουσικών και με έναν εξαιρετικό ροκ-λαικό δίσκο με σαφές επιρροές από τον Θ. Παπακωνσταντίνου ξεσήκωσε παλιούς και νέους. Την συναυλία άνοιξε ο Ντίνος Σαδίκης παίζοντας κομμάτια του από προσωπικό δίσκο και από τον δίσκο των "Εν Πλώ". Ακολούθησαν οι "Επισκέπτες" με τον Γιάννη στα φωνητικά να θυμύζει σε όλους εμάς τους παλιούς τις συγκλονιστικές συναυλίες των "Τρυπών". Στην μέση της συναυλίας ο Γιάννης έπεξε ένα παλιο κομμάτι, "Ακούω την αγάπη" από τον δίσκο "Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι" προκαλώντας έκρηξη ενθουσιασμού, ρίγη συγκίνησης τα οποία μετά το τέλος του κομματιού καταλήξανε στον σύνθημα-ύμνο των φάν των "Τρυπών" "... μα ειναι ωραία στο Παραδεισο". Λίγο πρίν το τέλος της συναυλίας έπαιξε και ο Ξυλούρης μαζί με άλλους τρείς κριτικούς μουσικούς με τις λύρες και τα λαούτα. Πολύ καλός αν και κάπως κουραστικός.
Περάσαμε καλά με τον Γιάννη και τους Επισκέπτες του. Ο δίσκος είναι πολύ καλός και αξίζει.
Γεια σου Γιαννης παλικάρι
που σου ασπρίσαν τα μαλλιά
πές μας καμμια παροιμία
που μας έλεγες παλιά
INFO:
http://www.alltogethernow.gr

Σχόλια

Ο χρήστης Depp είπε…
Η συναυλία ήταν τέλεια !!! Μόνο που οι "κριτικοί" που έπαιξαν με τον Ξυλούρη ήταν από την Κρήτη ... άρα "κρητικοί"
Ο χρήστης Mentat είπε…
Οντως πολύ καλή συναυλία. Ενιωσα πολύ ωραία συλαμβάνοντας την ενέργεια που ερχόταν από τη σκηνή. Υπήρχαν βέβαια και στιγμές που έπληξα αλλά γενικά αποζημιωθήκαμε ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …