Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δόκτωρ Φάουστους στο Εθνικό

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2006, τελευταία παράσταση για το "δόκτωρ Φάουστους" του Μάρλοου σε σκηνοθεσία Δ. Λιγνάδη από το Εθνικό Θέατρο στο Θέατρο Χώρα στην Κυψέλη.
6:30 μέσα στην βροχή ψάχνοντας για πάρκινγκ στην πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ευρώπης δεν είναι και εύκολο πράγμα. Πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να τα καταφέρεις και ειδικά άμα απεχθένεσαι την οδήγηση όπως και εγώ, βρίζεις όλη την ώρα, κάνεις τσατάλια τα νεύρα των συνεπιβενόντων (ε! Δέσποινα?) και ... ω! για καλή μου τύχη τα κατάφερα. Έξω από ένα φούρνο!!! Καλή αρχή κάναμε. Εμπρός....
Το θέατρο γεμάτο κόσμο, διάφορες ηλικίες. Δίπλα μας κάθονται τρείς κυρίες κολωνακιότισες (μάλλον φίλες της μαμάς του Λιγνάδη) οι οποίες σιγομουρμουρίζουν διάφορα στον δικό τους tempo. (Φόρα αγαπητή μου το ζακετάκι σου, που μας έβγαλες το ξώπλατο, brrrr!!).
Μπροστά μας διάφοροι που ήρθαν να δούν την παράσταση για διάφορους λόγους: εκκολαπτώμενοι ηθοποιοί, τηλεοπτικοί αστέρες (κολλητοί του πρωταγωνιστή-σκηνοθέτη), περίεργοι που διάβασαν το αρθρό στην Ελευθεροτυπία και ήρθαν, κ.α. Α! να και ένας φαλακρούτσικος τύπος με μία αγκαλιά λελούδια. Θα τα δώκει στον πρωταγωνιστή μετά το πέρας της παράστασης. Ω τι ρομαντικό! Πάντως το "πρόγραμμα" της παράστασης ήταν εξαιρετικά φροντισμένο.
Στα της παράστασης τώρα. Η παράσταση ήταν για ένα ρόλο. Ο κ. Λιγνάδης έκανε μία παράσταση για τον εαυτό του, η τουλάχιστον αυτό έβγαινε από την παράσταση αυτή (μήπως επειδή ήταν η τελευταία?). Από σκηνοθετικής άποψης ήταν εξαιρετικά καλή με γρήγορες εναλλαγές επί σκηνής, εύστοχα χορευτικά, καλός ρυθμός. Λίγο ζόρικη η σκηνή για την οποία έγινε ντόρος με τον Πάπα. Άμα ήταν ο Έλληνας Αρχιεπίσκοπος στην θέση του θα ήταν δύσκολα τα πράγματα.
Από ερμηνείες πολύ καλός ο κ. Πυρπασόπουλος ως Μεφιστοφελής, αρκετά καλός ο κ. Λιγνάδης πλην του τελευταίου μέρους της παράστασης που ήταν περισσότερο μία εξομολόγηση της μέχρι τώρα δουλειάς του και μίας ευχαριστίας για τους φίλους του. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί είχαν περιορισμένο ρόλο οπότε και δεν μπορείς να τους αξιολογήσεις.

Σχόλια

Ο χρήστης ATHANASIA είπε…
CHRIS
Ε! ΔΕ ΜΠΟΡΩ , ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΣΤΟ ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΣ. ΤΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΗΤΑΝ ΤΟΥΤΗ.ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΤΕΛΙΚΑ,ΧΑΡΑΜΙΖΕΣΑΙ ΩΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΗΣ-ΑΝΑΛΥΤΗΣ-ΦΕΡΕΛΠΗΣ ΙΣΤΟΡ ΤΕΧΝΗΣ Κ ΟΛΙΓΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ.ΠΑΡΑΤΑ ΤΑ ΟΛΑ Κ ΣΤΕΙΛΕ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ Κ ΚΑΝΑΛΙΑ (Κ ΣΤΟ MAD, ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΝ ΤΗΝ ΛΟΥΓΚΡΑ). ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΙ ΑΜΠΑΡΙΖΑ ΘΕΛΤΡΑ Κ ΣΙΝΕΜΑ Ε????ΠΟΥΛΑΚΙ ΜΟΥ:)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Το κοινωνικό συμβόλαιο: Hobbes εναντίον Locke

«... να διαθέσω τη δικαιοσύνη και την αιδημοσύνη
Μεταξύ των ανθρώπων ήν να την διανείμω σε όλους;»
«Σε όλους» είπε ο Ζεύς, «και όλοι να μετέχουν
Γιατί, αν ολίγοι μετέχουν σε αυτές
Είναι αδύνατον να υπάρξουν πόλεις»
Πλάτωνας
«Από αυτά φανερώνεται ότι η πόλις είναι κάτι κατά φύσιν,
Και ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ζώον»
Αριστοτέλης

Εισαγωγή Υπήρξεμία ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος ώστε η πολιτική εξουσία του κυβερνώντος και η πολιτική υποχρέωση του κυβερνώμενου να νομιμοποιηθούν. Να υπάρξει ένα σύνολο κανόνων κοινά αποδεκτών που να έχουν συμφωνηθεί εκατέρωθεν και να διέπουν τις μεταξύ των σχέσεις, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Παρά το γεγονός ότι αρκετοί στοχαστές από την εποχή των Πλάτωνα (427-347 π.Χ) και Αριστοτέλη (384-322 π.Χ) προσπάθησαν να οριοθετήσουν την ανάγκη ύπαρξης της πολιτικής κοινωνίας, όλες οι θεωρίες αναφορικά με τον τεχνητό τρόπο παραγωγής της πολιτικής κοινωνίας μέσω μίας συνθήκης δεν υπήρξαν αρκούντως επεξεργασμένες και δεν εισχώρησαν σε βάθος προς μία συνεκτική…