Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σκηνές Βίας: Σκηνή 1η - Μεταναστεύοντας

Ο F. είναι 10 μήνες στην Ελλάδα, και σίγουρα δεν είναι ο παράδεισος που πίστευε ότι θα βρει ερχόμενος από το κατατρεγμένο Iraq. Στην χώρα του τα πράγματα είναι τραγικά, οπότε οπουδήποτε μακρυά είναι μία σωτηρία για αυτόν. Εδώ στην Ελλάδα τουλάχιστον δεν κινδυνεύει να γίνει κομμάτια από καμιά έκρηξη. Ξεβράστηκε σε ένα νησί της Ελλάδας και μετά από μήνες ταλαιπωριών βρέθηκε να μένει σε ένα διαμέρισμα – κλουβί στο κέντρο της Αθήνας. Η καθημερινότητα του άθλια, καθάρισμα τζαμιών στους δρόμους για πενταροδεκάρες. Αυτό που τον σκότωνε όμως καθημερινά ήταν οι συνεχείς συλλήψεις και ανακρίσεις από τους αστυνομικούς. Τι να κάνει? Που να πάει? Πίσω δεν μπορεί, σε άλλη χώρα να προωθηθεί δεν μπορεί. Είχε κουραστεί να κυνηγιέται και να κρύβεται καθημερινά. Και τα βράδια προσπαθούσε να στριμωχτεί σε ένα στρώμα 1Χ2 και να κουρνιάσει μέχρι να ξημερώσει. Μία μέρα ένας συμπατριώτης του είπε ότι υπάρχει μία περιοχή της Αθήνας στην οποία δεν υπάρχουν αστυνομικοί για να τον ελέγχουν, θα μπορεί να περπατάει σε αυτήν την περιοχή χωρίς φόβο, και επίσης σε αυτήν την περιοχή υπάρχει μία οργάνωση που φροντίζει τους μετανάστες. Εκείνος μπορούσε να του εξασφαλίσει ένα στρώμα σε ένα δωμάτιο μαζί με άλλους 4 με 3 ευρώ την ημέρα. Ο F. δέχθηκε αμέσως. Τα Εξάρχεια έγιναν για αυτόν μία όαση στην γκρίζα και αφιλόξενη αυτή πόλη. Έφευγαν από το πρωί όλοι μαζί για μεροκάματα και τα, τα απογεύματα πήγαιναν στο Στέκι των Μεταναστών. Εκεί ο F. μάθαινε λίγα Ελληνικά, συνομιλούσε με τους συμπατριώτες του, γνώρισε Έλληνες που είχαν να του πουν μία καλή κουβέντα. Άρχισε να χαμογελάει. Δούλευε όπου μπορούσε για το μεροκάματο και τα απογεύματα απολάμβανε να περπατά ελεύθερα στα σοκάκια της μικρής αυτής περιοχής. Το μέρος που του άρεσε περισσότερο ήταν τα καταστήματα με τα ηλεκτρονικά ήδη στην Στουρνάρα. Χάζευε για ώρες τους υπολογιστές και τα κινητά αποτυπώνοντας στο μυαλό του κάθε χαρακτηριστικό τους. Μια δυο φορές μπήκε και τα είδε από κοντά, αλλά δεν το επιχείρησε παραπάνω. Το σκληρό βλέμμα των υπαλλήλων τον αποθάρρυνε. Αλλά οι τελευταίες μέρες είναι πολύ δύσκολες. Η Αθήνα του θυμίζει την πατρίδα του. Φωτιές, εκρήξεις φωνές. Δυσκολεύεται πλέον να κυκλοφορεί. Κάποιοι μετανάστες έμαθε ότι συμμετέχουν στις συγκρούσεις. Αυτός δεν μπορεί άλλη βία. Δεν την αντέχει. Από την Κυριακή είναι κλεισμένος σπίτι. Σήμερα Δευτέρα δεν πήγε για μεροκάματο. Το βράδυ δεν άντεξε τις μέρες μέσα στο δωμάτιο. Αποφάσισε να βγει. Κινείται αργά προς την Στουρνάρα. Βρίσκει τον H. γνωστό του από την πατρίδα να κρατάει ένα κουτί στα χέρια. Ο H. του λέει ότι έχουν σπάσει αρκετά καταστήματα με ηλεκτρονικά. Υπάρχουν κάποιοι που μπαίνουν παίρνουν και μοιράζουν συσκευές. Τον προτρέπει να πάει και αυτός να πάρει. ο F. πηγαίνει σαν αποσβολωμένος προς τα εκεί. Κόσμος πάει πέρα δώθε, βλέπει κόσμο να μπαίνει σε ένα μαγαζί και να βγαίνει με ηλεκτρονικές συσκευές στα χέρια. Κάποιος του πετάει ένα κουτί με ένα κινητό. Ακούγεται μία φωνή από έναν με κουκούλα «Δικό σου αδελφέ». Ο F. κυττά το κουτί και χαμογελάει. Το παίρνει. Το βάζει μέσα από το σακάκι και κινείται να φύγει. Δύο χέρια τον αρπάζουν και τον κολλάνε στον τοίχο. Κάτι παγωμένο και σκληρό τυλίγεται στα χέρια του. Το χαμόγελο παγώνει.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …

Η σύγχρονη εποχή σύμφωνα με τους Bauman και Giddens

1. Εισαγωγή. Η νεωτερικότητα και η ύστερη νεωτερικότητα (ή κατά άλλους μετανεωτερικότητα) αποτελούν δύο όρους στην κοινωνιολογική επιστήμη για τους οποίους καταναλώθηκε σημαντική πνευματική εργασία για τον προσδιορισμός τους. Αν θέλαμε να προσδιορίσουμε χρονικά τις δύο περιόδους θα τοποθετούσαμε την νεωτερικότητα από τον 15ο αιώνα έως και το 1945 με δομικά στοιχεία τον Διαφωτισμός, της πολιτικές επαναστάσεις, την βιομηχανική επανάσταση, την επιστημονική επανάσταση και το καπιταλιστικό σύστημα. Η ύστερη νεωτερικότητα αρχίζει από το 1945 και μετά με κύρια στοιχεία την κοινωνία της αφθονίας, την παγκοσμιοποίηση, την ανάπτυξη των μέσων μαζικής επικοινωνίας, την αλλαγή των χωρικών και χρονικών συντεταγμένων, τις συναλλαγές, την κινητικότητα του κεφαλαίου. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εργασίας θα αναφερθούμε στον τρόπο με τον οποίο ερμήνευσαν οι κοινωνιολόγοι Zygmunt Bauman (κεφάλαιο 2) και Anthony Giddens τις δύο αυτές περιόδους (κεφάλαιο 3).
2. Οι θέσεις του Bauman για την νεωτερικότητα Ο Z…