Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μοναστικός βίος και επιχειρηματικότητα: Μία παλιά ιστορία

Επειδή πολύς λόγος γίνεται αυτήν την περίοδο με την επιχειρηματική δραστηριότητα των μοναχών του Αθωνήτικου μοναστηριού του Βατοπε(αι?)δίου, παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του N.J.G Pounds - Ιστορική Γεωγραφία την Ευρώπης - Από τους Κλασσικούς πολιτισμούς στο Μεσαίωνα, στο οποίο επισημαίνεται ότι η επιχειρηματική δραστηριότητα των μοναστηριών είναι τμήμα της λειτουργίας τους ανά τους αιώνες.
Με βάση αυτό το κείμενο εύκολα κάποιος κατανοεί την αιώνια διαπλοκή, γεγονός που με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί εκφράζεται τέτοια έκπληξη από μέρους της Ελληνικής κοινωνίας για τις δραστηριότητες της εκκλησίας και των εκπροσώπων της.
Διαβάζοντας κάποιος το απόσπασμα θα πει "άλλες εποχές άλλα ήθη", αλλά σημασία δεν έχει τόσο η εποχή στην οποία θα αναφέρεται (9ος αιώνας στην Δυτική Ευρώπη) ούτε και το γεγονός ότι η αναφορά γίνεται για την Δύση και όχι για το Βυζάντιο (να σημειώσω ότι η εκκλησία την εποχή εκείνη ήταν ενιαία) ,αλλά στην στενή σχέση που έχουν με το χρήμα, το οποίο καταδικάζουν συνεχώς οι υποκριτές, οι καλόγεροι. Αντιγράφω:

"Ο σχηματισμός μεγάλων αγροκτημάτων που ανήκαν στα σημαντικότερα μοναστήρια οδήγησε στην ανάπτυξη μίας αρκετά σημαντικής δακίνησης προιόντων. Το εμπόριο ήταν οργανωμένο και ελεγχόμενο όχι από την αγορά, αλλά από τα ίδια τα μοναστήρια. [...] Είναι σαφές ότι κάποια μοναστήρια παραλάμβαναν αγαθά - υφάσματα παραδείγματος χάρη - σε μεγαλύτερη ποσότητα από όσο μπορούσαν να καταναλώσουν. Πρέπει να υποθέσουμε ότι το πλεόνασμα έβγαινε προς πώληση στην αγορά. [...] το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου διεξαγόταν πιθανότατα μέσω υδάτινων διαδρομών. Στα 814 παραχωρήθηκε εξαίρεση διοδίων για τους ποταμούς Ρήνο και Μοζέλλα στα πλοία του μοναστηριού του Stravelot-Malmedy, στο σημερινό Βέλγιο. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί δεν είναι το γεγονός ότι το μοναστήρι είχε θέσει σε λειτουργία ένα στόλο από ποταμόπολοια, αλλά το ότι υπήρχε αρκετή κυκλοφορία σε αυτά τα ποτάμια ώστε να δικαιολογείται η επιβολή διοδίων " τα οποία φυσικά το μοναστήρι δεν πλήρωνε.
Το ζήτημα της διαχρονικής εμπλοκής των μοναστηριών στην επιχειρηματική δραστηριότητα είναι κάτι που δεν μπορώ να αντιληφθώ σε τι ενοχλεί και σκανδαλίζει την Ελληνική Κοινωνία. Ζούμε σε αστική δημοκρατία και δεν μπορούμε να απαγορεύουμε την επιχειρηματική δραστηριότητα σε κανέναν, πόσο μάλλον όταν έχουμε επιχειρηματκεντρικές κυβερνήσεις. Αυτό αντίκειται και στην Ευρωπαϊκή Νομοθεσία περί Ελεύθερου Ανταγωνισμού. Αν θεωρούμε ως κοινωνία (και όχι ως πολιτεία, επισημαίνω) ότι επιχειρηματικότητα και μοναστικός βίος δεν συμβαδίζουν, τότε ας προχωρήσουμε στην κατάργηση του μοναστικού βίου, στο κλείσιμο των μοναστηριών και στο μοίρασμα της μοναστικής περιουσίας στο κράτος και στους πολίτες, ακριβώς όπως έκαναν οι προτεστάντες τον 15ο αιώνα. Αν όχι, ας σιωπήσουμε διότι και ο μοναστικός βίος δεν κάνει τίποτα άλλο από το να προσαρμόζεται στην εκάστοτε εποχή. Συνεργάστηκε άψογα το Μεσαίωνα με τους φεουδάρχες (όπως στο απόσπασμα από τον Pounds) κατέχοντας και ο ίδιος τεράστιες εκτάσεις με δουλοπάροικους με την ανοχή της εξουσίας, το ίδιο κάνει τώρα με εργολάβους, off-shore εταιρίες, κατασκευαστικές, τουριστικές εταιρίες, με υπαλλήλους-δουλοπάροικους χρηματο-οικονομικούς συμβούλους, με μετοχές σε εισηγμένες εταιρίες (βλέπε και το χοντρό παιχνίδι που έκανε η Εκκλησία με τις μετοχές της Εθνικής στην οικονομική κρίση).
Εξουσία, εκκλησία, μοναστήρια και οικονομική συναλλαγή είναι αλληλοσυνδεόμενα ανά τους αιώνες. Τώρα θα αλλάξουν?


Και ένα σχετικό ανέκδοτο που έλαβα με email πρόσφατα:

΅Mitsos lived above his restaurant in Astoria with only his beloved pet dog called Stavros for company. One day Stavros the dog died and Mitsos went to his local priest and asked, "Father, my dog Stavros died. Could you do a Trisagion for the poor animal, he was like a son to me?"

Father Nikos shook his head, "I'm afraid not; we cannot have services for an animal in the church. But, there's an English church on the next block. God knows what they believe in. Maybe they'll do something for your dog?"

Mitsos said, "I'll go right away Father. Do you think $5,000 is enough to donate to them for the service?"

Father Niko exclaimed, "Kyrie Eleison! Vre Mitso, why didn't you tell me the dog was Greek Orthodox?"

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
[url=http://firgonbares.net/][img]http://firgonbares.net/img-add/euro2.jpg[/img][/url]
[b]nero 9 freeware download, [url=http://firgonbares.net/]carlo nero[/url]
[url=http://firgonbares.net/][/url] shop software canada download windows xp sp2
software for ms office [url=http://firgonbares.net/]is selling software[/url] buy fashion design software
[url=http://firgonbares.net/]buy cheap adobe software[/url] mobile software canada
[url=http://firgonbares.net/]i sell used software[/url] adobe creative suite 4 design premium for mac
nero essentials [url=http://firgonbares.net/]office tutorial software[/b]

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φεουδαρχία, μια μεσαιωνική νοοτροπία

ΕισαγωγήΟ J. Le Goff στο κείμενο του για την «Ιστορία των νοοτροπιών» αναρωτιέται: «Η φεουδαρχία, πάλι, τι είναι; Ένα σύνολο θεσμών, ένας τρόπος παραγωγής, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τύπος στρατιωτικής οργάνωσης;[1]» Ο Κ. Ράπτης αναφέρει ότι «ο όρος φεουδαλισμός χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα και όχι από τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα για να δηλώσει ένα σύστημα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε προσωπική βάση[2]». Ο δε D. Nicholas[3] εκφράζει την άποψη ότι η φεουδαρχία δεν μπορεί να οριστεί ως «σύστημα». Αντίθετα προτιμά χρησιμοποιήσει τον όρο «φεουδαρχικές σχέσεις» ή «φεουδαρχικός δεσμός» ως πλαίσιο ρύθμισης των ανθρωπίνων σχέσεων όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η υποτέλεια, «ο προσωπικός δεσμός ενός υποτελούς με έναν άρχοντα[4]». Νοοτροπία τι είναι; Σύμφωνα με την λεξικογραφική ανάλυση στο κείμενο του J. Le Goff η νοοτροπία «δηλώνει το συλλογικό χρωματισμό του ψυχισμού, τον ιδιαίτερο τρόπο που νιώθει και σκέφτεται ένας λαός, μία ορισμένη ομάδα ανθρώπων[5]».Σκοπός αυτής της εργασίας ε…

Η βυζαντινή κοινωνική διαστρωμάτωση

Εισαγωγή
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους ».
Η βυζαντινή αυτοκρατορία διακρίνεται από τους ιστορικούς τους Βυζαντίου σε τρεις περιόδους: Την Πρώιμη που άρχεται το 330 με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (324-337 ) έως και το 610 όπου με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ηράκλειο (610-641) επέρχεται η αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας. Την μέση περίοδο από το 610 …

Εμπειριστές και Ορθολογιστές τον 17ο αιώνα

Εισαγωγή

«Από την στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι.
Και αν σκέπτεσαι θα πει πως υπάρχεις»
Καρτέσιος

Κατά τον 17ο αιώνα μεταβάλλονται οι σκοποί και τα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας και συνάδουν με την επικράτηση της νέας επιστήμης. Οι κατακτήσεις της πειραματικής μεθόδου οδήγησαν την επιστήμη στο να αποτελέσει την κύρια δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας. Η φιλοσοφία πλέον ακολουθεί σε δευτερεύον ρόλο και διαμορφώνεται μία νέα σχέση μεταξύ των δύο αυτών διανοητικών κόσμων.
Η επιστήμη αποβάλει την εξάρτηση της από την μεταφυσική τέμνοντας τους δεσμούς της με την φιλοσοφία, συνάπτοντας νέες σχέσεις μαζί της και εξαναγκάζοντας την να την ακολουθεί μετατρεπόμενη σε «θεραπαινίδα της[1]». Η φιλοσοφία μετασχηματίζεται πλέον σε επιστημολογία και «προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο λογικό[2]», έχοντας απολέσει τον μεταφυσικό της λόγο, χάνοντας και το δικαίωμα να καθορίζει την νομοτέλεια του φυσικού γίγνεσθαι.
Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα παρουσιαστεί ο τρόπος …